در تقویم شیعی امروز (26ربیع‌الاول) مصادف با روز امضای پیمان صلح میان امام‌حسن مجتبی(ع) با معاویه است. دکتر محسن اسماعیلی در مطلب جدیدی به بررسی چرایی صلح امام حسن پرداخته است.

دکتر اسماعیلی می گوید : "صلح امام حسن (ع) حادثه مهم و درس‌آموزی است که حتی امروز هم بسیاری از عظمت آن آگاه نیستند و تسلیم آنان نه از باب درک حقیقت، که از روی تعبد است. این در حالی است که به تعبیر عالم خبیری چون کاشفُ‌الغطا، «همه مصلحت و مصلحت همه، در همان کاری بود که حسن‌(ع) کرد."

اسماعیلی در ادامه  می افزاید : "پندار مشترک منتقدان این صلح آن است که «جنگ» را وظیفه امام دانسته و آنگاه خُرده می‌گیرند که چرا «صلح»؟! این در حالی است که در فرهنگ اسلام، نه جنگ اصالت دارد و نه صلح. آنچه مهم است تشخیص تکلیف است و عمل به آن. بگذریم از اینکه معمولاً و بیشتر، کسانی از صلح خُرده می‌گیرند که به هنگام جنگ زودتر از همه فرار می‌کنند. مگر نه آنکه در تاریخ معاصر خودمان، منتقدان به پذیرش قطعنامه 598 از سوی امام خمینی(ره) بیشتر همان کسانی بودند که در جنگ سهمی نداشتند جز نیش و کنایه و اتهام پراکنی؟ "

عضو حقوقدان شورای نگهبان می گوید : "اعتقاد ما شیعیان درخصوص امامان معصوم آن است که جز به تکلیف عمل نمی‌کنند و البته عمل به تکلیف گاهی به جنگ است و گاهی به صلح. به تعبیر استاد محمدرضا حکیمی که عنوان و متن این نوشتار وامدار اوست «خونی که در رگ‌های حسین می‌گشت در رگ‌های حسن نیز می‌گشت. اما پاسخ شمشیر، شمشیر است و پاسخ تدبیر، تدبیر». "

برای مطالعه متن کامل این مطلب اینجا را کلیک کنید.

  دانلود