به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به مناسبت ماه ضیافت الهی، هر روز با یک حکمت ناب از کلام امیرالمؤمنین علیهالسلام و شرح حجتالاسلام والمسلمین جواد محدثی کنار سفرههای افطار با شما فرهیختگان خواهیم بود.
بنابر روایت حوزه، در ادامه بررسی حکمتهای نهجالبلاغه، به حکمت ۱۱۳ میرسیم که حاوی سخنانی ناب و ارزشمند است. پیش از این بخشهایی از آن را مطرح کردیم و اکنون بخش دیگری از این کلام نورانی را تقدیم میکنیم.
امیرالمؤمنین علی (ع) میفرمایند:
«لَا مِیرَاثَ کَالْأَدَبِ»
هیچ میراثی مانند ادب نیست.
برخی انسانها وقتی از دنیا میروند، میراثی که از خود به جای میگذارند، یا پول است، یا پسانداز، خانه، ویلا، ماشین و امثال اینهاست. این اموال میان ورثه تقسیم میشود، خرج میگردد و تمام میشود و چیزی از آن ماندگار نمیماند. اما اگر کسی فرزندانی خوب تربیت کرده باشد و ادب را به عنوان یادگار از خود بر جای گذاشته باشد،حالا چه ادب شخص خود فرد که بعد از فوت از او به خوبی و نیکی یاد میکنند و چه فرزندان صالح که به یادگار گذاشته باشد که این ارزشمندترین میراثی است که از انسان باقی میماند.
کسانی که فرزندان خوب تربیت میکنند و چنین یادگاری از خود بر جای میگذارند، مشمول دعای خیر دیگران نیز میشوند. سالها از وفاتشان میگذرد، اما پیوسته با دیدن فرزندان و نسل شایستهای که پرورش دادهاند، مردم برایشان دعا میکنند و رحمت میفرستند. زیرا نه خانه و ملکی به یادگار گذاشتهاند و نه پولی، بلکه فرزند صالح و جانشینی شایسته از خود به جا نهادهاند.
«وَلَا قَائِدَ کَالتَّوْفِیقِ»
هیچ رهبر و راهنمایی مانند توفیق نیست.
توفیق یعنی اینکه وسایل انجام کارهای نیک و رسیدن به سعادت برای انسان فراهم باشد. این واژه از ریشه «وَفْق» گرفته شده و به معنای جور بودن و هماهنگی همه شرایط، امکانات و بسترهایی است که انسان بتواند کار شایسته انجام دهد.
اما چه کسی این شرایط را فراهم میکند؟ خدای متعال.
از خداوند توفیق ادب را مسئلت داریم. در دعاهایمان این خواسته را داشته باشیم که: خدایا ما را به انجام کارهای خیر موفق بدار. خدایا توفیق عمل صالح به ما عطا فرما. خدایا توفیق ده تا از عمرمان استفاده شایسته ببریم.
پس بهترین رهبر و پیشوا و راهنما، توفیق الهی است و این را باید از خداوند بخواهیم. کسانی که راه ارتباط با خدای خود را بسته باشند و خدا پشتیبان آنان نباشد، در زندگی توفیقی نمییابند.
و آخرین جملهای که تقدیم میکنم:
«لَا تِجَارَةَ کَالْعَمَلِ الصَّالِحِ»
هیچ تجارت و معامله و داد و ستدی مانند عمل صالح نیست.
قرآن کریم هنگامی که انسانها را دعوت میکند، میفرماید:
«هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلَیٰ تِجَارَةٍ تُنجِیکُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِیمٍ»
آیا شما را راهنمایی کنم به تجارت پر سودی که برای شما ارزشمند است که شما را از عذاب دردناک نجات میدهد؟ (سوره صف، آیه ۱۰)
این تجارت سودمند، ایمان و عمل صالح است، تقواست.انسان در بستر این دنیا، اگر با اعمال صالح و کارهای نیک برای خود ذخیرهسازی کند، سودمندترین تجارتی را انجام داده که در این دنیا ممکن بوده است.
سرمایه ما، عمر، نیرو و فکر و جوانی ما و موقعیت اجتماعی ماست، تندرستی و سلامت ماست، اعضا و جوارح ماست. اگر از این سرمایهها بتوانیم برای آخرتمان توشه و ذخیرهای برداریم، بیشترین سود را بردهایم. و اگر این سرمایهها را هدر دهیم، در آخرت تهیدست به بازار قیامت وارد خواهیم شد.
*ای تهیدستْ رفته در بازار
* ترسمت پُر نیاوری دستار
از خداوند متعال توفیق عمل صالح و ذخیره برای آخرت را مسئلت داریم.
نظر شما