به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سوفیا لورن، متولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۴ (۲۹ شهریور ۱۳۱۳)، از معدود ستارگان زندهمانده عصر طلایی سینماست؛ زنی که مسیر زندگیاش از فقر مطلق و وحشت جنگ جهانی دوم آغاز شد و به اوج شهرت جهانی در هالیوود انجامید. کودکی او در ناپل، در میان گرسنگی، لباسهای وصلهدار و صفهای طولانی نان گذشت. خودش بعدها بارها گفته بود که در کودکی «لاغر، زشت و گرسنه» بوده و تنها آرزویش خوردن یک وعده غذای سیر بوده است. خاطرات پناه گرفتن در تونلها هنگام بمباران، زخمهایی که هنوز نشانهشان بر چهرهاش مانده و صفهای جیرهبندی، بخشی جدانشدنی از هویت او شد.
اما همین گذشته تلخ، نیرویی برای پیش رفتن بود. سوفیا از نوجوانی دریافت که دیگر آن «خلالدندان» سابق نیست و زیباییاش به چشم میآید. شرکت در مسابقه زیبایی ناپل و سپس سفر به رم، نخستین گامها برای ورود به دنیای سینما بودند. او ابتدا بهعنوان سیاهیلشکر و مدل عکاسی کار کرد؛ تجربههایی سخت اما تعیینکننده که راه را برای نقشهای جدیتر باز کردند.
نقطه عطف زندگی حرفهایاش، همکاری با ویتوریو دسیکا و سپس ورود به سینمای آمریکا بود؛ مسیری که با حمایت و راهنمایی کارلو پونتی، تهیهکننده و همسر آیندهاش، هموار شد. لورن بهتدریج از یک بازیگر جوان ایتالیایی به ستارهای بینالمللی بدل شد، بیآنکه گذشتهاش را فراموش کند.
این روایتها برگرفته از خاطرات و گفتوگوهای سوفیا لورن با مجله ایتالیایی «اِپوکا» (Epoca) است؛ خاطراتی که او اندکی پس از ورودش به هالیوود و به دعوت دومنیکو مکولی، سردبیر این مجله، نوشت. این نوشتهها ابتدا به صورت پاورقی و سلسلهوار در «اپوکا» منتشر شد و سپس در رسانههای مختلف جهان، ازجمله مجله «سپید و سیاه» ایران (۲۴ بهمن ۱۳۳۷)، بازنشر یافت. بخش عمده این گفتهها به دوران کودکی و نوجوانی سوفیا لورن در ناپل و سالهای جنگ جهانی دوم بازمیگردد.
متن کامل این گفتوگو را از اینجا بخوانید.
۲۵۹