هشدار قرآن درباره دوستی با دشمنان خدا

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، قرآن کریم در کنار بیان اصول اعتقادی، با روایت سرگذشت گروه‌ها و جریان‌های تاریخی، مرزهای ایمان و نفاق را برای مؤمنان روشن می‌کند. آیات ۱۴ تا ۲۲ سوره مجادله از جمله آیاتی است که با اشاره به رفتار منافقان، نسبت میان ایمان، دوستی و دشمنی در منطق قرآن را تبیین می‌کند. در سوره مجادله، سرگذشت دسته‌ای از منافقین را ذکر می‌کند که با یهودیان رابطه دوستی برقرار کردند: «أَلَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ تَوَلَّوْا قَوْمًا غَضِبَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مَا هُمْ مِنکُمْ وَ لَا مِنْهُمْ وَ یَحْلِفُونَ عَلَی الْکَذِبِ وَ هُمْ یَعْلَمُونَ؛ آیا مردمی را ندیدی که با (یهود) قومی که خدا بر آنها غضب کرده است دوستی کردند؟ آنها به حقیقت نه از شما مسلمین و نه از فرقه یهودند و به دروغ قسم یاد می‌کنند (که ما اهل ایمانیم) در صورتی که خود می‌دانند» (مجادله: ۱۴). 

بنابر روایت ایکنا، این عده بر حسب ظاهر حالشان نه از مسلمانان و نه از یهود هستند: «مَا هُمْ مِنکُمْ وَ لَا مِنْهُمْ»، اما بر حسب واقعیت حالشان ملحق به یهودند: «وَ مَنْ یَتَوَلَّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ» (مائده: ۵۱). قرآن کریم به خاطر همین انحراف آنان را مذمت و به عذاب و شقاوت تهدید بسیار شدیدی می‌کند: «أَعَدَّ اَللّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِیداً» (مجادله: ۱۵). در ادامه می‌فرماید که منافقین از حزب شیطان و زیانکاران‌ هستند. سپس تعلیل می‌کند که آنها با مخالفت و لجبازی خود با خدا و رسولش دشمنی می‌کنند و دشمنان خدا و رسول در زمره خوارترین خلق خدایند (مجادله: ۱۹-۲۰).

در آیه ۲۲ می‌فرماید: «لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ اَلْیَوْمِ اَلْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اَللّهَ وَ رَسُولَهُ؛ گروهی را که به خدا و روز قیامت ایمان دارند، نمی‌یابی که با کسانی که با خدا و پیامبرش دشمنی دارند، دوستی برقرار کنند» (مجادله: ۲۲). این تعبیر که چنین مؤمنینی نخواهی یافت، کنایه از آن است که ایمان به خدا و روز جزا با چنین صفاتی نمی‌سازد، آن کس که واقعاً به خدا و رسول و روز جزا ایمان دارد، ممکن نیست با دشمنان خدا دوستی کند.

سپس در تقابل با این منافقان مرتبط با یهودیان، وعده‌های زیبایی درباره مؤمنان حقیقی می‌فرماید: «أُولَئِکَ کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمَانَ وَأَیَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَیُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ أُولَئِکَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ؛ اینانند که خدا ایمان را در دل هایشان ثابت و پایدار کرده، و به روحی از جانب خود نیرومندشان ساخته و آنان را به بهشت‌هایی که از زیرِ [درختانِ] آن نهرها جاری است درمی‌آورد، در آنجا جاودانه‌اند، خدا از آنان خشنود است و آنان هم از خدا خشنودند. اینان حزب خدا هستند، آگاه باش که بی تردید حزب خدا همان رستگارانند» (مجادله: ۲۲).  

اولین وعده «رَضِیَ اَللّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ» است؛ رضایت خدا رحمت مخصوصی است که شامل مؤمنان خالص به خدا می‌شود؛ ثانیاً این افراد دارای ایمان خالص حزب خداوند متعال و رستگار هستند: «أُولئِکَ حِزْبُ اَللّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اَللّهِ هُمُ اَلْمُفْلِحُونَ‌»؛ همچنان که آن منافقان زیانکار و حزب شیطان‌اند. سلمان فارسی می‌گوید: هر زمان خدمت پیامبر (ص) می‌رسیدم، دست بر شانه من زدند و با اشاره به امیر مؤمنان(ع) می‌فرمودند: «ای سلمان این مرد و حزبش پیروزند: «هذا و حزبه هم المفلحون».