به گزارش خبرآنلاین روزنامه هم میهن نوشت: از همه بدتر اینکه، هیچ ملجا و پناهی را در داخل باقی نگذاشته است که این مردم و جوانان معترض، به آنها پناه ببرند. در نتیجه نگاه همه را به خارج دوخته است. نتیجه این میشود که امروز یکی از بدترین جلوههای خشونت را میبینیم و مهمتر اینکه، آنچه که میبینیم همه ظرفیت خشونت موجود در جامعه ایران نیست و امیدواریم هیچگاه این ظرفیت، به فعلیت تبدیل نشود.
اکتفا صرفا به این مسیر، اتلاف وقت و بیفایده است، بنابراین باید ابتکار عمل به خرج داد؛ ابتکار عمل نیز سیاسی است و باید از طریق گفتوگو با کسانی که بتوانند مردم را نمایندگی کنند، به نتیجه رسید. بعید است که راههای دیگر، شانسی برای نتیجهبخشی کامل داشته باشد.
فراموش نکنیم، در دفعات قبل هم، همواره وعده گفتوگو با معترضان و شنیدن صدای آنان داده میشد، ولی هنگامی که به هر دلیلی اعتراضات پایان مییافت، دوباره روز از نو، روزی از نو و همه آنان به تنظیمات کارخانه بازمیگشتند.
در همین جنگ اخیر نیز، دوباره شاهد این فرآیند نادرست بودیم. بنابراین، بعید است که هیچ رفتار ضمنی و یا وعدههایی که به آینده احاله میشود، بتواند تاثیر مثبتی در فضای سیاسی کنونی بگذارد.
پرسش دیگر این است که مبنای هر تصمیم سیاسی، در شرایط بحرانی چه باید باشد؟ در درجه اول باید حفظ منافع ایران و بقای آن هدف اصلی باشد. دیگر زمان ارجاع دادن به منافع فردی و غیرمرتبط با مردم و ایران گذشته است.
نکته دیگر این است که در حوزه سیاست، تصمیمگیری مبتنی بر ریسک منافع شخصی وجود ندارد، رعایت این ویژگی در شرایط بحرانی ضروری است و بالاخره پذیرش مردم و همراهی آنها و جلب اعتماد عمومی، شرط لازم هر نوع ابتکار عمل است. هنگامی هم که میگوییم مردم، یعنی 88 میلیون ایرانی؛ فارغ از هر تمایزی.
هر راهی جز این، اتلاف وقت و از دست دادن فرصت است.
17302