حسرت عجیبی است؛ حسرت نبودن در میان جمعی که نوروز را با عطرایثار پیوند زدند. مردمی که سفره هفتسینشان را در خیابان چیدند و افطار روزهداریشان را میان غرش آسمان و فریاد ایران ایران باز کردند.باورکردنی نیست این همه همبستگی!
در حالی که دشمن ظالم و متجاوز، با تمام تکنولوژیاش گمان میکرد لرزه بر دل این ملت میاندازد، شما از همان ساعات اولیه، شبانهروز را در خیابانها ماندید. این حضور هوشمندانه، تنها یک تجمّع نیست؛ یک استراتژی دفاعی بینظیر است. دشمن وقتی میبیند که مردم، نه تنها به خانهها پناه نبردهاند، بلکه با زبان روزه، خیابان را سنگر حمایت از آرمانهایشان کردهاند، میفهمد که با یک ارتش نود میلیونی روبروست، نه فقط یک ساختار نظامی.
در میان این طوفان، آن صدای غرا که در میدان طنینانداز شد، لرزه بر اندام بدخواهان انداخت؛ آنجا که آن پاسدار غیور، با نگاهی تیزبین به عمقِ تاریخ و استراتژیِ جنگ، خطاب به ملت گفت: "تنگه اُحد با شما مردم، و تنگه هرمز با ما!" چه تعبیر شگرفی! تاریخ روایت میکند که در جنگِاُحد، غفلت از یک تنگه، پیروزی را به تلخی مبدل کرد. اما امروز، این استراتژی موفق نشان داد که تنگه احد این نظام، قلب و حضورِ مردم در صحنه است. اگر شما مردم، این تنگه احد ، خیابانها و پشتوانه مردمی را حفظ کنید، حافظانِوطن در سپاه و ارتش نیز با پشتگرمی شما، صاعقهوار بر سرِ هر متجاوزی فرود میآیند.
امروز دوباره ثابت شد که وقتی پای خاک در میان باشد، این پیوند عمیق میانِ مردم و جانبرکفانِ سپاه و ارتش گسستنی نیست. همان ارتش دلاوری که مرزها را چون سدی پولادین در بر گرفته و همان سپاهی که امام (ره) فرمود: "اگر سپاه نبود، کشور هم نبود." این دو بالِ نظامی، در کناردریایِ بیکران مردم، نشان دادند که دشمن چه صدام باشد و چه ترامپ، در برابر اراده این ملت، تنها طعم شکست را خواهد چشید.
ما امروز در یک پیچ تاریخی سرنوشتساز ایستادهایم. این لحظات، تنها برشی از یک جنگ گذرا نیست؛ بلکه نقطه عطفی است که عزت، قدرت و اقتدارِ قرنهای آیندهی این سرزمین را رقم میزند. ایستادگی امروز ما در برابر این تجاوزگری، نه فقط برای دفاع از آب و خاک، که برای تثبیت جایگاهِ تمدنی ایران در نظم نوینِ جهانی است.
تنگه ی احد ما، همین خیابانهای پر از جمعیت است. ملت ایران نشان داد که از تاریخ درس گرفته است و هرگز اجازه نخواهد داد غمی که در احد نشست، تکرار شود. ما در هرمز حماسهای به پا خواهیم کرد که پایانش، طلوع اقتدار ابدی برای ایران باشد.
ایستادگیتان مستدام؛ که با حضورتان، معماران عزت امروز و فرداهای ایران هستید.