۲۰ نفر
۱۶ آذر ۱۴۰۱ - ۱۰:۴۸
ما شادی‌های جمعی زیادی طلبکاریم

هیچ‌وقت فوتبال برایم مهم نبود اما بعد از سال‌ها هم  نمی‌توانم شادی بعد از پیروزی فوتبال ایران استرالیا را فراموش کنم که ناگهان همه خیابان‌ها پر از شور و شادی و ترافیک شد.

من و دختر چهارساله‌ام از دانشگاهم در در ده ونک که مهدکودک دخترم هم همان جا بود تا خانه چند ساعت پیاده آمدیم و یک ذره هم خسته نشدیم، آنقدر که شهر بانشاط و زیبا بود و همچنان همیشه در خاطرم خواهد ماند روز بازی ایران مراکش، جام جهانی چهار سال پیش که در کوچه پس کوچه‌های جادویی و تو در توی بازار قدیمی مراکش که آغشته از بوی روغن زیتون و ادویه راس الحانوت بود، می‌چرخیدیم و جماعت چشم دوخته به صفحه‌ تلوزیون در کافه‌ها را نگاه می‌کردیم و با فریادها و از خود بی‌خود شدن‌هایشان ما هم هیجان‌زده می‌شدیم.
از ساحل طنجه مراکش که به روبه‌رویت نگاه کنی کمتر از بیست کیلومتر جلوتر اسپانیاست، یعنی فاصله آفریقا و اروپا می‌شود همین چند کیلومتر و مراکشی‌های زیادی حسرت این فاصله کوتاه را می‌خورند و دلشان می‌خواهد از آفریقا گذر کنند و به اروپا برسند اما اینک چهار سال پس از ان که من ساحل طنجه را ترک کرده‌ام به این فکر می‌کنم که مراکشی‌ها با پیروزی فوتبالشان از اسپانیا قطعا مراکشی بودن برایشان افتخار بزرگی شده است و شاید تا مدت‌ها اسپانیا سرزمین موعودشان نباشد و این جادوی فوتبال است حتی اگر کسی مثل من دلبسته‌اش نباشد.
دیشب در سرمای استخوان سوز تهران در اندوه‌بارترین جام جهانی برای مردم سرزمینم و در ساعاتی بعد از راه یافتن مراکش به دور دوم من که حتی نود دقیقه کامل هیچ فوتبالی را نگاه نکرده‌ام، توانستم شادی عمیق و دسته جمعی مردمی در شمال غرب آفریقا با این همه فاصله مکانی از سرزمینم را از عمق جانم درک کنم.

نه فقط چون جام جهانی قبل در میانشان بودم که شاید از بس در آن چند روزی که درکازابلانکا و فاس و طنجه و مراکش سفر کردم و از دروازه‌های باشکوه و نفس گیر تاریخی‌شان عبور کردم حس کردم چقدر این شهرها شبیه یزد و اصفهان و کاشان ماست و چقدر در نگاه مردمش خودمان را دیدم و دریافتم با این همه فاصله مکانی به هم شبیه هستیم، همان‌قدر که قلم‌کاری‌های ظریف روی ظروف فلزی‌مان شبیه هم بود و رنگ و لعاب نقاشی‌های روی کاشی‌های مان و همیشه از خاطرات درخشانی که به یاد می‌آورم قلبم فشرده می‌شود آنقدر که حس خوشحالی صعودشان در جام جهانی قلب شکسته‌ام را از شادمانی عمیقی سرشار کرد.
ما ایرانی‌ها چند وقت است جشن عمومی نداشته‌ایم؟ حقیقتا ما شادی‌های جمعی زیادی طلبکاریم.
نگویید ما مردمی هستیم که دربزرگ‌ترین تشیع جنازه‌های دنیا رکورد داریم .به ما شادی‌های بزرگ هدیه دهید.ما لایق جشن‌های بیکران هستیم .بگذارید همراه کودکان‌مان شاهد شادی دسته جمعی مردم سرزمین‌مان باشیم بی‌خستگی، بی‌دلواپسی، بدون دلشکستگی.

*روزنامه‌نگار

4747

کد خبر 1704005

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
9 + 5 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 7
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • IR ۱۱:۲۶ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۶
    21 0
    دقیقا ما شادی جمعی نداریم موسیقی خاموش شادی محکوم جایش زجه و گریه گرفته است آنوقت این مردم عبوس ناراحت را می خواهیم راضی نکهه داریم
  • IR ۱۱:۵۳ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۶
    24 1
    درکشور و ایدئولوژی حاکم بر ما شادی گناه است....اصرار نکنید...
  • IR ۱۲:۵۴ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۶
    7 2
    نمیدانم رهبران ما چنین درکی ندارند که هگانگونه کع در عزاداری های سنتی جمع میشویم .شادی های دسته جمعی هم طلبکاریم .شاید بگویند تولد فلان امام یا معصوم جشن است.بله جشن است برای شیعیان نه تمام ایرانیان .جشنی باید باشد که همه را در بربگیرد .شیعه سنی .درویش ‌اهل خق و دیگر ادیان مانند نوروز .چرا جشن های سده .مهرگان وغیره را صاحب نمیشوید .وقتی انرا جشن بگیرید مال شما میشود .بارها عرض کرده ام ایران دوبال پرواز دارد شیعه و فرهنگ وادب وتاریخ پارسی .هردو را صاحب شوید .واله ابر قدرت منطقه خواهید شد .چه میدانم شاید عقل ما قد نمیدهد.
  • ناشناس IR ۱۳:۳۲ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۶
    17 1
    حاکمیت باشادی مردم مشکل داره وفقط مراسم غم واندوه راترویج میکند
  • IR ۱۴:۲۵ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۶
    3 19
    همین چندروز پیش داشتیم. شادی سراسری برد برابر ولز.
  • محمد IR ۰۰:۴۲ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۷
    7 0
    اجدادمان به بهانه های مختلف دور هم جمع می‌شدند و شادی می‌کردند ، از جشن مهرگان تا جشن برداشت محصول و خلاصه دنبال بهانه بودند تا شادی کنند و دهه هاست دیگر کسی شادی نمی‌کند و بهانه ای هم ندارد و همه افسرده و ملول !
  • بهزاد IR ۰۰:۴۵ - ۱۴۰۱/۰۹/۱۷
    5 7
    فائزه خانم اول از خودت شروع کن اگر به جای آن حجاب سیاه و مکروه یک لباس و پوشش رنگی و زیبا بپوشی قدم اول را برای شادی برداشتی ، همانطور که ایرانیان باستان ( نمونه اش کردها، آذربایجانی ها ) با لباسهای زیبا و رنگارنگ شادی می آفریدند!