خبرآنلاین

سناء شایان: قصه از جنس آدم‌هایی است که در کنارمان زندگی می‌کنند و می‌آیند و می‌روند، آدم‌هایی که بلدند همه چیز را به نفع خودشان تعبیر کنند و با چرب‌زبانی، این و آن را فریب دهند و اوضاع را بر وفق مرادشان کنند. آدم‌هایی که اعتقاد، مذهب، دین، انسان‌دوستی، حتی فرزنددوستی و مردم‌دوستی‌شان در جهت منافع و خواسته‌هایشان است. داستان از جنس جوان‌های خامی ست که تا چشم‌شان به جمال این و آن می‌خورد، یک دل نه صد دل عاشق می‌شوند. تا کسی نمی‌خواهدشان، تصمیم‌های ابلهانه می‌گیرند. داستان از جنس همان جوان‌هایی است که زیر سایه آدم‌های نان به نرخ روز خور، متقلب بار می‌آیند و از دریای بیکران نان‌هایی که پدرشان در می‌آورد، بی‌نصیب می‌مانند. داستان از جنس آدم‌های باهوشی است که بلدند با هر وسیله‌ای آن آدم‌های نان به نرخ روز خور را تنبیه کنند؛ حالا می‌خواهد آن وسیله دروغ باشد یا فریب. ولی بلدند بخش کوچکی از نانشان را برای دیگری بگیرند. داستان از جنس زنانی است که می‌آیند و رد می‌شوند و تسهیل‌کننده امورند.

«ایرج پزشکزاد» داستانش را در قالب نمایشنامه روایت کرده است، نمایشنامه‌ای با چهار شخصیت اصلی: «جف» یا همان جعفر خودمان که پسری بیست‌و‌دو سه ساله است و در واقع گل پسر حاجی است، «سیروس خان» مردی سی‌وهشت نه ساله است و تلکه‌کننده حاجی، «حاجی میرزا علی آقا» پدر جعفر است پنجاه‌وهفت هشت ساله و «مینو» و «میس ناتالی» که هر دو یکی‌اند در نقش های مختلف. داستان چند شخصیت فرعی هم دارد که اگرچه دیالوگ ندارند، ولی کاتالیزور ماجراها هستند. داستان در یکی از شهرهای ایالات متحده شکل می‌گیرد و قصه تلکه کردن حاجی دغلباز توسط گل پسرش، دوست گل پسرش و دختری‌ست که همه دوستش دارند. ایرج پزشکزاد داستانش را در سه پرده و دو میان‌پرده روایت کرده است، که میان‌پرده‌ها خارج از دید حاجی داستان شکل می‌گیرند.

ایرج پزشکزاد در سال 1306 به دنیا آمد. با آن که اصلیتش بهبهانی بود، ولی در تهران متولد شد. در تهران و فرانسه، حقوق خواند و در همین رشته هم فارغ‌التحصیل شد. پنج سالی را در ایران به قضاوت پرداخت و از اوایل دهه 30 با چاپ داستان کوتاه در مجلات و ترجمه آثار ولتر رو به نوشتن آورد. بیشتر شهرتش را از نوشتن کتاب «دایی جان ناپلئون» به دست آورد. ناصر تفوایی هم در سال 1355 از این اثر فیلمی ساخت. اما «دایی جان ناپلئون» اولین کار پزشکزاد نبود؛ او «ماشاالله خان در دربار هارون الرشید» را در سال 1337 نوشت، بعد «دایی جان ناپلئون» را در سال1349. ایرج پزشکزاد در این سال‌ها در زمینه‌های گوناگونی دست برده و نوشته است؛ نمونه‌اش کتاب‌هایی از  جمله «طنز فاخر سعدی»، «حافظ ناشنیده پند» که برگی چند از خاطرات محمد گلنام است در زمینه مقالات و بررسی‌ها، «مروری در تاریخ انقلاب فرانسه»(از 14 ژوئیه1789 تا کودتای ناپلئون)، «مروری در تاریخ انقلاب روسیه» و.... «پسرحاجی باباجان» آخرین نوشته به چاپ رسیده این نویسنده در ایران است، ولی آخرین کتاب نوشته شده و چاپ شده‌اش در دنیا نیست. این کتاب بعد از سال‌ها تعویق در چاپ، اواخر پاییز امسال توسط نشر پژوه در 116 صفحه و به قیمت دوهزار تومان منتشر شد.