مخالفان دولت ،کارنامه دوران خودشان را فراموش کرده اند؟/حدادعادل در باره افزایش قیمتها چه گفته بود

ایران نوشت:طیف‌هایی از اصولگرایان که بتدریج ترجیح می‌دهند از زیر این تابلوی سیاسی خارج و نام‌های جدیدی همچون «ارزشی‌ها» یا «انقلابی‌ها» یا «نو اصولگرایان» را برای خود انتخاب کنند، از هم اکنون خود را پیروز انتخابات مجلس یازدهم می‌دانند.

آنها در مواضع خود دولت و مجلس مستقر را آماج حملات خود کرده و از هم اکنون وعده رفاه، آرامش و دوران وفور نعمت سر می‌دهند. از منظر آنها آنچه مردم ایران این روزها بخصوص در حوزه اقتصادی و معیشتی بدان دچار هستند، از سر بی کفایتی دولت و بی لیاقتی مجلس است و حالا آنها آمده‌اند که «سنگر»‌ها را یکی یکی فتح کنند. در حقیقت به نظر می‌رسد استراتژی آنها بی اعتبار کردن دو قوه مجریه و مقننه است.

بی اعتبار کردن دولت و مجلس و جای خالی راهکار
ساختار انتخابات مجلس در کشور ایران به گونه‌ای است که خواسته یا ناخواسته آنچه برجسته می‌شود، شعارها و وعده‌هاست که جای برنامه‌ها را می‌گیرد. قاعدتاً انتخابات پیش رو هم با توجه به عدم اصلاح ساحتارهای انتخاباتی از این منظر تفاوتی با سایر انتخابات نخواهد داشت. با این حال تا اینجای کار منتقدان مجلس و دولت فعلی گذشته از آنکه اساساً هیچ اشاره‌ای به برنامه‌های خود نکرده‌اند و توضیح نداده‌اند راه حل‌های آنها برای کارآمد کردن مجلس و دولت به زعم خود پر از عیب چیست، حتی از دادن شعار و وعده هم شانه خالی کرده‌اند جز همان‌که علیرضا زاکانی گفته طرح مدیریت سوخت را اصلاح خواهد کرد. این هم البته به نظر نمی‌رسد از سر ناآگاهی بلکه از سر فرصت‌طلبی و موج‌سواری است وگرنه مجتبی ذوالنور، نماینده قم در مجلس فعلی و همفکر آقای زاکانی هم همان روز اجرای طرح یاد شده روی این موج سوار شد اما خیلی زود و قبل از شروع جلسه علنی یکشنبه با سد سخنان رهبر معظم انقلاب روبه‌رو و آرام شد. این طیف سیاسی تنها به یکسری اصطلاحات و مفهوم‌های کلی بسنده کرده و گویی کوبیدن بر طبل بی اعتبارسازی دولت و مجلس را برای رأی‌آوری خود مکفی می‌دانند!
