به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، علی باقری، دبیرکل حزب «عهد ایران»، گفت:از مجموعه شرایط کشور قابل پیشبینی بود که اعتراضاتی شکل بگیرد – باید گفت شکل و شروع کار مؤید این موضوع است که اساس اعتراضات؛ «اقتصادی و معیشتی» بود و در آن تردیدی نیست. زیرا به هر حال اعتراضات از کسبه و بازار و در پی نرخ ارز و سایر مسائل اقتصادی شکل گرفت اما این لایه روی ماجرا است. فلذا باید گفت این اعتراضات ریشه اقتصادی دارد و معیشت مردم در وضعیتی است که جامعه را مولد اعتراض کرده است.
بنا بر روایت ایرنا وی تاکید کرد: برای واکاوی اعتراضات حاکمیت، رسانهها و مراکزی که عهدهدار تجزیه و تحلیل وقایع هستند باید به لایههای زیرین آن هم توجه کنند. از میان عواملی که در لایه زیرین زمینهساز اعتراض و نارضایتی معیشتی شدهاند میتوان دو عامل اصلی را احصاء کرد که یکی از آنها «تحریم» و گرههایی است که در «سیاست خارجی» داریم.
مهمترین بخش های این گفت و گو را در ادامه می خوانید:
*وقتی جامعهای در طول ۶ تا ۷ سال با تورم ۴۰ درصدی مواجه شده است که این تورم سال به سال نیز مرکب میشود، میتوان به این نتیجه رسید که وضعیت معیشتی در جامعه خوب نیست. بنابراین اساس این اعتراض ریشه در واقعیتهای وجودی جامعه امروز دارد و اصل اعتراض همانطور که رهبری فرمودند و دیگران هم گفتند، قابل درک است.
*طبیعی است که وقتی کشور در وضعیت تحریم و محاصره اقتصادی قرار دارد، این عامل در شکلگیری وضعیت اقتصادی فعلی سهم بسزایی دارد. البته در کنار تحریم، موضوع مدیریت و برنامهریزی و سیاستهای اقتصادی حاکمیتی نیز به عنوان دومین مولفه مطرح است. اگر فقط بگوییم ریشه اعتراضات مسائل اقتصادی است و در این مرحله متوقف شویم به بیراهه رفتهایم. اقتصاد متلاطم ریشه در لایههای زیرینی دارد که باید به آنها پرداخت.
*یکی از دلایلی که در دوران جنگ ۱۲ روزه جامعه همذات پنداری بهتری نسبت به مجموعه حاکمیت داشت البته به جز مسائل کلانی مانند ملیت و ایران دوستی که در جای خود حائز اهمیت هستند، این بود که مردم احساس میکردند آن تهاجم ریشه در بیتوجهی دولت و نظام حکمرانی نسبت به حل و فصل مسائل سیاست خارجی کشور نداشت و دولت در میانه مذاکره بود که آن اتفاقات افتاد.
*در بعد «دیپلماسی فعال» باید واکاوی کنیم آیا جامعه مانند ۶ ماه پیش اقناع شده است که استمرار تحریمها و فشارهای خارجی ناشی از خباثت دشمن است؟ البته اشاره من به فهم جامعه است، شاید دستگاه دیپلماسی دلایلی بیاورد که بتواند جامعه را توجیه کند.
*اگر تمام ظرفیتها را نیز در رفع مشکلات سیاست خارجی به کار بگیریم ممکن است باز هم الزاما به نتیجه نرسیم چون طرف مقابل ما بدعهد، قلدر و غیرمتعهد نسبت به قواعد بینالمللی است کما اینکه در دوران منتهی به جنگ ۱۲ روزه نیز از طریق دیپلماسی به نتیجه نرسیدیم. اما وجدان جامعه پذیرفت که حاکمیت و دستگاه دیپلماسی تمام تلاش خود را کرده است بنابراین تابآوری مردم بالا رفت.
