به گزارش خبرآنلاین، جرمی کوربین، رهبر پیشین حزب کارگر بریتانیا و عضو پارلمان این کشور در یادداشتی که در پایگاه خبری الجزیره منتشر شدهاست به شدت از سیاست دولت کییر استارمر در قبال جنگ آمریکا علیه ایران انتقاد کرد و هشدار داد که لندن بار دیگر در مسیر تکرار تجربه فاجعهبار جنگ عراق گام بر میدارد. او در این یادداشت تاکید کردهاست که تنها دارنده تسلیحات هستهای در خاورمیانه اسرائیل است و هیچ تهدید قریبالوقوعی از جانب ایران وجود نداشت. او ادعای دولت بریتانیا در مورد عدم مداخله در جنگ علیه ایران را «مهملات» توصیف کردهاست.
در ادامه متن کامل یادداشت جرمی کوربین، نماینده شمال ازلینگتون در پارلمان بریتانیا را مطالعه میکنید.
دولت بریتانیا هیچ درسی از فاجعه تهاجم آمریکا و انگلیس به عراق نگرفته است. در مارس ۲۰۰۳، یک میلیون نفر در خیابانهای لندن گرد هم آمدند تا با تهاجم غیرقانونی به عراق مخالفت کنند. معترضان که به روشنی دروغهای مربوط به وجود سلاحهای کشتار جمعی در عراق را میدیدند، با صراحت به دولت بریتانیا هشدار دادند: این اقدام چرخهای از بدبختی، نفرت و مرگ را به راه خواهد انداخت.
اکنون با گذشت بیش از ۲۰ سال، اکثر مردم جنگ عراق را همانگونه که بود میشناسند: یک اشتباه فاجعهبار که موجب سلسلهای از درگیریها و بیثباتیهای بعدی شد. بریتانیا به دنبال ایالات متحده وارد یک جنگ غیرقانونی شد و بیش از یک میلیون مرد، زن و کودک عراقی بهای آن را پرداختند.
متأسفانه، همه از درسهای گذشته عبرت نگرفتهاند. تقریباً یک ماه از آغاز حملات ایالات متحده و اسرائیل به ایران میگذرد. بیش از ۱۴۰۰ ایرانی و بیش از ۱۰۰۰ لبنانی کشته شدهاند. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در تلاش برای توجیه این بمبارانها، از لزوم نابودی «تهدیدات قریبالوقوع رژیم ایران» سخن گفت؛ رژیمی که به گفته او «فعالیتهای تهدیدآمیزش مستقیماً ایالات متحده، نیروها، پایگاههای خارج از کشور و متحدان ما را در سراسر جهان به خطر میاندازد». او گفت هدف این است که اطمینان حاصل شود ایران «هرگز سلاح هستهای نخواهد داشت». آشنا به نظر نمیرسد؟
اولین قربانی جنگ، حقیقت است؛ پس اجازه دهید واقعیتها را بررسی کنیم: اینها دروغهایی هستند که برای توجیه یک جنگ غیرقانونی و بیدلیل بافته شدهاند. همانطور که جو کنت، مدیر مرکز ملی مبارزه با تروریسم، هفته گذشته در استعفانامه خود نوشت، ایران «هیچ تهدید قریبالوقوعی برای ملت ما نداشت» و «واضح است که [ایالات متحده] این جنگ را به دلیل فشار اسرائیل و لابی قدرتمند آمریکاییاش آغاز کرده است».
در خاورمیانه تنها یک دولت مسلح به سلاح هستهای وجود دارد: اسرائیل. کنفرانس بازنگری پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای (NPT) در ماه آینده، میتوانست بهترین مکان برای فراخوان جهت پایان دادن به رقابت تسلیحات هستهای باشد. یک راهکار دیپلماتیک ممکن بود، اما ایالات متحده و اسرائیل در عوض جنگ را انتخاب کردند. با این کار، آنها امنیت بشریت را در سراسر جهان به خطر انداختهاند؛ و همچنین کشورهایی که تصمیم گرفتهاند از این جنگِ تجاوزکارانه حمایت کنند.
