۰ نفر
۲۷ آبان ۱۳۹۰ - ۱۳:۰۱

یزدان سلحشور

یادم هست روزگاری را که تلویزیون ایران، فقط سه کانال داشت: کانال اول، کانال دوم، کانال انگلیسی [که فقط در تهران قابل دریافت بود].
کانال دوم، چند ساعتی، آن هم غروب، برنامه داشت. کانال اول، کمابیش، بیشتر از 12 ساعت برنامه داشت [مخصوصاً اگر قرار بود مسابقات محمدعلی کلی را که به وقت ایران مقارن می‌شد با اذان صبح، نشان بدهد]؛ کانال انگلیسی، ساعات پخش‌اش با وقت اداری تنظیم می‌شد یعنی ادارات که تعطیل می‌شدند، برنامه‌های‌اش شروع می‌شد و یکشنبه‌ها هم، ساعات پخش‌اش زیاد می‌شد [به هرحال، مخاطبان‌اش مشخص بودند اما میزان ممیزی سریال‌ها و فیلم‌های‌اش مثل دو شبکه اول و دوم بود یعنی همان سیاستی که تلویزیون‌های انگلیسی زبان دوبی ، حالا دارند].
این سه کانال، مجموعِ فیلم‌ها و سریال‌های خارجی‌شان، برنامه ‌سرگرم‌کننده‌شان، تولیدات داخلی سرگرم‌کننده‌شان [که آن موقع واقعاً کم بودند: خانه‌به‌دوش (مراد برقی)، تلخ و شیرین، دایی جان ناپلئون، اختاپوس، چنگر، سلطان صاحب‌قران و ... البته شوها که یا دست قریب افشار بود یا دست خیاط‌باشی یا دست فرخزاد یا حتی نزدیکی‌های 57، دست نوآمده‌هایی مثل مجید قناد] حتی به یک‌دهم کانال‌های آنالوگ فعلی تلویزیون ایران و تقریباً به یک پنجاهم کانال‌های دیجیتال رسمی این تلویزیون و به یک‌صدم کانال‌های دیجیتال غیررسمی‌اش نمی‌رسیدند اما مخاطبان، این‌قدر مشتاق گریختن از روند «تلویزیون‌ِداخل‌بینی» و پیوستن به دیگر تفریحات موجه و غیرموجه نبودند.
 حد و حدود و میزان ممیزی در آن کانال‌ها، نمی‌تواند گزاره‌ خوبی برای حل چنین معمایی باشد چرا که منهای فیلم‌هایی که از لحاظ مقایسه، در مقیاس «12-» فعلی تلویزیون فرانسه [که دارای محدوده‌ ممیزی وسیع‌تری نسبت به دیگر تلویزیون‌های اروپایی ا‌ست (یک نمونه‌اش، پخش فیلم «تلالو» کوبریک که نسبت به پخش شبکه چهار ما از ممیزی بیشتری برخوردار بود و با نشانه‌ی «16-» مشخص شده بود در حالی که در ایران، با «13-» مشخص شده بود آن هم، بار دوم نمایش‌اش!)] بودند و بعد از ساعت 11 شب پخش می‌شدند [آن هم، یکی دو سالی پیش از 57] ممیزی در این سه کانال، در بیشتر موارد [از جمله خشونت کلامی، عفت کلامی و پرهیز از نمایش صریح خشونت] از کانال‌های فعلی آنالوگ تلویزیون ایران در سال 90، بیشتر بود. در مقایسه، جذابیت‌های تفرجی غیرتلویزیونی ـ از جمله سینما ـ در آن روزگار، بیشتر بودند و اگر شما می‌خواستید هفت روز هفته را روزی یک فیلم با کیفیت ببینید، باز هم به دیدن همه‌ آثار روی پرده نمی‌رسیدید!
سئوال این است: «پس دلیل ریزش مخاطبان کانال‌های آنالوگ و دیجیتال رسمی تلویزیون فعلی ایران، در چیست؟» اگر این قصه، قصه‌ عدم اعتماد است که عدم اعتماد به تلویزیون آن دوره، بیشتر از این دوره بود اگر این قصه، نمایش آثار «به روز» دنیاست که حالا، پیش از این که اثری از اکران دو ماهه‌اش در آمریکا کنار برود، نسخه‌ پرده‌اش اینجا دوبله می‌شود و همه می‌بینند! به نظرم، مشکل اصلی، مشکل «ریتم کلی جذابیت» است. در آن کانال‌ها، هدف، جذابیت بود و جذب مخاطب، در خط مقدم اهداف قرار داشت اما حالا این طور نیست و بنابراین، قطعات این پازل که به تنهایی می‌توانند جذاب باشند، در کنار هم، به «ریتم‌گریزی» می‌انجامند.
 می‌دانید؟! مشکل، «مهندسی رسانه» است. نه چیز عجیبی ا‌ست نه امر مشکلی. فقط ... تخصص می‌خواهد!

