دانشمندان با انجام یک مطالعه که به مدت 13 سال به طول انجامید متوجه شدند افرادی که برای برطرف کردن مشکل بی‌خوابی و ناامیدی خود به سراغ قرص‌های مختلف می‌روند با احتمال یک سوم بیش‌تر از دیگران ممکن است جان خود را از دست بدهند.
یکی از دلایل این موضوع این است که قرص‌های خواب و داروهای ضد افسردگی و ناامیدی زمان پاسخ افراد، میزان هوشیاری و هماهنگی میان اعضای بدن را کاهش می‌دهند. به این ترتیب این افراد بیش‌تر از دیگران ممکن است زمین بخورند، از پله‌ها یا ارتفاع سقوط کنند و یا تصادف کنند.
نظریه دیگر برای توضیح این موضوع این است که این قرص‌ها سیستم تنفسی بدن را دچار مشکل می‌کنند که این مشکلات ممکن است در حین خواب خطرناک‌تر باشند.
این داروها هم‌چنین روی سیستم اعصاب مرکزی بدن هم تاثیرگذار هستند و ممکن است خطر خودکشی را در فرد تقویت کنند.
گنویو بلویل از دانشگاه رونشناسی لاوال در کانادا که در این تحقیقات شرکت داشته است در این باره گفت: ما همیشه به بیماران خود هشدار داده‌ایم که این داروها شکلات نیستند و نباید تصور کرد خوردن آن‌ها خطری برای شما ندارد.
بررسی‌ها نشان می‌دهد استفاده از داروها در کوتاه مدت همراه با درمان‌های روانشناسی در دراز مدت می‌تواند بهترین روش برای کاهش ناامیدی و بی‌خوابی در بیماران باشد و بیماران نباید به صورت خودسرانه اقدام به مصرف این داروها در دراز مدت کنند.
دانشمندان با انجام مطالعه روی 14 هزار نفر و در بین سال‌های 1994 تا 2007 به این نتایج دست پیدا کردند.
در این تحقیقات مشخص شد افرادی که حداقل یک بار در ماه این داروها را مصرف می‌کنند نسبت با دیگران با احتمال بیش‌تری در معرض خطر مرگ قرار دارند.
تلگراف ، 9 سپتامبر

  دانلود