به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) اخیراً از آزمایش موفقیتآمیز پیشرانه «مگنتوپلاسمادینامیک با تغذیه لیتیوم» (MPD) خبر داده است. در این آزمایش، نمونه اولیه این موتور توانست به سطح قدرتی دست یابد که پیش از این در هیچ تست موتور الکتریکی در ایالات متحده ثبت نشده بود. ویدئوهای منتشر شده از این آزمایش، درخشش خیرهکننده الکترودهای تنگستن را نشان میدهد که دمایی بالغ بر ۲۷۰۰ درجه سانتیگراد را تحمل میکنند.
تکنولوژی MPD با استفاده از جریانهای الکتریکی بسیار قوی، ذرات یونیزه شده (پلاسما) فلز لیتیوم را شتاب داده و نیروی پیشران ایجاد میکند. جارد ایزاکمن، مدیر جدید ناسا، در این خصوص اعلام کرد: «دستیابی به توان ۱۲۰ کیلووات، که ۲۵ برابر بیشتر از توان موتورهای الکتریکی فعلی است، پیشرفت واقعی ما برای گذاشتن پای نخستین فضانورد آمریکایی بر سطح مریخ را ثابت میکند.»
بزرگترین چالش سفرهای مریخی، وزن مرده سوختهای شیمیایی است. پیشرانه جدید ناسا در صورت جفت شدن با یک منبع توان هستهای، میتواند نیاز به سوخت را تا ۹۰ درصد کاهش دهد. برخلاف راکتهای سنتی که در لحظات کوتاه نیروی عظیمی وارد میکنند، این موتورها با ایجاد رانش مداوم و ملایم، سرعت فضاپیما را در طول زمان به سطوح بیسابقهای میرسانند.
با وجود موفقیت در این رکوردشکنی، هنوز راه درازی تا عملیاتی شدن کامل این سیستم باقی مانده است. کارشناسان تخمین میزنند که یک مأموریت سرنشیندار به ۲ تا ۴ مگاوات توان نیاز دارد؛ یعنی ترکیبی از چندین پیشرانه MPD که باید بیش از ۲۳ هزار ساعت بدون وقفه کار کنند.
این رویکرد ناسا، تفاوتهای بنیادینی با متدولوژی شرکتهایی مثل اسپیسایکس دارد. در حالی که استارشیپِ ایلان ماسک بر هزاران تن متان و اکسیژن مایع تکیه کرده، ناسا در حال سرمایهگذاری روی «فناوریهای جایگزین» است که میتواند جرم پرتابی را به شدت کاهش داده و حمل محمولههای سنگینتر به مریخ را طی دهه آینده ممکن سازد.
منبع: futurism
۲۲۷۲۲۷
نظر شما