۰ نفر
۶ اردیبهشت ۱۳۹۵ - ۰۲:۰۶
گیلکی ره ، گیلکی گب بزن!

بابک نجفی شاعر گیلک زبان این شعر را به همه ی پدران و مادرانی که بی رحمانه ، زبان گیلکی این میراث گرانبهای گیلانیان کهن را از فرزندان این آب و خاک دریغ کردند تقدیم نموده است

یادم میاد یه شب خوابیده بودم /خسته و داغون و لهیده بودم

همچین که گرم گرم خواب بود چشام /یهو خیال کردم یکی کرد صدام

صدا کی بود؟ چی بود؟ چی شد؟ کجا رفت؟/ تمام فکر و ذکر من دنبال اون صدا رفت

نزدیک اومد جلوی چشمم ایستاد /نگاه من به سر و وضعش افتاد

نه غول و اژدها، نه دیو زرد(!) بود/صاحب اون صدا یه گیله مرد بود

لباسای محلی قشنگمون تنش بود /عطر برنج و چایی رو شلوار و پیرهنش بود

آخ که چقدر صداش گرم و قشنگ بود /دلم واسه زبان خوب مادری چه تنگ بود

بهش نگاه کردم و گفتم : سلام /میشه به من بگید من الان کجام؟

دستُ بلند کرد یه قاپاس زد به من/ گفت : گیلکی ره، گیلکی گب بزن!

تی اصلیت تَرَ فراموش نَبه / امی زبان مادری نمیره، خاموش نَبه

تا دور بوبوستی تو از اَ حوالی /میگی مَرا تی گب نمی شه حالی؟!

تی زاکَ یاد دیهی لهجه ی فارسی /هَسَ بوبوست گیلکی بی کلاسی؟

نسل جدید در اَمی مورد چی گه؟/ آیندگانِ هویت پس چی به؟

چِره باید کاری کودن اشتباه/ نا ببه گیلکِ اصالت تباه؟

هَ خاکِ گیلان امی پِر و ماره/گیلکی هم امی پیله براره

برار مگر برارَ از بین بره؟ /به عاقبت فکر بوکودی هی ذره؟

به روزی که گیلکی از بین بشه؟/جواب آینده یَ پس کی دِهه؟

زبان گیلکی می افتخاره /از امی تاریخ ایتا یادگاره

تاریخی که پُر از دلاوران بو /میرزا کوچک ایرانِ قهرمان بو

شیون اَمی شاعرِ شاعران بو /محمودِ نامجو پیله پهلوان بو

شوت زه ئی سیروس جه میانِ میدان/ هَلهَلِ شادی شویی تا آسمان

زیست شناسی پِر، امی دوکتور بهزاد/اَشَنه روح همه دانه شادِ شاد

گیلان هَ امروزم ایسه پر غرور/چِره هَسَ باید بیشیم راهِ دور؟

سمیعی و رضا و اکبرزاده /نمونه کم نیه ، خیلی زیاده

صبح به اگر نام ببرم تک تکَ /اوشان که سربلند کونید گیلکَ

اوشان که گیلکانه افتخارید/مایه ی عزت امی دیارید

تو هم بیا با هم همه دست به دست/امی گیلانَ چکونیم بی شکست

بیا اَمی زبانَ حرمت بَنیم /کوچی زاکانَ گیلکی یاد بَدیم

حفظ بوکونیم اصالت و فرهنگَ /اَ نسلِ رو نَنیم اَ لکّه ننگَ

فردا زاکان نیگید امی پِر و مار /هیچی جه تاریخ نَنَیید یادگار

با هم اراده بوکونیم چه راحت /دینگ دینگ دینگ... صدای زنگ ساعت!

پریدم از خواب، نه نه نه! ، ویریشتم /می تختِ رو ایبچه ذره بینیشتم

اَنه گبان می دیلِ رو بینیشته /حساب ساعت از می دست جیویشته

بیدم اونه گبان همه طلا بو /قیمتی بو، همتای کیمیا بو ( به یاد شیون...)

خودم بوگفتم ایتا جمله به من:/ (( تو گیلکی ره، گیلکی گب بزن...))

شاعر: بابک نجفی

کد خبر 530397

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
7 + 2 =