به گزارش خبرآنلاین، روزنامه جوان نوشت: در تاریخ روابط بینالملل، توافقات اقتصادی و تجاری به عنوان ستون فقرات اعتماد میان کشورها شناخته میشوند. با این حال، نگاهی به تاریخچه تصمیمات یکجانبه ایالات متحده نشان میدهد این کشور در مقاطع مختلف، تعهدات بینالمللی خود را به راحتی قربانی تغییر سیاستهای داخلی کرده است.
آشکارترین و نزدیکترین نمونه این رویکرد در دوران معاصر، خروج یکجانبه امریکا از برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) در سال ۲۰۱۸ است. پس از امضای این توافق در سال ۲۰۱۵، یک چشمانداز اقتصادی جدید شکل گرفت. کشورهای اروپایی و آسیایی با تکیه بر تضمینهای بینالمللی و قطعنامههای شورای امنیت، میلیاردهادلار قرارداد سرمایهگذاری در زیرساختهای انرژی، هوانوردی و صنایع مختلف امضا کردند.
اما با تغییر دولت در امریکا، واشنگتن به طور ناگهانی از این توافق خارج شد. وجه اقتصادی این خروج بسیار ویرانگر بود؛ امریکا با استفاده از اهرم تسلط خود بر سیستم مالی جهانی، شرکای تجاری را مجبور کرد بین «بازار امریکا» و «سرمایهگذاری در ایران» یکی را انتخاب کنند. این اقدام خسارات مالی سنگینی به اقتصاد ایران وارد کرد و شرکتهای بینالمللی را نیز مجبور به لغو میلیاردهادلار قرارداد کرد و نشان داد امضای دولت امریکا، تضمین مالی معتبری برای سرمایهگذاران جهانی نیست.
تاریخ نشان داده وعدههای واشنگتن بدون اجرای عملی، ارزشی ندارند. بنابراین، هر توافق جدیدی باید مشروط به عمل کامل و قابل راستیآزمایی امریکا به تعهداتش باشد؛ نه وعدههای کاغذی، بلکه اقدامات ملموس که اعتماد از دست رفته را بازسازی کنند. مذاکرهکنندگان ایرانی اینبار نه با انتظار جلب رضایت طرف مقابل، بلکه با درسهای تلخ گذشته و اصرار بر اثبات عملی نیات امریکا، پای میز مینشینند.
23302
نظر شما