قایقم سفینه آرزوهای من در توکیو خواهد بود

اولین قایقران پارالمپیکی ایران امیدوار است تا بتواند در توکیو بدرخشد.

آرزو قنبری: «آن‌چه مرا از پای در نیندازد، قوی‌ترم می‌سازد.» چه باک از سختی، اگر یک انتخاب باشد! رنج هم وقتی تکرار شود، گویی دیگر طاقت‌فرسا نیست. چه اهمیت دارد که دست‌ها، تاول‌ها، سرما، گرما و دوری از خانواده بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش باشند؟ شاید این شبیه روتین‌های معمول بسیاری از دختران هم‌سالش نباشد اما او از کودکی تفاوت را تجربه کرده، با آن بزرگ شده است. او هر صبح، با اشتیاق روی دشوار زندگی را در آغوش می‌کشد، به آب می‌زند تا غروب که خستگی‌هایش را بردارد و ببرد تا فردا... تا رسیدن به آسانی آن شیرین‌ترین لحظه ایستادن بر بلندترین سکوی زندگی قهرمانی‌اش در آرام‌ترین آب‌های جهان.

 اوایل آذر ماه گزارشی با عنوان "به گل نشسته در انبار" منتشر شد که یکی از موضوعات طرح شده در آن، درخواست شهلا بهروزی‌راد، ملی‌پوش پاراکانوی کشورمان از مجموعه گمرک برای ترخیص قایقش بود. چند روز پیش، بالاخره این قایق پرماجرا به دست صاحبش رسید و همین بهانه‌ای شد برای گفت‌وگوی ما با اولین و تنها بانوی قایقران پارالمپیکی ایران.

 برچسب معلولیت به توانمندی‌ آدم‌ها وصل نمی‌شود

شهلا بهروزی‌راد متولد سال ١٣۶۴ از کرمانشاه است که در کودکی دچار معلولیت شد و درباره این تفاوت، شناخت توانمندی‌ها و زندگی ورزشی‌اش به جام‌جم می‌گوید: «خوشبختانه خانواده‌ام با پذیرش محدودیت جسمی‌ام صرفاً به عنوان یک تفاوت‌ معمولی، کمک بزرگی به من کردند. آن‌ها مسوولیت‌هایی مثل کارهای اداری و پیگیری‌های خارج از خانه را به من می‌سپردند که بیشتر مرا به سمت حضور در اجتماع، استقلال، معاشرت و فعالیت ترغیب می‌کرد. تحصیلاتم را تا مقطع کارشناسی ارشد حسابداری ادامه دادم و هم‌زمان ورزش افراد دارای معلولیت را با پرتاب دیسک شروع کردم. با شرکت در یک تست استعدادیابی استانی پاراقایقرانی به شروع و ادامه این رشته علاقه‌مند شدم. بعد از قهرمانی کشور در پاراکانو، به تیم ملی دعوت شدم.»

دارنده سهمیه پارالمپیک توکیو در ادامه تأکید می‌کند: «من از ٣۶۵ روز سال شاید مجموعاً یک ماه در کنار خانواده باشم و بخش بزرگی از زندگی‌ام را اردو و تمرین می‌گذارنم. این دوری، تمرینات هر روزه آسان نمی‌گذرند اما رسیدن به هدف مشقت‌های خاص خودش را دارد و این یک انتخاب آگاهانه است. من در تحصیل، اجتماع و ورزش توانمندی‌هایم را شناختم و هویتم جدا از معلولیت شکل گرفت. به خودم و دیگران ثابت کردم تفاوت، در نگرش ما، به موضوعات است.»

 از ریو تا توکیو

بهروزی‌راد با اشاره کسب پنج طلا و دو نقره رقابت‌های قهرمانی آسیا در کارنامه ٩ ساله قایقرانی‌اش عنوان می‌کند: «ریو، اولین تجربه پارالمپیکی‌ام بود. تنها نماینده ایران بودم و با ایستادن در جایگاه نهم از حضور در فینال بازماندم. از خودم توقع زیادی داشتم. تا مدتی بعد از آن دچار افسردگی بودم. اما با کسب طلای قهرمانی آسیا و تشویق مربی و اطرافیان تصمیم گرفتم با چشم‌اندازی چهار ساله به آینده فکر کنم. در رقابت‌های ٢٠١٩ مجارستان با ایستادن بر سکوی سومی موفق به کسب اولین مدال قهرمانی جهان قایقرانی بانوان ایران و کسب سهمیه‌ پارالمپیک توکیو شدم. به نظرم حالا تجربه‌ام از ریو بیشتر شده و قوی‌تر از قبل هستم. گرچه کرونا مدتی شرایط را تغییر داد و باعث دگرگونی برنامه‌هایم شد اما با بازگشایی اردوها به تدریج آمادگی‌ام را دوباره به دست آورده‌ام.»

 هدیه پرماجرا

نماینده پاراکانوی ایران در رقابت‌های ماده ٢٠٠ متر توکیو با ابراز خوش‌حالی از ترخیص قایقش از گمرک، در پایان به جام‌جم می‌گوید: «به دلیل عملکردم در رقابت‌های قهرمانی جهان، قایقی که با آن در مسابقات پارو زدم، از سوی سازمان جهانی و با حمایت کمیته ملی پارالمپیک کشورمان به من هدیه شد اما بعد از ارسال به ایران، چند ماهی در گمرک ماند. خوشبختانه این قایق با تلاش‌ پارالمپیک ایران، فدراسیون قایقرانی، رسانه و مساعدت آقای ارونقی، معاون فنی گمرک کشور، هفته گذشته به من تحویل داده شد که چند جلسه هم با آن تمرین داشتم و از نظر کیفی بسیار خوب است و دقیقاً همان سفینه آرزوهای من در فینال توکیو خواهد بود.

 کوتاه با شهلا بهروزی‌راد از کشتی‌ تا فوتبال

 . معمولاً پیش از یک مسابقه رسمی چه کار می‌کنی؟

بیست دقیقه قبل از شروع روی آب گرم می‌کنم‌. گفت‌وگوی درونی مثبتی با خودم دارم. با توکل به خدا و خواندن یک دعای زیبا از پیامبر(ص) استارت می‌زنم.

 . چه دعایی؟

«یا حیّ یا قیوم برحمتک أستغیث/ ای همیشه زنده‌، ای همیشه پایدار، رحمت تو را به فریاد می‌طلبم.»

 . و اگر باد مخالف بوزد.

تلاش، صبوری و تحمل بیشتر روی آب و حتی در زندگی.

 . الگوی ورزشی هم داری؟

بله. مثل خیلی‌ها زنده‌یاد تختی را دوست دارم. منش، مرام و رفتار پهلوانی او بی‌مثال بود. یکی از فیلم‌های خوبی هم که دیدم غلامرضا تختی بود.

 . کشتی را به فوتبال ترجیح می‌دهی.

بله. به نظرم کشتی‌گیرها اخلاق‌مدارترند اما فوتبال هم دوست دارم و به ویژه پرسپولیس را.

منبع: جام جم

254 251

کد خبر 1474647

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 0 =