5858

 

کد خبر 185406

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 14 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 7
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • بدون نام IR ۱۳:۳۸ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۷
    15 4
    ای جان حرف دل مارا زدی، فکر کنم هدفی ندارد، دچار آنارشیسم است،یکی به نعل می زند و یکی به میخ
  • بدون نام IR ۱۴:۱۹ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۷
    12 3
    برای اینکه به جای تولید دنبال واردات هستیم . بجای اینکه مثلا در زمینه طبیعت و مناطق توریستی ایران برنامه بسازیم به دنبال خرید فیلم های خارجی بزن بکش هستیم . بجای اینکه برای دانشجویان و دانش آموزان شبکه ویژه ماهواره ایی داشته باشیم این 20 میلیون نفر را حواله داده ایم به برنامه های ماهواره های فاسد. به جای اینکه برای اقتصاد ( بازار بورس و تجارت و صنعت ) یا کشاورزی شبکه های تخصصی داشته باشیم یا برای آموزش زبان های خارجی مثل انگلیسی ، فرانسه ، عربی و ترکی شبکه اختصاصی ماهواره ایی داشته باشیم دنبال چیز های دیگر هستیم.
  • بدون نام MY ۱۴:۴۱ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۷
    30 0
    دلتون می آد همچین تلوزیون سرشار از نشاط رو دلش بشکنید؟ بهترین و سرگرم کننده ترین برنامه ها را از این تلوزیون باید بخواهید.
  • بدون نام IR ۱۵:۱۹ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۷
    12 3
    مهندسیم بکنید ببینیم چه می شود!
  • پای ثابت IR ۰۹:۱۰ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۸
    0 0
    بابا مهندس!!!1 کجا بودی شما این چند ساله خوب قبلش 1 فکری میکردی حالا که پکیده باید مهندسی بشه؟داستان شده داستان مهندس ناظرهای ساختمان
  • بدون نام IR ۰۹:۳۳ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۸
    6 1
    تلویزیونی که در اعیاد برنامه اش شده چند تا عروسک و چند خاله و دایی . جشنهایی که بازیگران تکراری و سوال و جواب های تکراری ازشون می شه سریالهای ابکی که از قسمت اول می دونی اخرش چی می شه ب بیشتر از این نمی شه مگه چه ایرادی داره با یه کم بازبینی و تولید تاویزیونی خواننده های ما کلیپ ویدیوهاشونوتوداخل پخش کنن نه تو شبکه های ماهواره ای اسمشونم بزاریم خواننده های زیر زمینی این همه هنر رو رو کنن و مردم هم استفاده کنن کما این که هر شب در برج میلاد و غیره و غیره کنسرت هست خوب همون چند روز بعد از یک کانال خاص مخصوص موزیک از تلویزیون ایثران پخش شه هم درامدی برای تلویزیون است و هم برای خواننده هایی که هم معروف هستند و هم می خوان معروف بشن.
  • ناصر IR ۲۱:۵۵ - ۱۳۹۰/۰۹/۰۲
    2 0
    رسانه تا وقتي دولتي باشه همينه ، و چون رقيبي اجازه فعاليت نداره ، جذابيت هم اولويتهاي اخر حساب ميشه ، برنامه هاي زنده هم چون هزينه توليدشون كمتره با اون همه گاف و طرح مسايل شخصي و خانوادگي مجريان ، بجاي انكه لب كلام كارشناسان را منتقل كنند ، بيشتر به تعارف و بريم برميگرديم ختم ميشه ، اگهي ها هم كه واقعا مگس وار رو اعصاب مخاطب هستند، مهندسي يا كارشناسي ، كار بلدي، واقعا معني توليد با اونهمه هزينه ها ي زياد يعني همين ؟؟؟؟