در حقیقت آنچه مشهود است، ادعاها و طبل پر صدای جریان مخالف دولت به لحاظ ایجابی بسیار میان تهی به نظر می‌رسد و آنها باز هم همان سیاق گذشته خود یعنی رویکردهای سلبی را در پیش گرفته اند یعنی به جای آنکه بگویند خودشان اصطلاحاً چه در چنته دارند، مدام می‌گویند رقیبان چه ندارند یا چه کردند. چنین رویکردی اگر از سوی جریان‌های جدید و بدون کارنامه مطرح می‌شد، شاید چندان حرجی بر آن وارد نمی‌شد اما مدعیان امروز خود کارنامه قابل اندازه‌گیری دارند. هم دولت‌های نهم و دهم متعلق به همین جریان سیاسی بوده و هم مجالس هفتم، هشتم و نهم. به تعبیری ماجرا وقتی تأسف‌بارتر و عوامفریبانه‌تر می‌شود که بدانیم مجلس دهم که این روزها در تیررس حملات ارزشی‌ها قرار گرفته، مجلسی در ید اختیار اصلاح‌طلبان نبوده که حالا اصولگرایان چوب حراج به اعتبار آن می‌زنند. مجلس دهم هم حتماً همانند مجالس گذشته کوتاهی‌ها و ضعف‌هایی داشته که قابل انکار نیست اما مگر مجلس نهم، هشتم و هفتم که اکثریت آن در اختیار همین طیف سیاسی بود، به لحاظ کارکردی، نهادی بسیار متفاوت‌تر از مجلس دهم بود؟ جریان موسوم به ارزشی یا انقلابی آیا به فرض اکثریت شدن در انتخابات پیش رو، مجلسی متفاوت از مجالس یاد شده تشکیل خواهند داد؟ بسیاری از همان‌ها که زمانی متهم به «وکیل‌الدوله» می‌شدند، حالا رقیبان انتخاباتی خود را با همین چوب می‌رانند. این تناقض‌گویی‌ها را به نظر می‌رسد باید در همان چارچوب انتخاباتی صرف  و رجزخوانی‌های مرسوم معنا کرد که به واقع خالی از محتوا و سوار شدن روی موج برخی نارضایتی‌هاست و به نظر نمی‌رسد از ناحیه آن «آبی برای مردم» گرم شود.
موضع حداد عادل درباره گرانی‌ها وقتی دولت و مجلس دست اصولگرایان بود
 این جریان سیاسی در حالی شانس یا برگ برنده خود را برجسته‌سازی تورم و گرانی و مشکلات معیشتی می‌دانند که چند صباحی پیش‌تر خود نیز دچار همین وضعیت و در مقام دفاع بوده‌اند. مثلاً غلامعلی حداد عادل که گفته می‌شود مرد پشت پرده انتخابات این جریان است، وقتی در مجلس هشتم و یکسال بعد از روی کارآمدن دولت محمود احمدی‌نژاد در یک نشست خبری شرکت کرده بود، در اولین پرسش با سؤالی درباره موج گرانی‌ها با وجود مصوبه مجلس هفتم درباره تثبیت قیمت‌ها روبه‌رو می‌شود. پاسخ‌های او خیلی قابل تأمل است: «تثبیت قیمت‌ها یک مصوبه زمان دار بود. بار اول که آن را تصویب کردیم برای ابد تصویب نکردیم، چون در هیچ کشوری معنی ندارد که قیمت‌ها برای ابد تثبیت شود. تنها برخی قیمت‌هایی که در اختیار دولت بود همچون آب، برق، سوخت و هزینه‌های پستی تثبیت شد و در بقیه قیمت‌ها تثبیت نداشتیم. برخی گرانی‌ها نه دست دولت است و نه دست مجلس، بلکه تابع شرایط بین‌المللی است. افزایش قیمت فولاد و میلگرد که به تبع آن قیمت مسکن نیز بالا رفته تابع افزایش قیمت آهن‌آلات در بازارهای جهانی است. همچنین به‌عنوان مثال در قیمت مس عنوان شده که امسال در بازارهای جهانی قیمتی چهار برابر سال‌های گذشته داشته است لذا طبیعی است که در بازار ایران نیز اثرگذارد، لذا تثبیت قیمت‌ها در این موارد به مصلحت نیست...البته مقداری در بحث گرانی بزرگنمایی شده است، چون آمار بانک مرکزی از افزایش بهای کالاهای مصرفی در سه ماهه اول امسال خبر داده که در مقایسه با افزایش بهای همین کالاها در سه ماهه اول سال ۱۳۸۴ کاهش نشان می‌دهد.» (روزنامه شرق 4 مرداد 85) حالا همین پاسخ‌ها اگر از زبان یک مقام دولت فعلی بیان شود از سوی همین جریان سیاسی نزدیک به آقای حداد عادل توجیه و فرافکنی خوانده می‌شود.
