آنچه مسلم است ایالات متحده دارای توان نظامی قابل ملاحظه ای می باشد ولیکن آیا هدف از آوردن این تعداد نیروی نظامی برای رویارویی آنهم فقط با کشور ایران است ؟ و چنانچه بیان می شود اگر ایران به فرض تمام فعالیت های هسته ای خود را پاک و نیست کند آیا این تشکلیلات نظامی بدون درگیری خداحافظی و منطقه را ترک خواهند کرد ؟ با هر نگاهی چه خوشبینانه و چه بدبینانه بنظر باید موضوع کمی عمیقتر از آنچه بیان می شود باشد.
آنچه تاریخ تا به امروز نشان داده است حاکی از آن است که تا چیزی رخ ندهد نمی توان در سیاست به یقین نظر داد ولیکن می شود سناریو های محتمل را بررسی و برای شرایط مختلف از قبل آماده شد. در این میان همانگونه که در مقاله قبلم اشاره کردم، ریس جمهور امریکا برای کسب محبوبیت از دست رفته خود در دنیا و آمریکا بخصوص بعد از اجلاس داووس بدش نمی آید که به ایران حمله کند و سپس بدنیا بگوید دیدید من دشمن اول دنیا را نابود کردم و ... حال بمن جایزه نوبل بدهد و سر تعظیم در مقابل من فرود آورید. اما برای اینکار حقیقتا آیا نیاز به چنین نیرویی دارد ؟ اصل یادداشت در آدرس: حمله به ایران از یک زاویه باریک پنهان، khabaronline.ir/xpvTc
لذا شاید بد نباشد به سناریو بزرگتر یعنی سلطه بر تمامی کشورها در منطقه خلیج فارس را نیز در نظر داشت. چندی پیش آقای ترامپ عنوان کرد که ما تا ۲۰۰۰ سال منابع سوختی خواهیم داشت، که این موضوع اگر چه این فرد ضد و نقیض زیاد صحبت می کند ولیکن جای تامل دارد. حال شاید او و دولت امریکا به این مطلب با آوردن این نیروی بزرگ نظامی به منطقه می اندیشند که با بهانه گیری از ایران ورود خود را به کل خلیج فارس و کشورهای حاشیه توجیه نمایند و از این طریق نفت خود را تضمین و جلوی نفت چین را تا ۲۰۰۰ سال آینده ؟! قطع نماید.
بدون شک هزینه این عملیات را برخی کشورهای منطقه بر عهده دارند چون مشکلات مالی ایالات متحده آنقدر زیاد است که امکان تامین آن توسط خود آمریکا وجود ندارد. در این میان به ساده اندیشی برخی کشورهای منطقه باید فکر کرد که آنها ممکن است تصور نمایند که چون توافقاتی با آمریکا داشته اند از این لشکر کشی در امان خواهند بود. اما شاید لازم باشد این کشورها همانگونه که سفیر آمریکا در اسراییل در یک غافلگیری خبری گفت « حق حاکمیت اسراییل بر خاورمیانه » را می بایستی جدیتر در محاسبات خود لحاظ نمایند.
* استاد نمونه کشور در مهندسی و مدیریت بحران