* با همین وضع کشور و شرایط تحریم آیا نمیتوانستیم مسئولانهتر در برابر شهروندانی که در معرض آسیبهای دهشتناک معیشتی هستند، عمل کنیم؟ دولت طرح اقتصادی در زمینه یارانهها به اجرا درآورد که مقارن با اعتراضات شد - البته از پیش تدوین شده بود - و به دنبال این است که حداقلی از معیشت را برای آحاد جامعهای که قسمت قابل توجهی از آن زیر خط فقر هستند، فراهم کند. این طرح اگر به خوبی اجرا شود نتیجه هم خواهد داد اما آیا زودتر قابل اجرا نبود؟
*وقتی میگوییم شرایط کشور جنگی است و از سوی دشمنان خارجی امنیتیسازی شده است، پاسخ و درمان آن فقط این نیست که کف خیابان امنیتی دیده شود. در شرایطی که دولت در حال تدبیر اداره امور جامعه است، آیا اصل اول تامین امنیت در این شرایط یاری دولت نیست؟ شعار آقای پزشکیان که وفاق و تعامل است و گوش وی برای شنیدن انتقادات درباره مدیران و سیاستهایش باز است. آن وقت این دولت را که بیشترین همکاری را با همه جناحها و قوای سیاسی در سطح کشور برانگیخته است چند وزیر آن باید در معرض استیضاح قرار بگیرند؟ کسی که کار اجرایی کرده باشد میداند وزیر زیر تیغ استیضاح چه شرایطی برای اقدام و ابتکار عمل دارد.
*از حوزه اقتصاد که بگذریم، حوزه «مشارکت سیاسی» یکی از حوزههایی که همان زمان نیز درباره آن بحثهایی مطرح میشد که باید در آن تغییراتی ایجاد شود و شرایط جامعه به ثبات برسد تا این مردم مقاوم پاداش گرفته باشند. «مشارکت سیاسی» اعم از شکلگیری نهادهای سیاسی و مدنی است و به تعبیری تقویت نهادهایی که از آحاد جامعه نمایندگی میکند. تسهیل و تقویت مشارکت سیاسی مردم به مفهوم مشارکت انتخاباتی و موضوع امکان اعتراض و تظاهرات قانونی برای مردم است و همه این موارد زیر عنوان کلی مشارکت سیاسی جای میگیرد. متاسفانه در این فرصت شش ماهه در این زمینه هم کوتاهی کردیم.
*در تمام اعتراضاتی که حداقل در این یک دهه گذشته انجام شده است جملات «اغتشاشگر باید از معترض جدا شود»، «معترض خوب است، اغتشاشگر بد است» و «اغتشاش نه، اعتراض آری» ترجیعبند سخنان مسئولین است. اما یک مقام مسئول بگوید در این زمینه چه کرده است؟ وقتی دوره اعتراضات تمام میشود همه این مسئله را فراموش میکنند و همین که دوباره مردم به خیابان میآیند، اغتشاش نیز به آن اضافه شده و دشمن موجسواری میکند
*از آن طرف هم این خشونت عریانی که در روزهای گذشته از طرف افراد مسلح در سطح معترضین مردمی دیدیم هم واقعیتی بسیار خطرناک است. اما یکی از مشکلات و بدبختی های اپوزیسیون برانداز این است که نمیتواند موج اعتراضی مستقل در ایران راه بیندازد. این شبها افرادی از اطراف دنیا روغن ریخته را خرج امامزاده کردند یعنی مردم معترض کف خیابان اعتراض میکنند و حاکمیت نیز اصل این اعتراض و دلایل آن را به رسمیت میشناسد، رهبر انقلاب نیز رسما میگوید «معترضان حق اعتراض دارند.» در این شرایط جنبشی و اعتراضی جامعه فردی پیدا میشود و میگوید «امشب هر کسی به خیابان آمد مال من است!»
* باید بپذیریم که برای ساماندهی به اعتراضات واقعی مردم هیچ کار عملی انجام ندادهایم. همین قانونی که در دست تصویب است - البته از محتوای آن اطلاعی ندارم - امیدوارم که راهگشا باشد و خودش گرهی بر مشکلات کشور اضافه نکند تا یک قانون صوری تصویب کنیم و بگوییم قانون تجمعات هم داریم و خیالمان راحت است و مثل قانون احزاب نشود که نوشته شده است تا اصلا حزبی در کشور شکل نگیرد و قوی نشود! اگر قرار است برای تجمعات هم قانونی مانند احزاب بنویسیم از مجلس محترم خواهش میکنم تصویب نشود. اما اگر واقعا به دنبال این هستیم که اعتراضی را به رسمیت بشناسیم و مجرا برای آن باز کنیم، راههای آن در دنیا دیده شده است و کار سختی نیست. زیرا به لحاظ سخت افزاری کار سختی نیست و صرفا اراده میخواهد تا اعتراض مردم برتابیده شود
نظر شما