 کارنامه اصولگرایان
با این همه همچنان این سؤال اساسی باقی است که این همه «درباغ سبز نشان دادن» بر پایه کدام کارنامه است. مرکز پژوهش‌های مجلس خرداد 96 گزارش مبسوطی از عملکرد اقتصادی 4 دولت بعد از جنگ (هاشمی رفسنجانی، سید محمد خاتمی، محمود احمدی‌نژاد و دولت اول حسن روحانی) را منتشر کرده که می‌تواند محک مناسبی برای سنجش عیار ادعاها و توانمندی‌های هر کدام از طیف‌های سیاسی حال حاضر باشد. عملکرد دولت محمود احمدی‌نژاد کارنامه جریانی است که این روزها بی‌محابا اصلاح‌طلبان و اعتدالگرایان را زیر ضرب برده‌اند. بر اساس گزارش یاد شده بیشترین درآمدهای حاصل از فروش نفت و گاز به دولت احمدی‌نژاد اختصاص دارد با این توضیح که بیشترین تورم (4 ساله) هم متعلق به دولت دهم است با 18.8 درصد. دولت نهم یعنی دولت اول احمدی‌نژاد نزدیک به 300 میلیارد دلار (298.4) و دولت دهم یعنی دولت دوم احمدی‌نژاد نزدیک به 323 میلیارد دلار (322.9) درآمد حاصل از فروش نفت و گاز داشته است. دولت هفتم 89.6 و دولت هشتم 125.1 میلیارد دلار و دولت یازدهم 164.6 میلیارد دلار درآمد کسب کرده‌اند. مضاف بر اینکه کمترین رشد دستمزدها هم متعلق به دولت دهم یعنی دولت دوم احمدی‌نژاد است با منفی 17. (درآمدها بر اساس قیمت ثابت دلار در سال 2010 محاسبه شده است) حال آنکه در مقایسه 3 دولت خاتمی، احمدی‌نژاد و روحانی کمترین تورم 4 ساله متعلق به دولت هشتم (دولت دوم خاتمی) با 14.5 درصد و بیشترین رشد دستمزدها هم متعلق به همین دولت است با مثبت 22. در متوسط رشد اقتصادی 4 ساله هم دولت دهم با 5 درصد بدترین کارنامه و دولت هشتم با 26 درصد بهترین کارنامه را از آن خود کرده‌اند. شاخص مهم دیگر تعداد شغل‌های ایجاد شده در دولت‌های اصلاحات، اصولگرا و اعتدالی است. بر اساس گزارش مرکز پژوهش‌های مجلس، در دولت نهم با وجود درآمد 300 میلیارد دلاری، جلو جدول تعداد ایجاد اشتغال در طول 4 سال، عدد منفی 120 جا خوش کرده و در دولت دهم با درآمد 322 میلیارد دلار 128 هزار شغل ایجاد شده است. این رقم برای دولت یازدهم (روحانی) با درآمد 164 میلیارد دلاری دو میلیون نفر است که بهترین عملکرد در دولت‌های مختلف محسوب می‌شود.
در حقیقت آنچه مشخص است دولت اصولگرای احمدی‌نژاد با وجود بیشترین درآمدها، بدترین عملکرد را در شاخص تورم، رشد اقتصادی، رشد دستمزدها و بخصوص ایجاد اشتغال داشته است. بماند که فشارهای خارجی دولت روحانی بسیار بیشتر از دولت احمدی‌نژاد بوده است. حالا این اعداد و آمار شاخص خوبی برای سنجش توانمندی‌ها و ادعاهای جریان سیاسی مخالف دولت و اصلاح‌طلبان است که با عده و عده فراوان پای به میدان رقابت گذاشته‌اند بخصوص که تعداد زیادی از وزرای دولت‌های نهم و دهم هم عزم بهارستان کرده‌اند. هر چه هست این کارنامه با این حجم از ادعا و آسمان و ریسمان بافتن نمی‌خواند.
17302
کد خبر 1329963

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 6 =