چرا حضرت ام البنین (س) در کربلا حضور نداشتند؟

مبلغ نوشت: حضرت ام البنین (س) اگر هنگام ازدواج با امیرالمؤمنین (ع) در سال بیستم هجری حدوداً بیست ساله بوده، در هنگام واقعه کربلا که ابتدای سال ۶١ق اتفاق افتاد در حدود شصت سال داشته است.

به گزارش «مبلغ» به نقل از ردنا، درپاسخ به این پرسش آمده است: حضرت ام البنین (س) در آن زمان بانوی میان سالی بود؛ یعنی اگر هنگام ازدواج با امیرالمؤمنین (ع) در سال بیستم هجری حدوداً بیست ساله بوده، در هنگام واقعه کربلا که ابتدای سال ۶١ق اتفاق افتاد در حدود شصت سال داشته. و بعنوان همسر امیرالمؤمنین(ع) از جایگاه ویژه ای برخوردار بوده است.از سوی دیگر، ظاهر حرکت کاروان امام حسین(ع) در همان ابتدا اینطور نبود که به قصد کربلا و شهادت باشد؛ خروج شبانۀ امام(ع) و اهل بیتش در شب بیست و نهم رجب سال شصت هجری قمری از مدینه به سمت مکه بود، نه کربلا!و به این قصد بود که در پناه حرم امن الهی در امان باشند بدین صورت که یزید از اینکه امام را بین دوراهیِ قتل یا بیعت مطلقه گذاشته بود کوتاه بیاید.که در این سفر، فرزندان ام البنین همراه امام حسین(ع) و در رکاب ایشان بودند.

و دعوت کوفیان از امام(ع) در این مدتِ اقامتِ حدوداً چهار ماهۀ امام در مکه انجام گرفت، نه پیش از خروج امام(ع) از مدینه!اهل کوفه که خود از خلافت یزید ناراضی بودند و نمی خواستند زیر بار بیعت او روند هنگامی که از خود داری امام(ع) از بیعت با یزید و پناه بردن ایشان به حرم مکه مطلع شدند با فرستادن نامه هایی ایشان را به کوفه دعوت، و آمادگی خود جهت حمایت و دفاع از ایشان، و حتی آمادگی شان جهت اخراج حاکم کوفه را اعلام نمودند.

امام(ع) اقامتش در پناه حرم مکی را ادامه داد تا آنکه با شروع ایام حج و سرازیر شدن مسلمانان از سراسر مناطقِ دور و نزدیکِ سرزمین پهناور اسلامی به مکه و بالا رفتن احتمال پیوستن آنان به امام یا دست کم تحت تأثیر قرار گرفتنشان جهت خروج از بیعت با یزید، تهدیدها و فشارهای یزید بر امام(ع) شدیدتر شد و به جایی رسید که دستور خونریزی مطلق یعنی حتی در داخل مسجدالحرام و در جوار کعبه را صادر کرد.

با این تشدّد دستگاه خلافت، امام برای جلوگیری از شکسته شدن امنیت و احترام خانۀ خدا چاره ای نداشت جز اینکه یا ذلت بیعت مطلقه را بپذیرد یا از حرم مکه خارج شود تا تهوّر و گستاخی و بی پروایی یزید و آل ابی سفیان در جنگ طلبی و خونریزی، در منطقۀ حرم انجام نگیرد و موجب شکسته شدن حرمت مکه و مسجدالحرام نشود. لذا امام(ع) و همراهانش در روز هشتم ذی حجه، روز ترویه، از مکه خارج شدند. و در انتخاب مقصد، از آنجا که در تمام این مدتِ اقامت امام در مکه، اهالی هیچ منطقه ای جز کوفه از بیعت با یزید خودداری نکرده و ارتباطی با امام برقرار نکرده بودند.بنابراین به طور طبیعی راه و مقصدی برای امام(ع) نبود مگر کوفه.و این سفر هم ظاهرش از ابتدا معلوم نبود که به کربلا منجر می شود، بلکه هجده هزار نفر از کوفیان و اهل عراق با مسلم بن عقیل سفیر امام بیعت کرده بودند، و چهار هزار نفرشان در خانه های اطراف محل سکونت مسلم از او نگهبانی می کردند.

شاید اگر این سفر امام به عراق به فرجام می رسید و پرچم عدل علی(ع) و خلافت اولاد معصومش در کوفه برپا می شد، فرزندان ام البنین(س)، مادر را نیز به کوفه دعوت نموده و در آن جا میزبان او می شدند.اما وضعیت به گونۀ دیگری پیش رفت و حضرت ام البنین(س) به طبیعت حال همچنان در مدینه ماند و خبر واقعه کربلا و شهادت فرزندانش را به او رساندند.

بیشتر بخوانید:

چگونه ام البنین(س) همسر امام علی(ع) شد؟

نام این زن در تاریخ می‌درخشد

برای دسترسی سریع به تازه‌ترین اخبار و تحلیل‌ رویدادهای ایران و جهان اپلیکیشن خبرآنلاین را نصب کنید.
کد خبر 1854637

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
4 + 7 =