فرهودی یکی از فیلمنامهنویسان پرکاری است که دست آخر ماندن در حیطه دنج و خلوتفیلمنامه نویسی را برنتابید و تجربه دنیای پرهیاهوی کارگردانی را به جان خرید. این البته تصور ما بود. «وضع من با بقیه فرق میکند. من سال 60 یک فیلم 16 میلیمتری یک ساعته برای تلویزیون ساختم و بعد از آن هم چهار سریال تلویزیونی را کارگردانی کردم. در واقع من از کارگردانی به سراغ فیلمنامه نویسی آمدم و این روند به ظاهر معمول را معکوس را طی کردم.»
او در مورد اینکه چطور شد دوباره به کارگردانی روی آورده گفت: «از این مرحله به بعد در حدود دوازده سال فقط فیلمنامه نوشتم و به تدریس در کلاسهای فیلمنامهنویسی پرداختم.
بعد از این چند اتفاق افتاد؛ اول اینکه حوصلهام از فیلمنامهنویسی صرف سر رفت و دیگر اینکه دیدم دوستان کارگردان هر بلایی که از دستشان بر میآمد بر سر فیلمنامههایم در آوردند. همین شد که تصمیم گرفتم رجعتی دوباره به وادی کارگردانی داشته باشم..»
یکی از فیلمنامهنویسانی که تاکنون بر وسوسه نشستن بر صندلی کارگردانی غلبه کرده «مهدی سجاده چی» است. او در پاسخ به سؤال ما، روی آوردن فیلمنامهنویسها به کارگردانی را امری عجیب ندانست و گفت: «در این قضیه ما با دو حالت مواجه هستیم.
یا کسی از اصل و اساس دوست دارد وارد حیطه کارگردانی بشود که طبیعتاً این شخص در هر یک از زیرمجموعههای حرفهای سینما که باشد بالاخره این فرصت را برای خود فراهم کرده و پشت دوربین به عنوان کارگردان خواهد نشست. این را میتوان یک رفتار فعالانه به حساب آورد. اما درخصوص بعضی فیلمنامهنویسان ورود به حوزه کارگردانی نتیجه یک رفتار انفعالی و عکسالعملی است.»
یکی دیگر از فیلمنامهنوسانی که عاقبت طاقت نیاورد و کارگردان شد کسی نیست جز جابر قاسمعلی، نویسنده فیلمنامه فیلمهایی چون «جای امن»، «بالاتر از خطر» و «روانی». قاسمعلی که این روزها آخرین مراحل ساخت اولین فیلمش در مقام کارگردان، با نام «چتر سفید» را میگذراند بحث وسوسه را در ورود خودش به حیطه کارگردانی مردود میداند.
«اینجا بحث وسوسه نیست. حداقل درخصوص خودم میتوانم بگویم هیچگاه وسوسه کارگردانی نداشتهام. من در واقع برای پشتیبانی از موقعیت فیلمنامهنویسی و نجات فیلمنامههایم رو به کارگردانی آوردهام. من به سمت کارگردانی آمدم تا جایگاه فیلمنامهنویسی خودم را تثبیت کنم.»
متن کامل این گزارش را باعنوان پای فیلمنامه نویس ها در کفش کارگردان ها بخوانید.
نظر شما