به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۳۱ مه ۲۰۰۵ [۱۰ خرداد ۱۳۸۴]، خانواده دبلیو. مارک فلت به ۳۰ سال گمانهزنی پایان دادند و فلت، معاون پیشین رئیس اداره تحقیقات فدرال (افبیآی)، را به عنوان «دیپ تروت» معرفی کردند؛ منبع محرمانهای که به روشن شدن و گشودن گرههای رسوایی واترگیت کمک کرد. اعتراف فلت که در مقالهای در مجله ونیتی فِر مطرح شد، گزارشگران افسانهای باب وودوارد و کارل برنستاین را غافلگیر کرد؛ آنها قول داده بودند هویت منبع خود را تا زمان مرگ او محرمانه نگه دارند. نوارها نشان میدهد که خودِ رئیسجمهور نیکسون از همان سال ۱۹۷۳ حدس زده بود فلت خبرچینِ مخفی است.
پرسشِ «دیپ تروت چه کسی بود؟» در سالهای پس از واترگیت بیامان بررسی میشد؛ در فیلمها، کتابها، برنامههای تلویزیونی و در اینترنت. آمریکا شیفته این چهره مرموز بود که برای پنهان کردن ارتباطش با گزارشگران واشنگتن پست دست به هر کاری میزد. هرچند نام او اغلب به عنوان یکی از گزینههای محتمل مطرح میشد، فلت به طور پیوسته انکار میکرد که «دیپ تروت» باشد؛ حتی در خاطرات سال ۱۹۷۹ خود نوشت: «من هرگز اطلاعاتی به وودوارد و برنستاین یا به هیچکسِ دیگری درز ندادم!» حتی تا همین شش سال پیش از آن اعتراف دیگری نیز از او نقل شده بود که گفته است: «درز دادن اطلاعات، برخلاف مسئولیت من به عنوان یک کارمند وفادارِ افبیآی است.»
پس از مرگ جی. ادگار هوور، مدیر وقت افبیآی، فلت که در آن زمان معاون رئیس اداره بود، آن شغل را میخواست و از اینکه نیکسون او را منصوب نکرده بود خشمگین بود. او همچنین از تلاشهای نیکسون برای کند کردن روند تحقیقِ اداره درباره نفوذهای واترگیت ناراحت بود. بنابراین وقتی باب وودوارد با این کارمند باسابقه افبیآی تماس گرفت و درباره تحقیقات اداره پیرامون واترگیت درخواست اطلاعات کرد، فلت پذیرفت صحبت کند. اما همکاری او با محدودیتهای سختگیرانهای همراه بود. فلت اجازه نمیداد حتی به صورت بینامونشان از او نقلقول شود و فقط موافقت میکرد اطلاعاتی را که از قبل به دست آمده بود تأیید کند و از ارائه اطلاعات تازه خودداری میکرد. و البته گزارشگران باید قول میدادند هویت او را محرمانه نگه دارند. فلت فقط درباره موضوعات بسیار مهم مورد تماس قرار میگرفت.
هرچند این دو در آغاز تلفنی با هم صحبت میکردند، فلت خیلی زود نگران شد که ممکن است تلفنهایش شنود شود. بنابراین او و وودوارد مجموعهای از علامتها را طراحی کردند و شروع کردند نیمهشبها در یک پارکینگ سرپوشیده با هم ملاقات کردن. در ماههای بعد، فلت گزارشهایی را تأیید کرد که کمیته انتخاب مجدد نیکسون را به نفوذهای واترگیت و تحقیقات غیرقانونی علیه حزب دموکرات مرتبط میدانست. او همچنین وودوارد را از گستردگیِ دامنه رسوایی آگاه کرد و نشان داد که میتوان رد آن را تا مقامهای بالای دولت، ازجمله خودِ رئیسجمهور نیکسون، دنبال کرد.
پس از اعتراف فلت، هم وودوارد و هم برنستاین ابراز نگرانی کردند که به دلیل علاقه شدید افکار عمومی به معمای «دیپ تروت» در طول سالها، ممکن است نقش فلت در گشودن شبکه پیچیده دروغها و فریبکاریِ واترگیت بیش از اندازه بزرگنمایی شده باشد. آنها به آمریکاییها یادآوری کردند که منابع دیگر، نوارهای محرمانه ضبطشده کاخ سفید توسط نیکسون، جلسات استماع واترگیت در سنا، و اقدام تاریخی دیوان عالی ایالات متحده نیز همگی نقش مهمی در آشکار شدن حقیقت داشتند.
در سال ۱۹۷۳، روزنامه واشنگتن پست برای پوشش رسوایی واترگیت، جایزه پولیتزرِ «خدمت عمومی» را دریافت کرد.
دبلیو. مارک فلت در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸ [۲۸ آذر ۱۳۸۷]، در ۹۵ سالگی درگذشت.
منبع: www.history.com
۲۵۹
نظر شما