به گزارش خبرآنلاین، روزنامه گاردین مصاحبهای با فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد انجام دادهاست تا از زندگی او پس از تحریم و فشارهای آمریکا به دلیل وارد کردن اتهام نسلکشی به اسرائیل و حامیانش پرده بردارد.
آلبانیز اولین مقام سازمان ملل بود که عملیات نظامی اسرائیل در غزه را مصداق نسلکشی دانست. این صراحت لهجه برای او هزینهای گزاف داشت. دولت دونالد ترامپ او را در لیست «اتباع ویژه تحریمشده» قرار داد؛ عنوانی که معمولاً برای تروریستها و قاچاقچیان مواد مخدر رزرو میشود.
این تحریمها زندگی او را به فلج کامل کشانده است. آلبانیز میگوید: «این یک پارادوکس است؛ روبرو شدن با سختترین مجازاتها بدون طی شدن روند قانونی. من حتی فرصت دفاع از خود را نداشتم و بدون محاکمه تحریم شدم.» او اکنون بدون کارت اعتباری زندگی میکند و داراییهایش در واشینگتن توقیف شده است؛ وضعیتی که آن را به «مرگ مدنی» تشبیه میکنند.
فشارها تنها به مسائل مالی محدود نشد. همسر او، که اقتصاددان ارشد بانک جهانی بود، تحت فشارهای سیاسی از سمت خود برکنار شد. آلبانیز با تلخی از این اتفاق یاد میکند: «بانک جهانی کاملاً ترسو عمل کرد.» اکنون همسر و دختر ۱۳ سالهاش (که شهروند آمریکاست) از ترامپ و مقامات ارشد او به دلیل نقض حقوق قانون اساسی شکایت کردهاند.
انتشار گزارش «آناتومی یک نسلکشی» موجی از تهدید به مرگ را برای او به همراه داشت. او فاش کرد که تماسگیرندگان ناشناس حتی دخترش را به تجاوز تهدید کرده و آدرس مدرسهاش را به او گفتهاند. آلبانیز اعتراف میکند که پس از این اتفاقات دچار تردید شد: «در آن زمان از خودم پرسیدم: آیا ارزشش را دارد؟ من دو فرزند دارم. اگر به آنها آسیب بزنند چه؟ من نمیتوانم این مسئولیت را بپذیرم.» اما او بلافاصله اضافه میکند: «من راه جایگزینی ندارم. هنوز باید روی این آتش آب بریزم و اکنون سطل بزرگتر و بازوهای قویتری دارم.»
آلبانیز در گفتگو با گاردین، ابایی از نقد تند رهبران اروپایی ندارد. او کییر استارمر، نخستوزیر بریتانیا را به دلیل حمایت از قطع آب و برق غزه در سال ۲۰۲۳، یک «هیولا» مینامد و میگوید: «اگر چنین اظهاراتی را به زبان بیاورید، اصلاً فردی حقوقبشری نیستید. دانشگاهی که به شما مدرک حقوق داده، باید آن را پس بگیرد.»
او همچنین معتقد است که نظامهای غربی در این «نسلکشی قرن بیست و یکم» همدست هستند، چرا که بمبهای هدایتشونده با هوش مصنوعی آنها جان هزاران غیرنظامی را میگیرد.
در پاسخ به منتقدانی که میگویند او زبان حقوقدان را با لحن یک مبارز سیاسی آمیخته است، آلبانیز با عصبانیت پاسخ میدهد: «چرا نمیتوانم دیدگاه سیاسی داشته باشم؟ هر کاری که انجام میشود سیاسی است. نادیده گرفتن حقوق بشر هم سیاسی است. ما عادت کردهایم در "سیلوها" فکر کنیم، اما چرا من باید در سیلوی خودم بمانم؟» او رویکرد منتقدان را «پدرسالارانه» توصیف میکند.
در پایان، آلبانیز در میان انبوه دانشجویانی که چفیه بر گردن دارند، در دانشگاه ژنو سخنرانی میکند. او به آنها نوید میدهد که فلسطین به «زخم مشترک بشریت» تبدیل شده و این آگاهی، جهان را تغییر خواهد داد.
او خطاب به جوانانی که از هزینه دادن برای باورهایشان میترسند، میگوید: «زندگی من تبدیل به یک ترن هوایی شده است. هرگز تصور نمیکردم بدون کارت بانکی زندگی کنم، اما میکنم. مردم به من کمک میکنند. آزادی من قویتر از ترس من است. شما در همان لحظهای که دست از مبارزه برمیدارید، شکست خوردهاید.»
آلبانیز با وجود تمام فشارها، قصد دارد دو سال باقیمانده از ماموریت خود را به افشای پیوند میان شرکتهای بزرگ بینالمللی و اشغالگری فلسطین اختصاص دهد؛ ماموریتی که به قول خودش، هدفش «باز کردن فضا» برای نسلی است که خردمندتر از گذشتگان باشد.
۴۲/۴۲