به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در زمانی که بازار خودروهای لوکس تقریبا در انحصار برندهای آلمانی بود، پژو تصور میکرد که شرایط برای یک جهش بزرگ مهیاست. عقبنشینی رقبای غیرلوکس از این سگمنت، رشد لیزینگ و تغییر الگوی خرید مشتریان، همگی این پیام را میدادند که شاید وقت آن رسیده تا پژو از قالب سنتی خود خارج شود. نتیجه این خوشبینی، پروژهای بود که با اعتماد به نفس بالا آغاز شد، اما پایان خوشی نداشت.
پژو ۶۰۷ قرار بود نماد بلوغ و ارتقای برند باشد؛ خودرویی که نه برای هیجان، بلکه برای وقار طراحی شده بود. در نگاه پژو، خریداران این کلاس دیگر دنبال طراحیهای تند یا عملکرد اسپرت نبودند، بلکه آرامش، کیفیت و مهندسی حسابشده را ترجیح میدادند.
در نسخه V۶ مدل ۲۰۰۴، پژو سراغ یک موتور ۳ لیتری شش سیلندر تنفس طبیعی رفت که ۲۱۰ اسب بخار قدرت تولید میکرد. گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک و دیفرانسیل جلو نشان میدادند که اولویت اصلی، سواری نرم و بیدردسر است نه هیجان رانندگی.
بازار آنطور که پژو انتظار داشت، واکنش نشان نداد. مشکل اصلی نه کیفیت، نه سواری و نه حتی طراحی بود؛ مسئله، هویت برند بود. پژو سالها در ذهن مشتریان به عنوان سازنده خودروهای اقتصادی و خانوادگی جا افتاده بود و تغییر این تصویر، بسیار دشوارتر از آن چیزی بود که مدیران شرکت تصور میکردند. در اواخر دهه ۲۰۰۰، پژو پس از چند بهروزرسانی به این نتیجه رسید که پروژه ۶۰۷ به بنبست رسیده و در نهایت به سراغ مدل ۵۰۸ رفت.
متن کامل این گزارش را اینجا بخوانید.
۲۲۷۳۲۲