اندکی پس از آغاز حملات به ایران، کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا، به ایالات متحده اجازه داد تا از پایگاههای نظامی بریتانیا برای حمله به سایتهای موشکی ایران استفاده کند. هفته گذشته نیز دولت او موافقت کرد که آمریکا از پایگاههای بریتانیایی برای هدف قرار دادن سایتهای ایرانی در نزدیکی تنگه هرمز استفاده کند.
بریتانیا میتوانست مسیر اسپانیا را دنبال کند و بگوید: «به هیچ وجه، ابداً. ما به هیچ وجه در این جنگ غیرقانونی مشارکت نخواهیم کرد.» اما در عوض، خود را به درون یک درگیری فاجعهبار دیگر کشانده است. شگفتآور اینجاست که نخستوزیر هنوز مدعی است دولت بریتانیا درگیر این ماجرا نیست؛ ادعایی که توسط بسیاری در رسانههای ما تکرار میشود. او میگوید بریتانیا تنها اجازه میدهد از پایگاههایش برای حملات «دفاعی» استفاده شود. چه مهملاتی!
واقعیت این است که اگر یک بمبافکن از پایگاه «فیرفورد» نیروی هوایی سلطنتی برخیزد و اهدافی را در ایران بمباران کند، ما در آن اقدام تجاوزکارانه شریک هستیم. اگر غیرنظامیان بمیرند، آیا خانوادههایشان وقتی بشنوند که عزیزانشان برای «مقاصد دفاعی» بمباران شدهاند، دست از عزاداری میکشند؟ استارمر هر چقدر هم که بخواهد بر این واقعیت سرپوش بگذارد، نمیتواند حقیقت را تغییر دهد: بریتانیا مستقیماً در این جنگ دخالت دارد.
یادتان باشد چه گفتم: این یک اشتباه تاریخی است که امنیت همه ما را به خطر میاندازد. به همین دلیل، اوایل این ماه طرحی را در مجلس عوام ارائه کردم که بر اساس آن، هرگونه مشارکت بریتانیا در اقدام نظامی، از جمله استفاده کشورهای دیگر از پایگاههای بریتانیایی، مستلزم تأیید پارلمان باشد. تا کنون، نخستوزیر از تصویب این قانون خودداری کرده است. بدون هیچ مناظره، بحث یا رأیگیری، او در حال کشاندن بریتانیا به یک جنگ غیرقانونی و فاجعهبار دیگر است.
درست مانند تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳، امروزه نیز ما که با جنگ علیه ایران مخالفیم، به حمایت از رژیمها و رهبران مستبد متهم میشویم. هر نظری که درباره دولتهای مختلف داشته باشیم، هیچ مبنای قانونی برای حمله با هدف «تغییر رژیم» وجود ندارد. در تاریخ هم هیچ سندی وجود ندارد که نشان دهد بمباران از آسمان، حقوق بشر را به ارمغان آورده باشد.
ترامپ کمترین اهمیتی برای حقوق بشر قائل نیست. چه در ایران، چه در ونزوئلا یا کوبا، او تنها به یک چیز علاقه دارد: غصب منابع و کنترل سیاسی در سراسر جهان. اگر بریتانیا به قوانین بینالمللی اهمیت میداد، مقابل ترامپ میایستاد، نه اینکه برای جلب رضایت او تمامقد خم شود.
داستان مداخلات خارجی به رهبری ایالات متحده، داستان هرجومرج، بیثباتی و بدبختی است. به چند شکست فاجعهبار دیگر نیاز داریم تا درس بگیریم؟ و چه زمانی بریتانیا بالاخره از یک سیاست خارجی اخلاقی و منسجم بر پایه قوانین بینالمللی، حاکمیت ملی و صلح دفاع خواهد کرد؟
۴۲/۴۲