شعر گفتم، صاحب لباس شدم

من هم چون دلتنگ شده بودم، این شعر را ساختم :

                             من بینوای مسکین نخریده ام لباسی

                                                      چو منی کجا توانی تو بدید آس و پاسی

                             همه جا نوای شادی شادی به فلک رسید اما

                                                       نتوان ز من شنیدن سخنی به هر قیاسی

                           سر خود فکنده دارم به بر رفیق، گویی

                                                      که گلی فتاده باشد سرش از گزند داسی

                          به پدر چه ریزم ز دو دیده اشک غلطان

                                                       نخرد من آنچه خواهم به هزار التماسی

برادرم جمشید وقتی این شعر را برایش خواندم، خوشش آمد و مرا به خیابان باب همایون ( مرکز فروش لباس آن موقع ) برد و یک دست لباس قهوه ای چهارخانه برایم خرید.