به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۷ مه ۱۸۲۴ [۱۷ اردیبهشت ۱۲۰۳]، نهمین و آخرین سمفونی لودویگ فان بتهوون در تئاتر آم کرنتنرتور وین برای نخستینبار اجرا شد. آهنگساز مشهور که سالها پیش شنوایی خود را از دست داده بود، با این حال «رهبری» نخستین اجرای سمفونی نهم خود را برعهده داشت؛ اثری که اکنون به طور گسترده یکی از بزرگترین قطعات موسیقی تاریخ دانسته میشود.
بتهوون که در اوایل دهه ۱۸۰۰ خود را به عنوان یکی از برجستهترین آهنگسازان دوران مطرح کرده بود، تا سال ۱۸۱۴ تقریباً کاملاً شنوایی خود را از دست داد اما به آهنگسازی ادامه داد. سمفونی نهم نیازمند بزرگترین ارکستری بود که بتهوون تاکنون به کار گرفته بود و در آن زمان بهدلیل استفاده از صداهای انسانی در کنار سازها، اثری غیرمعمول به شمار میرفت. بتهوون دو خواننده جوان، هنریته زونتاگِ ۱۸ ساله و کارولینه اونگرِ ۲۰ ساله را برای بخشهای سوپرانو و آلتو انتخاب کرد. او هنگام اجرای نخست روی صحنه ایستاد و بهظاهر ارکستر را رهبری میکرد، اما به دلیل ناشنواییاش، نوازندگان دستور داشتند به او توجه نکنند و از میشائیل اوملاوف، رهبر واقعی ارکستر، پیروی کنند. بتهوون تا پایان قطعه چند میزان با موسیقی واقعی اختلاف داشت. چون قادر به شنیدن تشویقها نبود، اونگر مجبور شد او را برگرداند تا تماشاگرانی را ببیند که با پنج بار تشویق ایستاده و بالا بردن کلاهها و دستمالهایشان او را ستایش میکردند.
منتقدان سمفونی نهم را یکی از بزرگترین دستاوردهای بتهوون میدانند. بخش کُرال این اثر که از شعر «سرود شادی» اثر فریدریش شیلر اقتباس شده، از مرزهای موسیقی کلاسیک فراتر رفته و به یکی از پرنواختهترین و شناختهشدهترین قطعات موسیقی تمام دوران بدل شده است. «سرود شادی» در تقریباً هر سبک قابل تصور تفسیر شده و به عنوان سرود رسمی یا غیررسمی توسط طیف گستردهای از نهادها به کار رفته است، ازجمله انقلاب فرهنگی چین، حزب نازی، تیم المپیک آلمان شرقی-غربی و اتحادیه اروپا.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما