هر سال در اواخر خرداد و با شروع فصل گرما، زمین‌های بستر رودخانه شاهرود منطقه رودبار الموت قزوین می‌توان تصویر نشای برنج را دید.

 

 

به گزارش مهر، زمین دامنه‌های الموت آن‌قدر قوت دارند که بشود در سال دو یا سه نوبت کشتشان کرد. این توجیه بافت طلایی زمین‌هایی است که هنوز آماده کشت برنج نشده‌اند. محصولشان بیشتر «جو» است که بعد از برداشت، زمینش را آتش می‌زنند تا غرق آبش کنند و در آخر شخم می‌زنند و مسطحش می‌کنند. تا اینجای کار با مردان است و از این به بعد کار دستان خستگی ناپذیر زنان.

نشا را دسته دسته از خزانه درمی‌آورند و علف‌های هرز را جدا می‌کنند. نمی‌توان انتظار سرعت بالا داشت. بُن نشای برنج برخلاف سبزی روشن و زیبایش و ریشه‌های بلند سپید رنگش،‌ خارهای سختی دارد که به راحتی پوست را می‌خراشد.

اغلب اینکارها این روزها ماشینی شده و بسته به بزرگی زمین و امکان حضور دستگاه،کارهای نظیر شخم زدن و هم سطح کردن و نشا کاری به وسیله دستگاه انجام می‌شود اما هنوز هم هستند بخش‌هایی که رنج مردمان منطقه در عمل آوری و رنج این کار را تداعی می‌کنند. می‌گویند شالیکاری یکی از سخت‌ترین کارهای دنیاست.

67282

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 10 =