به گزارش خبرآنلاین، شاناکا آنسلم پررا تحلیلگر و کارشناس مسائل ژئوپلوتیک در شبکه ایکس نوشت:
ایران به پایگاههای آمریکا در عراق، کویت، قطر، بحرین، امارات، اردن و عربستان سعودی حمله کرد. بندر دقم عمان را هدف قرار داد. پایگاه نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (آکروتیری) در قبرس را زد و به سمت اسرائیل موشک شلیک کرد.
اما به ترکیه دست نزد.
پایگاه هوایی اینجرلیک، یکی از مهمترین سکوهای پیشروی آمریکا در خاورمیانه، در جنوب ترکیه واقع شده است.
پایگاه کورجیک میزبان رادار ناتو است که اطلاعات جاسوسی را در اختیار اسرائیل قرار میدهد.
طبق گزارش بلومبرگ، هواپیماهای آواکس ناتو در پایگاه قونیه، روزها پیش از حملات، مسیر پروازی خود را از روسیه به سمت ایران تغییر دادند.
ترکیه میزبان تعداد نامشخصی از نیروهای آمریکایی در چندین تأسیسات حساس است.
ایران به هیچکدام از آنها حمله نکرد.
توضیح متداول برای این موضوع، «ناتو» است؛ ماده ۵ دفاع دستهجمعی. حمله به ترکیه به معنای جنگ با ۳۲ کشور است.
المانیتور به نقل از عارف کسکین، استاد دانشگاه آنکارا، نوشت: یک اقدام نظامی مستقیم علیه ترکیه میتواند درگیری را از مرزهای قابل کنترل فراتر ببرد.
این توضیح واقعی است، اما کامل نیست.
رویترز در ژانویه ۲۰۲۶ گزارش داد که سازمان اطلاعات ملی ترکیه (MIT) به سپاه پاسداران ایران درباره شبهنظامیان کرد که قصد عبور از عراق به خاک ایران را داشتند، هشدار داده است.
این یعنی یک عضو ناتو، در دورهای که ایالات متحده و اسرائیل برای حمله به ایران آماده میشدند، اطلاعات عملیاتی حساس را در اختیار سپاه قرار داده است.
در ژانویه ۲۰۲۶، اردوغان به رئیسجمهور ایران، پزشکیان، برای مدیریت اعتراضات دسامبر تبریک گفت و همسو با روایت تهران، این تظاهرات را توطئههای تروریستی تحت حمایت خارجی و مرتبط با اسرائیل خواند؛ موضوعی که «بنیاد دفاع از دموکراسیها» (FDD) آن را مستند کرده است.
زمانی که حملات در ۲۸ فوریه آغاز شد، اردوغان حملات آمریکا و اسرائیل را نقض آشکار قوانین بینالمللی دانست، بابت درگذشت (شهادت) [آیتالله] خامنهای ابراز تأسف عمیق کرد و به مردم ایران تسلیت گفت.
او اجازه دسترسی نیروهای آمریکایی به فضا، زمین و حریم دریایی ترکیه را برای عملیات علیه ایران نداد.
سپس ترکیه سه خبرنگار را به دلیل انتشار تصاویری که در نزدیکی اینجرلیک فیلمبرداری شده بود، به اتهام جرایم امنیت ملی بازداشت کرد.
نشریه «Israel Hayom» (اسرائیل هیوم) مستقیمترین ارزیابی را منتشر کرد: ترکیه بیطرف نیست، بلکه تسهیلکننده اقدامات ایران است. آنکارا در حالی که درون سیستم امنیتی غرب فعالیت میکند، به عنوان یک توانمندساز استراتژیک برای تهران عمل میکند. وزارت خزانهداری آمریکا پیش از این نهادهای مستقر در ترکیه را که با دور زدن تحریمهای ایران، سپاه پاسداران و برنامههای موشکی و پهپادی ایران در ارتباط بودند، تحریم کرده است.
مکانیسم عمیقتر این رفتار، یک «ترس ساختاری» است. ترکیه ۵۳۴ کیلومتر مرز مشترک با ایران دارد. ۱۵ میلیون کرد در داخل ایران زندگی میکنند. اگر جمهوری اسلامی سقوط کند، ترکیه با بحران پناهجویانی روبرو میشود که بحران سوریه در مقابل آن ناچیز است؛ همچنین با تشکیل دولت کردی در مرزهای جنوب شرقی خود و از دست دادن قراردادهای گازی که در اواسط ۲۰۲۶ منقضی میشوند، مواجه خواهد شد.
اردوغان نیازی به «پیروزی» ایران ندارد؛ او به «بقا»ی این حکومت نیاز دارد.
بنابراین، ایران از ترکیه چشمپوشی میکند و ترکیه در حالی که میزبان زیرساختهای نظارتی است که حملات را ممکن ساخته، جنگ را محکوم میکند.
برای واشینگتن، ترکیه سکوی غیرقابل جایگزین ناتو است. برای اروپا، سد مهاجرتی؛ برای روسیه، کریدور انرژی؛ برای چین، لنگر غربی «کریدور میانی»؛ و برای تهران، متحد آرامی که هرگز اجازه سقوط نظام را نخواهد داد.
خطرناکترین بازیگر این جنگ، آن کسی نیست که موشک شلیک میکند؛ بلکه آن کسی است که خود را همزمان برای همه «دستنیافتنی» کرده است.
315/42