داستانک/راضی

هرشب اول دعای سحر بلند می شد و پای سفره ی سحری می نشست می گفتیم تو که نمی توانی روزه بگیری می گفت روزه که نمی توانم بگیرم. سحر هم بیدار نشوم که دیگر رنگ و بوی مسلمانی از وجودم می پرد. یک شب قرار شد مسکن تزریق کنیم تا راحت بخوابد مادر که آمپول را کشید فهمید. گفت می خوای از این یکی هم محروم بشوم. ... مادر پشیمان شد و از آن به بعد حاضر همه ی سفره سحرهای مان بودتا... تاامسال که خاطره اش قاب شده است روی دیوار خانه نگاه اش می کنم نگاه پدرم جانباز شهید رمضان رمضان زاده.

زیبا بود. احسنت.

بازم عالي بود ممنون