صبحهای کرخه این روزها حالوهوای دیگری دارد. محیطبانها با حساسیتی دوچندان، محدودههای زایش را زیر نظر گرفتهاند؛ دوربینهای تلهای، گشتهای شبانه و پایشهای مستمر، همه در خدمت حفاظت از گونهای است که هر تولدش، بهمثابه یک دستاورد ملی تلقی میشود.
این گوساله، در شرایطی پا به دنیا گذاشته که زیستگاه هنوز خاطره تلخ یک بحران را با خود دارد؛ بحرانی که در سال ۱۳۹۳ با شیوع بیماری «میاز» بسیاری از گوزنهای این منطقه را از بین برد و زنگ خطر نابودی کامل جمعیت را به صدا درآورد.پس از آن واقعه، مسیر حفاظت از گوزن زرد ایرانی وارد فاز تازهای شد.
برنامههای قرنطینه، کنترل بیماری، افزایش نظارت میدانی و حتی مداخلات مدیریتی در تغذیه و امنیت زیستگاه، بهتدریج شرایط را به سمت پایداری سوق داد. حالا تولد این گوساله را میتوان نخستین نشانه جدی موفقیت این برنامهها دانست؛ نشانهای که امید را به بدنه کارشناسی محیطزیست بازگردانده است.
فارس نوشت: محمد مصطفوی کارشناس حیاتوحش با اشاره به اهمیت این تولد میگوید: «گوزن زرد ایرانی گونهای بسیار حساس است و کوچکترین اختلال در زیستگاه یا شرایط زیستی، مستقیماً بر نرخ زادآوری آن اثر میگذارد. اینکه در کرخه، پس از یک دوره بحران، دوباره شاهد زایش موفق هستیم، یعنی شاخصهای زیستی منطقه به حد قابل قبولی بازگشتهاند.»
بهگفته او، تداوم این روند نیازمند «ثبات مدیریتی، تأمین منابع و جلوگیری از فشارهای انسانی» است.گوزن زرد ایرانی، که زمانی در گستره وسیعی از غرب و جنوب غرب ایران زیست میکرد، حالا به یکی از نادرترین گونههای جانوری کشور تبدیل شده است.
زیستگاههای طبیعی این گونه، در دهههای گذشته بهدلیل تخریب، شکار بیرویه و توسعه انسانی بهشدت کاهش یافته و جمعیت آن به چند نقطه محدود رسیده است. به همین دلیل، بخش عمدهای از گوزنها امروز در زیستگاههای محصور یا جزیرهای نگهداری میشوند؛ از دشت ناز ساری گرفته تا جزایر دریاچه ارومیه و مناطق حفاظتشدهای در استان فارس.
۴۷۴۷
نظر شما