ایالات متحده آمریکا ناوشکن‌های پیشرفته‌ای مانند «یو اس اس فرانک پترسون» یا «یو اس اس میشل مورفی» دارد که هر کدام بیش از ۱۵۵متر طول و بیش از ۲میلیارد دلار هزینه دارند. هر کدام تقریباً ۹۶موشک هدایت‌ شونده حمل می‌کنند که قادر به درگیری با هواپیماها، موشک‌ها و زیردریایی‌ها و همچنین انجام حملات زمینی هستند.

به گزارش خبرآنلاین، روزنامه اطلاعات نوشت:  قدرت آتش این ناوشکن‌ها به آنها مزیت قابل توجهی نسبت به هر ناوگان متعارفی در منطقه می‌دهد.اما در مقابل و به عنوان بخشی از تاکتیک‌های جنگ نامتقارن، نیروی دریایی ایران از یک استراتژی تهاجمی شامل استقرار تعداد زیادی شناور تهاجمی سریع، معروف به «دسته های پشه» استفاده می‌کند. این تاکتیک، به سرعت و مانورپذیری متکی است و هدف آن درگیری متعارف نیست، بلکه غلبه بر دفاع دشمن و مختل کردن نیروهای دریایی منظم آن است.

 آگاهی ایران از شکاف تکنولوژیکی
در تنگه هرمز، جایی که جغرافیا محدود و محاسبات پیچیده است،برتری تکنولوژیکی به تنهایی برای حل معادله کافی نیست. در اینجا،ایران رویکرد متفاوتی را برگزیده است: از درون غارهای مستحکم در سواحل و جزایر خود، اسکادران‌هایی از شناورهای تهاجمی سریع همچون ذوالفقار،سراج، عاشورا،طوفان، حیدر ۱۱۰و غیره به حرکت در می‌آیند.این رویکرد نشان دهنده آگاهی آشکار ایران از شکاف تکنولوژیکی است. تهران به جای رقابت با ناوشکن ها در تعقیب دشمن، بر دفاع خود از طریق تعداد زیاد و انواع روش‌های حمله تمرکز کرده است.به گفته یک متخصص که توسط نیویورک تایمز نقل شده است، این شناورها در بیش از ۱۰پایگاه مستحکم در امتداد سواحل ایران و در جزایر تحت کنترل آن، از جمله جزیره فارور که یک پایگاه استراتژیک محسوب می‌شود، مستقر شده‌اند.

بردهای متغیر
هر شناور، تسلیحاتی را حمل می‌کند که نقش آن را در حمله تعیین خواهد کرد و امکان درگیری در سطوح و بردهای مختلف را فراهم می‌کند. این تسلیحات عبارتند از:
۱-مسلسل‌های سنگین با برد کمتر از ۲کیلومتر.
۲-موشک‌اندازهای چندگانه با برد تا ۸کیلومتر.
۳-موشک‌های ضد کشتی با برد تا ۱۰۰کیلومتر.
۴-اژدرهای سبک با برد تقریبی ۱۰کیلومتر.
۵-لانچرهایی برای پرتاب پهپادهای تهاجمی با برد تا ۵۰کیلومتر.
۶-قابلیت‌های استقرار مین‌های دریایی و استفاده از قایق‌های بدون سرنشین انتحاری.
 
هدف، گیج کردن دشمن

این تاکتیک قصد ندارد مستقیماً کشتی‌های جنگی را نابود کند، بلکه بر گیج کردن و فرسوده کردن سیستم‌های دفاعی آنها تمرکز دارد. در حالی که یک ناوشکن می‌تواند با چندین هدف درگیر شود، اما نمی‌تواند همزمان تمام کشتی‌های تجاری در تنگه را ایمن کند.این دسته‌ها در شعاعی باریک که بیش از شش مایل دریایی نیست - منطقه‌ای که توسط سپاه پاسداران ایران به عنوان منطقه خطر تعیین شده است - فعالیت می‌کنند. در این محیط، مختل کردن تنگه نیازی به نبرد در مقیاس بزرگ ندارد و کافی است این «دسته‌های پشه» با موفقیت یک کشتی را هدف قرار دهند یا حتی آن را تهدید کنند تا سردرگمی گسترده‌ای ایجاد شود که بر ترافیک دریایی تأثیر می‌گذارد.

23302