او درباره اینکه چرا جریانهای سیاسی تاکنون نتوانستهاند اختلافات میان خود را حل کنند، می گوید: وقتی جریانهای سیاسی در داخل خود با اختلاف و مشکل روبرو هستند، چگونه میتوان انتظار داشت که در رفع اختلافهای بزرگتر در جامعه تاثیرگذار باشند یا مسئولان کشور نقدشان را بشنوند. از سویی فضای کشور به گونهای نیست که هر نقدی دور از تمایلهای سیاسی مورد توجه قرار گیرد. پس از انتخابات ریاستجمهوری بعید است که احزاب بتوانند به راحتی یکبار دیگر به شرایط آرمانی گذشته بازگردند.
از سویی در شأن مسئولان و مدیران کشور نیست که نقد احزاب را برنتابند و یا آن را رد کنند. دولتیها و مجلسیها نیز حزبی و گروهی هستند و نمیتوانند احزاب را نادیده بگیرند.
او در تعریف نقد از منظر خودش می گوید: نقد به معنای براندازی نیست. وقتی یک حزب در چارچوب قانون اساسی، اصول انقلاب اسلامی و رعایت خطوط قرمز به نقد میپردازد، نظرهایش قابل انتشار و انعکاس به سطوح جامعه است، مگر آنکه از این چارچوب خارج شود.
او می گوید: تعامل بر سر آشتی و وحدت ملی و پیدا کردن مکانیزمی برای این کار، مهمترین دغدغه و کار برای گروهها و احزاب سیاسی در شرایط فعلی است.
تصویری که او از فضای سیاسی امروزجامعه ترسیم میکند اینگونه است: فضای سیاسی - اجتماعی جامعه نیازمند آرامش و وحدت به ویژه در میان نخبگان سیاسی و فکری است. برای ایجاد چنین فضایی نیازمند آن هستیم تا هر یک از جریانهای سیاسی ابتدا اختلافات میان جریان خود که پیش از انتخابات ریاست جمهوری دهم به وجود آمد و تا امروز نیز ادامه داد را کنار بگذارند و سپس به سمت آشتی ملی پیش بروند. جامعه ایران امروز در شرایطی قرار دارد که این اختلاف نظر که تا قبل از انتخابات ریاستجمهوری طبیعی بود، به عامل و محرکی در کاهش فضای نقد منصفانه و اخلال در آرامش سیاسی تبدیل شده است. هم اکنون جریانهای سیاسی به خاطر اختلافهایی که میان گروههای هر یک از جریانهای اصولگرایی و اصلاحطلبی وجود دارد، به نقد و بررسی مسائل کشور نمیپردازند و انفرادی اقدام به موضعگیری میکنند.
مشروح این گفتوگو در شماره چهل دوهفتهنامه مشقآفتاب به چاپ رسیده است.
نظر شما