به گزارش خبرآنلاین، «خلیل شیرغلامی» سفیر جمهوری اسلامی ایران در ارمنستان در یادداشتی خطاب به مردم ارمنستان و با اشاره به تحولات اخیر ایران، بر تمایز حیاتی میان اعتراض مدنی و خشونت تأکید کرد و دخالت بازیگران خارجی در تبدیل اعتراضها به بیثباتی و ناامنی را مورد انتقاد قرار داد.
به گزارش ایسنا، او در یادداشت خود در وبگاه News.am با اشاره به تجربههای تاریخی ایران و ارمنستان، هشدار داد که رادیکالیزهشدن اعتراضها و توسل به خشونت، نخستین ضربه را به خود جامعه و سرمایه اجتماعی آن وارد میکند.
شیرغلامی نوشت: «در هر کشوری، اعتراض مسالمتآمیز بخشی جداییناپذیر از زندگی اجتماعی و سیاسی است. هیچ جامعه زندهای بدون امکان بیان مطالبات و نارضایتیها نمیتواند پیشرفت کند. در عین حال، تجربه تاریخی در ایران، ارمنستان و بسیاری از نقاط جهان نشان میدهد که هنگامی که اعتراض از حوزه مدنی خارج شده و با تهدید امنیت عمومی، اقدامات مخرب، خشونت و بیثباتی درهم میآمیزد، نخستین قربانی خود جامعه و سرمایه اجتماعی آن است.»
او در ادامه و با مرور حوادث اخیر در ایران نوشت: «اعتراضهای مدنی با مطالبات اقتصادی در ایران برای چندین روز بهصورت مسالمتآمیز جریان داشت و با بهرسمیتشناختن دولت و حمایت نیروهای امنیتی همراه بود؛ امری که زمینه گفتوگو میان مردم و حاکمیت را برای درک تصمیم جدید دولت درباره تغییر یارانه ارزی و بررسی راههای کاهش تبعات آن فراهم میکرد. اما ناگهان عرصه اعتراض مدنی و خیابان از دست جامعه خارج شد و با نفوذ عناصری که مأموریت اصلیشان خشونت، تخریب، قتل و اخلال در امنیت بود، وضعیتی شکل گرفت که در آن خشونت جای گفتوگو را گرفت و امنیت عمومی و زندگی عادی شهروندان آسیب دید.»
سفیر ایران افزود: «تأکید بر رد خشونت، چه در گفتار و چه در عمل، بهمعنای انکار حق اعتراض و تجمع نیست، بلکه پیش از هر چیز دفاع از جامعه است؛ دفاع از امنیت شهروندان و کشور، حفاظت از زندگی روزمره مردم و امکان حل تدریجی و مسالمتآمیز مشکلات در درون مردمی که یک خانوادهاند.»
او همچنین با یادآوری نمونههای تاریخی اروپا در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، جریانهایی را نقد کرد که به دخالت یا حمله خارجی به کشور خود دل میبندند.
سفیر ایران نوشته است: «تجربه تاریخی نشان میدهد جنبشهایی که آگاهانه یا ناآگاهانه به تشدید تنش و اقدامات مخرب روی میآورند، اغلب به بازتولید چرخه بحران کمک میکنند؛ چرخهای که خروج از آن برای همگان هزینهای سنگین دارد. در جریان این اقدامات مخرب، نمادهای تاریخی و نشانههای ارزشمند هویت ملی، مانند پرچم، مورد سوءاستفاده قرار میگیرند. آشوبگران و جداییطلبان، بدون توجه به تجربه تاریخی جامعه و هویت ملی مردم، حاضرند اجازه دهند عوامل خارجی یا کشورهای دیگر در تعیین سرنوشتشان نقش ایفا کنند. آنان چنان در این فضا غرق شدهاند که حتی آرزو میکنند یک متجاوز خارجی به کشورشان حمله کند تا به اهداف خیالی خود برسند. اعضای این گروه کوچک عمدتاً خارج از مرزهای ایران زندگیای امن و آرام دارند؛ پایگاه اجتماعیشان "حمایت خارجی" و ابزار نفوذشان "تحریک احساسات و سوءاستفاده از اعتراضهای مدنی" است.»
شیرغلامی تصریح کرد: «رویکرد بهاصطلاح "خودحفاظتی" که تبلیغ میکنند، تکراری کمیک از تراژدی قرن گذشته است. این پدیده یادآور جریانهایی در اروپا در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ است که گاه حمله آلمان نازی به کشور خود را "فرصت نجات"، "پاکسازی سیاسی" یا "بازگرداندن نظم ملی" میدانستند؛ تفکری که کشور و مردم خود را در معرض مرگ، ویرانی و تباهی قرار دادند.»
او در ادامه نوشته است: «ایران کهنترین تمدنی است که هنوز تاریخ زندهای بر سرزمین خود دارد. در سراسر تاریخ رازآلود و اسطورهایاش، ایران همواره در برابر دشواریها و دشمنیها، همچون ققنوس از خاکستر برخاسته و اوج گرفته است. دشمنانی که با تحریمهای غیرانسانی و ظالمانه، خود عامل اصلی دشواریهای زندگی ایرانیان شدهاند و امروز شعارهای دروغین حمایت از مردم ایران سر میدهند، روزی درخواهند یافت که شکستدادن مردمی با چنین تمدن و فرهنگی ناممکن است. دشمنان ایران همواره از دری وارد شدهاند و شکستخورده بازگشتهاند.»
سفیر ایران در بخش پایانی یادداشت خود مینویسد: «برای آنکه بحث درباره ایران سازنده باشد، میتوان آن را بر اصول مشترکی بنا کرد؛ رد خشونت، حفظ امنیت غیرنظامیان، احترام به حاکمیت ملی کشورها و حفظ مرز روشن میان اعتراض مدنی و رفتار مخرب. این اصول نه شرقیاند و نه غربی، نه حکومتیاند و نه اپوزیسیونی؛ بلکه حداقل قواعد هر جامعهای هستند که میخواهد اختلافات خود را بدون فروغلتیدن در آشوب، بینظمی و بیثباتی حلوفصل کند.»
شیرغلامی تاکرد کرد: «باور دارم که هر دو ملت ایران و ارمنستان در چهارراه تاریخ زیستهاند و بهخوبی میدانند که "بیثباتی بهآسانی آغاز میشود، اما پایاندادن به آن هرگز آسان نیست". تجربه مشترک دو ملت نجیب ایران و ارمنستان سرمایهای ارزشمند برای درک متقابل، فهم عمیقتر شرایط یکدیگر و ایستادن در کنار هم است.»
310310