تنها به‌خاطر دستمزد

دیده و شنیده می‌شود بازیگری ناگهان نمایشی را رها کرده و سرفیلم یا سریال‌های تلویزیونی می‌رود؛ این مساله تنها به این دلیل است که برای بازیگران تئاتر امنیت شغلی وجود ندارد. انگیزه این دسته از بازیگران به هیچ‌وجه هنری و فرهنگی نیست و تنها به خاطر پول این کار را می‌کنند. آن‌ها به کیفیت کاری ندارند و بابت نازل‌ترین کارها، دستمزدهای خوبی می‌گیرند. ضمن این‌که بسیاری از دشواری‌ها که در تئاتر وجود دارد، در سینما و تلویزیون وجود ندارد.

فاصله میان دستمزد یک بازیگر در تئاتر با سینما و تلویزیون آنقدر زیاد هست که وسوسه‌انگیز باشد و برخی را به ورطه بی‌تعهدی بیاندازد؛ به هر حال در تئاتر خوب پول نمی‌دهند و آنجا خوب پول می‌دهند، طبیعی است که در چنین بازاری، فرهنگ جای خود را به دلالی بدهد و این مشکلات هم پیش ‌آید.

راه ‌حل این ماجرا اما این است که مقام‌های مسئول و تصمیم‌گیر در حوزه فرهنگ و هنر این شرایط را از بین ببرند؛ یعنی به هنر تئاتر، به هنرهای نمایشی این سرزمین توجه و اهمیت بیشتری نشان بدهند، دستمزد بالاتری برای بازیگران تئاتر در نظر بگیرند، تماشاخانه بسازند تا گروه‌های تئاتری  زیاد بشوند و هنرمندان درآمد خوبی داشته باشند. اگر این اتفاق‌ها بیفتد، آن‌وقت بازیگر تئاتری را که برایش قرارداد بسته و تمرین کرده، رها نمی‌کند تا برود سر فیلم یا سریال.

مشکل دیگر این است که مثلا در تلویزیون بازیگر بابت کارش پول می‌گیرد؛ حالا می‌خواهد آن کار پخش بشود یا نشود، یعنی اساسا این‌که پخش بشود یا نشود به او ارتباطی ندارد، اما در تئاتر، بازیگر تنها در صورتی پول می‌گیرد که نمایش روی صحنه برود، دستمزدی هم که می‌گیرد ناچیز است و معلوم هم نیست چه زمانی به دستش برسد؛ این وضعیت به همه لطمه می‌زند.

این‌طور نیست که فقط من به عنوان کارگردان از این مساله متضرر شوم، بلکه به خود آن بازیگر هم لطمه می‌خورد، به تماشاگر لطمه می‌خورد، به کل هنر نمایش و به دنبال آن به کل فرهنگ این سرزمین ضربه می‌خورد.مشکلات ما در تئاتر یکی دو تا نیست؛ برای حل این مشکلات هم باید برنامه‌ریزی کرد، این مساله و تمام موارد دیگر یک شبه حل نمی‌شود. باز هم تاکید می‌کنم که راه‌حل مساله، توجه جدی مسؤولان فرهنگی به تئاتر و هنرهای نمایشی سرزمین‌مان است. تا وقتی تئاتر از سوی سیاست‌گذاران جدی گرفته نشود، وضع همین است که هست.

  دانلود