بر اساس آمارهای منتشر شده از سوی سازمان اوپک در سال 2007 دولت محمود احمدینژاد با متوسط درآمد نفتی بالغ بر 62 میلیارد درسال طی سالهای 2006 و2007 میلادی بیشترین سهم درآمدهای نفتی (تنها از محل صادرات نفت خام) بین تمام دولتهای پس از انقلاب اسلامی از آن خود کرده است در حالی که دولت میر حسین موسوی که به کابینه جنگ معروف است با متوسط درآمد سالانه 12/8 میلیون دلار در سال پایینترین سهم سالانه از درآمدهای نفتی را بین دولتهای سه دهه گذشته داشته است. البته نکته قابل تأمل آنکه مقایسه آمارها نشان میدهد نرخ رشد تولید ناخالص داخلی در دولت میر حسین موسوی معادل۶/۴درصد بوده است در حالی که همین نرخ در دولت هاشمی رفسنجانی که نزدیکترین دولت از نظر درآمدهای نفتی به کابینه جنگ بوده است منفی ۴/۰درصد بوده است. البته از نظر نرخ رشد تولید ناخالص داخلی بالاترین رقم مربوط به دولت محمود احمدینژاد با نرخ ۵/۲۵ درصد بوده که بر اساس گزارش اوپک تنها مربوط به دوسال اول نخست فعالیت این دولت بوده است.
بالاترین تراز تجاری در بین دولتهای مورد مقایس مربوط به دولت خاتمی بوده است که طی هشت سال فعالیت کل صادرات کشور را از رقم 13 میلیارد دلار در سال به 60 میلیارد دلار ارتقاء داده است و دوره فعالیتش را با 66 میلیارد دلار مازاد به پایان رسانده است. مقایسه آمارها نشان میدهند جمع کلGDPتولید شده در دوره میرحسین موسوی معادل 1137 میلیارد دلار بوده است که در مقایسه با دیگر دولتها بالاترین تولید ناخالص داخلی تولید شده در کشور است که البته برای درک بهتر این رقم یادآورشویم که در کل دوره فعالیت میرحسین موسوی شرایط جنگی بر اقتصاد کشور حاکم بوده است. از نظر نرخ رشد واردات دولت محمود احمدینژاد رکورددار دولتهای سه دهه گذشته محسوب میشود. دولت نهم اقتصاد ایران را با وارداتی معادل 40 میلیارد دلار تحویل گرفت و طی دو سال اول فعالیتش این رقم را با 13 میلیارد رشد به 53 میلیارد دلار رسانده است که به معنی رشد متوسط سالانه 6/5 میلیارد دلار در میزان واردات است. البته بالاترین میزان تولید روزانه نفت نیز مربوط به دولت نهم است که حدود 4 میلیون بشکه در روز است این رقم در دولتهای دیگر به ترتیب خاتمی 3/6میلیون بشکه، هاشمی 3/4میلیون بشکه و موسوی 2/3 میلیون بشکه در روز بوده است.
در زمینه میزان صادرات سالانه با متوسط 79 میلیارد دلار صادرات در سال و سهم 78/ 3 درصدی نفت خام در این صادرات در بین دولتهای دیگر رکورددار بوده است که البته با توجه به آنکه بخش عمدهای از این صادرات مدیون رشد قیمت محصولات پتروشیمی طی سالهای مورد بحث بوده است نمیتوان این صادرات را ناشی از توسعه فعالیتهای تولیدی یا ایجاد ارزش افزوده کاملاً غیر نفتی دانست. همانطور که این مسئله در مورد دو سال آخر فعالیت دولت خاتمی نیز تا حدود زیادی قابل تعمیم است و بهطور حتم اگر در جداول ارائه شده میتوانستیم درآمدهای ارزی ناشی از صادرات محصولات پتروشیمی را نیز از دیگر درآمدهای صادراتی مجزا میکردیم فضای شفافتری از نظر توسعه فعالیتهای اقتصادی کشور قابل استنباط بود. یکی دیگر از شاخصهای استنتاج شده از بولتن اوپک مربوط به متوسط نرخ رشد سالانه تولید ناخالص کشور است که در دولت احمدینژاد این رقم به 25/5 درصد رسیده است. رکورد نرخ رشد تولید ناخالص داخلی کشور طی سال 1994 توسط دولت هاشمی رفسنجانی شکسته شده است طی این سال رقم فوق به 5/43 درصد رسیده است و بعد از آن در دولت میرحسین موسوی در سال 1985 اتفاق افتاده است که نرخ رشد تولید ناخالص داخلی به 4/33 درصد رسیده است در دولت نهم نیز طی سال 2007 میلادی نرخ رشد تولید ناخالص داخلی به4/32 درصد رسیده است که در واقع سه سال فوقالذکر تنها سالهایی هستند که در اقتصاد ایران شاهد جهش بالای 30 درصد در تولید ناخالص داخلی بودهایم.
نظر شما