به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در این یادداشت به بررسی چگونگی پیروزی دیجیتال ایران در جنگ رسانهای و چگونگی استفاده از هوش مصنوعی و خلاقیت برای شکست غولهای رسانهای غربی میپردازیم.
عصای موسی در عصر دیجیتال؛ چرا ارتش لگویی ایران غولهای رسانهای را به زانو درآورد؟
جنگ امروز بر سر چشمان ماست. هنگامی که غولهای رسانهای غرب با سحر تصویر و موج شایعه میکوشند واقعیت را وارونه نشان دهند، تجربه میدان نبرد ثابت کرد که میتوان با امکانات محدود اما ارادهای متصل به حق، قواعد بازی را تغییر داد. همین چند هفته اخیر نشان داد که ایران چگونه روایت اول را از چنگ دشمن بیرون کشید، و با ۸۶۰۰ پیام در ۴۰ روز، ۳۸۵ میلیون جفت چشم را در جهان به حقیقت دوخت.
اما برگ برنده فقط کمیت نبود. نبوغ رسانهای در ساخت ویدیوهای طنزآمیز «لگویی» با هوش مصنوعی، نقطه عطف این نبرد بود. محتوایی که بیآنکه مقاومتی در ذهن مخاطب غربی برانگیزد، از دیوارهای سانسور روانی عبور کرد و سران متخاصم را به سخره گرفت. رسانههای جریان اصلی از گاردین تا نیویورکتایمز، ناچار به اعتراف شدند که ایران با «نیروی دیجیتال هماهنگ» خود تار و پود ماشین پروپاگاندای غرب را نشانه رفته است.
اما راز ماندگاری این پیروزی در کجاست؟ قرآن پاسخ را پیش چشم ما گذاشته است. وقتی ساحران فرعون با جادویی بزرگ مردم را فریب دادند، حضرت موسی تنها عصایی چوبین نداشت؛ او وحی الهی را به میدان آورد: «تَلْقَفُ مَا یَأْفِکُونَ». عصای او تمام دروغها را بلعید.
امروز نیز اراده ملتی که به اراده ولیّ الهی گره خورده، همان عصای بلعنده سحرهای رسانهای است. تجربه ثابت کرده که پهپادهای کوچک بر جنگندههای فوقپیشرفته غلبه میکنند و قایقهای تندرو ناوهای غولپیکر را به چالش میکشند؛ زیرا این نبرد، نه نبرد فناوری، که جنگ ارادههاست.
اکنون نوبت ماست که از تماشاگران منفعل پشت صفحهنمایش به مجاهدانی فعال تبدیل شویم. بیایید از «خاکریز»های کوچک شروع کنیم: در مسجد محله، یک تابلوی «دروغ امروز/واقعیت میدان» نصب کنیم. در خانواده، بهجای منع فرزندان از فضای مجازی، آنان را به تماشای تولیدات خلاق جبهه خودی میهمان کنیم. در اینستاگرام و توییتر، حتی برای فحش دادن هم روی محتوای دشمن توقف نکنیم تا خوراک الگوریتمهایشان را تأمین نکرده باشیم. و زیر هر شبهه، نه به بحثهای بیحاصل، که تنها به یک سند و لینک معتبر اکتفا کنیم و عبور کنیم.
دوران غیبت، دوران رشد عقل ما و تبدیل غیبت به تماشای حقیقت است. جنگ شناختی، مسیر تکامل خرد جمعی ماست. وقت آن است که با طنز هوشمند، اراده مستحکم و روایتهای کوچک اما پیوسته، عصای موسیوار خود را بر پیکر سحر رسانهای جهانخوار فرود آوریم.
منبع:حوزه
نظر شما