به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، اگر تاریخ تهران یک فیلم سینمایی بود، لالهزار میتوانست یکی از لوکیشنهای اصلیاش باشد. از زمانی که شاهان قاجار برای استراحت در آن اتراق میکردند، تا وقتی دوستداران موسیقی عامیانه در این خیابان چشمان خود را میبستند و به آواز خوانندگان گوش میسپردند.
با توسعه تهران، درختان باغ لالهزار قطع شدند، و خانهها، کافهها و فروشگاههای مدرن در آن سربرآوردند. لالهزار از آن پس همچون سینمایی زنده بود که مدرنیته را به نمایش درمیآورد. فرشاد ابریشمی در «تهران روزگاران قدیم» تاریخچه لالهزار را چنین روایت کرده است:
***
در اواخر دوران سلطنت فتحعلیشاه در اوایل دوره محمدشاه لالهزار خارج از شهر تهران بود، چون ارگ سلطنتی منتهیالیه شهر بود این شاهان سواره برای گردش به باغ سرسبز و زیبای لالهزار میرفتند. مامور مخصوص ناپلئون ژنرال گاردان فرانسوی هم در این باغ اقامت داشت. سال ۱۲۲۶ محمدشاه از دنیا رفت و جسد وی به یکی از حوضخانههای باغ لالهزار به امانت گذاشته شد و عدهای از قاریان به نوبت بر جسد وی قرآن تلاوت کردند تا اینکه دو ماه بعد با حضور ناصرالدینشاه جسد را از حوضخانه درآورده و به طرف قم روانه و خاکسپاری در آنجا انجام شد.
با توسعه تهران در سال ۱۲۴۵ و دستور ساخت دوازده دروازه جدید تهران، باغ لالهزار داخل شهر افتاد و کمکم با قطع درختان و تبدیل آن باغ بینظیر به دکان و منزل از اهمیت این باغ کاسته شد و چون ساخت و ساز مردم بیرویه بود با دخالت میرزا علیاصغرخان اتابک (امینالسلطان دوم) که منزلش در این باغ قرار داشت، نظمی بدان داده شد و دو خیابان موازی و عمودی در شرق و غرب باغ به وجود آمد. بسیاری از بزرگان در این باغ سکونت داشتند که میتوان به دکتر تولوزان پزشک فرانسوی ناصرالدینشاه و خانه دومونت فرت اتریشی رئیس نظمیه تهران اشاره کرد.
بعد از بلوای مشروطه این خیابان رو به ترقی نهاد و نخستین مهمانخانه ایرانی به نام «گراند هتل» در آن ساخته شد که با چندین کنسرت عارف قزوینی و نمایشنامههای میرزاده عشقی همراه بود.
یک خط واگن اسبی هم از میدان سپه به سمت خانه امینالسلطان برای تسهیل در رفت و آمد کشیده شده بود.
از وقایع مهم خیابان لالهزار ترور صنیعالدوله هدایت وزیر مالیه وقت به سال ۱۲۸۹ به دست چند قفقازی تبعه روس تزاری است که ایوان قاتل خاطی تحتالحفظ به روسیه منتقل شد!
خیابان لالهزار در زمان پهلوی دوم به اوج رونق خود رسیده بود و بهترین پاساژها و مغازهها و کافهها و مهمانخانهها در این خیابان ساخته شده بود. به نوعی که این خیابان شانزهلیزه تهران بود. خوانندگان موسیقی عامیانه ایران در همین خیابان لالهزار روی صحنه میرفتند. اولین کافه جدید به سبک اروپایی توسط مرحوم صدیق حضرت در باغ بزرگی در لالهزار ترتیب داده شد و دومین کافه در خانه ناظمالسلطنه به وجود آمد.
منبع: فرشاد ابریشمی، «تهران روزگاران قدیم» تهران: خانه تاریخ و تصویر ابریشمی، چاپ نخست، ۱۳۸۹، صص ۱۶۸-۱۶۶
۲۵۹
نظر شما