به گزارش خبرآنلاین، دنی (دنیس) سیترینویچ مقام سابق اطلاعاتی اسرائیل در واکنش به تعلیق پروژه آزادی در تنگه هرمز از سوی ترامپ در شبکه ایکس نوشت:
به سختی میتوان از این احساس رها شد که دولت اساساً استراتژی منسجمی در قبال ایران ندارد و آنچه در عوض شاهد آن هستیم، نوعی بداههپردازی راهبردی است.
واشینگتن خواهان جنگ نیست، اما در عین حال نمیخواهد با پذیرش شروط مرتبط با مطالبات ایران، از نظر سیاسی ضعیف به نظر برسد. نتیجه، وضعیتی طولانی از بلاتکلیفی است که عدمقطعیت در اقتصاد جهانی را تشدید میکند، در حالی که تأثیر چندانی در متقاعد کردن تهران برای تغییر اساسی موضع خود ندارد.
تغییرات مداوم سیاستی، پیامرسانیهای عمومی متناقض و نوسان میان تهدیدها و سیگنالدهیهای دیپلماتیک، همگی نشاندهنده مشکلی عمیقتر هستند: ناتوانی در تدوین یک راهبرد پایدار و منسجم در قبال ایران.
از یک سو، در واشینگتن این ترس وجود دارد که چنین به نظر برسد که در برابر ایران کوتاه آمدهاند (امتیاز دادهاند). از سوی دیگر، این شناخت رو به گسترش است که بعید است تشدید تنش به تنهایی بتواند رهبری ایران را به تسلیم شدن یا پذیرش خواستههای حداکثری آمریکا در پای میز مذاکره وادار کند.
در هستهٔ این مشکل، مسئلهای عمیقتر نهفته است: سوءبرداشتی مداوم از اینکه رهبری ایران چگونه فشار، بازدارندگی و پایداری راهبردی را درک میکند.
بسیاری از سیاستگذاران در واشینگتن همچنان با چارچوبهایی که برای دیگر رقبای ژئوپلیتیکی طراحی شدهاند به ایران نگاه میکنند، با این فرض که فشار اقتصادی، تهدیدهای نظامی یا انزوای دیپلماتیک در نهایت به تسلیم راهبردی منجر خواهد شد. اما نظام ایران بارها نشان داده است که تحمل بالایی در برابر فشارهای طولانیمدت دارد و آماده است هزینههای سنگینی را برای حفظ بقای حکومت و دستیابی به اهداف راهبردی بلندمدت بپردازد.
این گسست توضیح میدهد که چرا سیاست ایالات متحده اغلب بهجای آنکه راهبردی باشد، واکنشی به نظر میرسد: نوسان میان اجبار و تنشزدایی، بدون آنکه وضعیت نهاییِ بهروشنی تعریفشدهای وجود داشته باشد.
دولت خطرات تشدید تنش نظامی را، بهویژه پس از سالها بیثباتی در سراسر خاورمیانه، بهخوبی درک میکند؛ اما همزمان خود را در فضایی سیاسی گرفتار کرده است که در آن، مصالحه بهراحتی در داخل کشور بهعنوان نشانهٔ ضعف تعبیر میشود.
نتیجه، سیاستی است که میان اهداف ناسازگار گرفتار شده است: پرهیز از جنگ، پرهیز از امتیازدهی، حفظ بازدارندگی، اطمینانبخشی به متحدان و جلوگیری از تشدید تنشهای منطقهای؛ آن هم بدون داشتن یک چارچوب واقعبینانه برای تغییر رفتار ایران.
315
نظر شما