به گزارش خبرآنلاین، در حالی که دهها هزار کوبایی در مراسم روز کارگر در امتداد دیواره ساحلی مشهور هاوانا گرد هم آمدند، حال و هوای امسال فراتر از یک جشن سنتی، به نمادی از مقاومت ملی در برابر فروپاشی زیرساختهای حیاتی تبدیل شد.
به نوشته اسوشیتدپرس کانون توجه مراسم روز کارگر امسال، کارگران «اتحادیه برق» و «اتحادیه نفت» بودند؛ کسانی که در میانه یکی از سختترین بحرانهای انرژی تاریخ معاصر کوبا، بهصورت شبانهروزی برای روشن نگه داشتن چراغ خانهها و چرخ صنایع تلاش میکنند.
بحران فعلی که منجر به قطعیهای گسترده و فرسایشی برق در سراسر جزیره شده، ریشه در فشارهای دیپلماتیک و اقتصادی شدیدی دارد که از اوایل ژانویه ۲۰۲۶ و در پی اقدامات دولت ایالات متحده علیه ونزوئلا شدت یافت.
با توقف محمولههای حیاتی نفت از ونزوئلا و تهدیدهای مستقیم واشنگتن مبنی بر وضع تعرفه علیه کشورهای تامینکننده سوخت کوبا، این کشور عملاً در یک بنبست انرژی قرار گرفت.
کوبا بیش از سه ماه را بدون دریافت حتی یک قطره نفت وارداتی سپری کرد و تنها زمانی تنفس کوتاهی یافت که یک نفتکش روسی با ۷۳۰ هزار بشکه نفت در اواخر مارس پهلو گرفت.
ویسنته دِ لا او لِوی، وزیر انرژی و معادن کوبا، وضعیت پیش از ورود محموله روسیه را «بیرحمانه» توصیف کرد. او افشا کرد که دولت در تصمیمی دشوار، اولویت مصرف سوخت را به بخش کشاورزی و تولید مواد غذایی اختصاص داده است.
این استراتژی اگرچه به قیمت افزایش ساعات خاموشی در بخش خانگی تمام شد، اما از سقوط کامل زنجیره تولید مواد غذایی و توقف فعالیت بیمارستانها جلوگیری کرد. به گفته وی، دولت در حال حاضر تنها نیمی از ۱۶۰۰ تن سوخت روزانه مورد نیاز برای حذف کامل خاموشیها را در اختیار دارد و مدیریت این منابع اندک، مانند حرکت بر لبه تیغ است.
در سطح عملیاتی، کارگران نیروگاهها و پالایشگاههایی مانند «سینفوئگوس» با چالش بازسازی تجهیزات فرسودهای روبرو هستند که ماهها به دلیل نبود خوراک، خاموش مانده بودند. مقامات صنفی کوبا، از جمله مدیران اتحادیه نفت در «ویلا کلارا»، با انتقاد شدید از آنچه «محاصره انرژی» مینامند، این اقدامات را نقض حقوق بینالملل و فشار غیرانسانی بر تودههای مردم قلمداد میکنند.
با توجه به اینکه تولید داخلی تنها ۴۰ درصد نیاز کشور را پوشش میدهد و محموله اخیر روسیه نیز تنها تا پایان آوریل کفایت میکند، چشمانداز انرژی کوبا همچنان به شدت بیثبات است. با این حال، روحیه حاکم بر خیابانهای هاوانا نشاندهنده تعهدی جدی است؛ کارگرانی که میگویند اگرچه منابع به آنها نمیرسد، اما آنها همچنان در سنگر خدمت باقی خواهند ماند.
۴۲/۴۲
نظر شما