دکتر اسماعیلی نوشته است : " در میان یاران و اصحاب پیامبر خدا (ص)، ابوذر چهره ای درخشان و ماندگار است که استقامت و وفاداری را به رخ جهانیان کشید؛ آن گونه که تا روز واپسین نام اسلام با یاد او همراه خواهد بود. نام اصلی او که به اعتبار قبیله اش، قبیله بـَنـی غـفار، ابوذر غفاری نامیده می شود، جُندَبِ بن جُناده بن سفیان است. تاریخ تولدش معلوم نیست و قبل از اسلام چوپان بوده است. وقتی ابوذر خبر بعثت آخرین پیامبر را شنید، برادر خود، اینس، را به مکه فرستاد تا اطلاعاتی درباره پیامبر اکرم (ص) برای او بیاورد. اینس به مکه آمد. روح بزرگ و تشنه حقیقتِ ابوذر از آنچه که برادرش درباره رسول اکرم (ص) گفته بود، سیراب نشد، خود به مکه آمد و در مسجد الحرام به جستجوی گمشده اش پرداخت. "

وی در ادامه عنوان کرده است : " ابوذر چهارمین یا پنجمین کسی است که در مکه اسلام آورد و حدود دو ماه بعد به میان قبیله اش برگشت و بسیاری را هدایت نمود. 18 سال در آنجا بود، تا اینکه سال پنجم هجری در مدینه به پیامبر ملحق شد. بنابراین ابوذر در جنگ بـَدْر، اُحـُد و خـَنـْدق حـاضـر نـبـود، اما از هنگام توطن در مدینه تا رحلت رسول خدا، در حضَر و سفر همراه ایشان بود و در جنگ های پس از آن شرکت کرد. "

اسماعیلی درباره جایگاه علمی ابوذر نوشته است : " شور انقلابی و شجاعت و صراحت ابوذر در مقابله با انحرافات دینی، سیاسی و اقتصادی موجب شده است که چهره علمی و معنوی او نادیده بماند؛ این در حالی است که مدارک و شواهد تاریخی نشان می دهد که ابوذر برخوردار از مقامات معنوی و دانش دینی هم بوده است و «در تربیت نفس تا آنجا پیش رفت که در زمره اصحاب سرّ آن حضرت درآمد.»
از امام نخست ما چنین روایت شده است که فرمودند: ابوذر علمی چند ضـبـط کـرد کـه مـردمـان از حـمـل آن عـاجـز بودند و گرهی بر آن زد که هیچ از آن بیرون نیامد. و نیز در جریان جالبی جبرئیل به رسول خدا عرض کرد: یا رسول اللّه ! بـه درسـتـی کـه ابوذر را دعـائی هـسـت کـه در مـیـان اهـل آسـمـانـهـا مـعـروف اسـت.از سوی دیگر امام صادق (ع) می فرماید: بیشترین عبادت ابوذر تفکر و پند گرفتن بود.(کان اکثر عباده ابی ذر التفکر والاعتبار ) این تمجید ساده ای نیست و نشان می دهد که او مردی متفکر و اندیشمند هم بوده است."

متن کامل این مطلب را اینجا بخوانید.

  دانلود