تاریخ انتشار: ۷ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۵:۳۴

بعضی مردانِ ناکارآمد در زندگی زنان و خانواده‌شان تنها یک نقش دارند: «سایه‌سر». نه یارند، نه تکیه‌گاه. نه کار می‌کنند، نه کمکی می‌رسانند؛ بلکه خودشان هم باری بر دوش خانواده‌اند.

همه‌مان دیده‌ایم یا شنیده‌ایم از زنانی که همسرشان به دلیل اعتیاد یا مشکلات مشابه نه درآمدی دارد و نه نقشی در اداره زندگی؛ حتی هزینه موادش را هم زن باید تأمین کند. یعنی زنی که ایثارگرانه بار خانواده را به تنهایی به دوش می‌کشد، باید بار همسر معتادش را هم تحمل کند.

بعضی از آنها وقتی با این پرسش مواجه می شوند که چرا با این شرایط طلاق نمی‌گیرند، یکی از پاسخ های شان این است: «حداقل سایه‌سر است. اگر طلاق بگیرم به عنوان زنِ مطلقه حرف و حدیث پشت سرم زیاد می‌شود.»

امروز که حال‌وهوای برخی کشورهای عربی و آمریکا را نگاه می‌کنم و هزینه‌های میلیارددلاری‌ای را می‌بینم که این کشورها برای تأمین امنیتشان به آمریکا می‌پردازند، احساس می‌کنم آمریکا نیز برای آنها همان نقش «سایه‌سر» را دارد؛ فقط در مقیاسی بزرگ‌تر و از همان جنسی که در بالا گفتم.