تینا مزدکی_این زیرساخت استراتژیک که در اعماق آبهای سواحل شانگهای و در منطقه ویژه «لین-هانگ» (Lin-hang) مستقر شده، در اواخر ماه می (اوایل خرداد ۱۴۰۵) به طور رسمی وارد مدار شد؛ پروژهای که ابعاد فنی آن بسیار فراتر از یک سازه معمولی در بستر دریاست.
حل چالش بزرگ خنکسازی
مراکز داده برای فعالیت خود به خودی خود نیازی به آب شیرین ندارند، اما از آنجا که آب شیرین حاوی املاح، مواد معدنی و ناخالصیهای بیولوژیکی کمتری است و ریسک خوردگی لولهها را کاهش میدهد، همواره سادهترین و ارزانترین گزینه برای خنکسازی سرورها روی خشکی بوده است. با این حال، در بحران جهانی آب، این رویکرد به شدت مورد انتقاد قرار دارد.
دیتاسنتر زیردریایی جدید چین (UDC) با تغییر این بازی، از اقیانوس اطراف خود به عنوان یک «سینک حرارتی» (Heat Sink) طبیعی استفاده میکند و گرما را از طریق سیستمهای خنککننده کاملاً عایقبندیشده منتقل میسازد.
این مرکز که توسط یکی از شرکتهای تابعه «مؤسسه ساختوساز ارتباطات چین» بنا شده، از یک سیستم تبادل حرارتی لولهمسی چرخشی بهره میبرد که بر اساس گزارشهای رسمی، مصرف برق را تا ۲۲.۸ درصد کاهش میدهد. مزارع بادی فراساحلی نیز حدود ۹۵ درصد از برق مورد نیاز برای راهاندازی ۱۹۲ رکِ سرور این مرکز را که در چهار طبقه چیده شدهاند، تأمین میکنند و بار سنگینی را از روی شبکه برق شهری برمیدارند.
پروفسور لی ژن، استاد دانشگاه چینگهوا، در این باره به چاینا دیلی گفت: «در یک دیتاسنتر زیردریایی با این مقیاس، برق مصرفی برای بخش خنکسازی تنها حدود یکدهم کل انرژی مصرفی دستگاه را شامل میشود. اگر مراکزی با این ابعاد به زیر آب منتقل شوند، میزان مصرف انرژی خنککننده میتواند تا ۳۰ میلیارد کیلووات کاهش یابد که این امر سالانه حدود ۵۰ میلیارد کیلووات ساعت در مصرف برق صرفهجویی خواهد کرد.»
به گزارش رسانههای دولتی چین، این مرکز داده در حال حاضر با توان ۲.۳ مگاوات فعالیت میکند، اما ظرفیت نهایی و برنامهریزیشده آن ۲۴ مگاوات (معادل برق مصرفی ۲۰ هزار خانوار) است. این حاشیه امنیت و پتانسیل ارتقا، در واقع نوعی آیندهنگری برای تضمین کارایی این دیتاسنتر در سالهای آینده به شمار میرود؛ چرا که شرکتهای فناوری در دوران کنونی بیش از ساختِ اولیه، به طول عمر سختافزارها و توان محاسباتی آنها اهمیت میدهند.
با وجود مزایای خیرهکننده در کاهش مصرف آب شیرین و اشغال زمین، رایانش زیردریایی در مقیاس تجاری هنوز یک قلمرو تا حدودی ناشناخته است. برای منتقدان و کارشناسان محیط زیست همچنان این پرسشها مطرح است که:
- این تأسیسات غولپیکر در درازمدت چگونه در برابر فرسایش اقیانوسی دوام خواهند آورد؟
- تخلیه مداوم و انبوه گرما به محیط زیست دریایی محلی، چه تأثیرات اکولوژیکی بر آبزیان خواهد داشت؟
با این حال، در شرایطی که شرکتهای بزرگ فناوری جهان برای پاسخگویی به نیاز روزافزون هوش مصنوعی حتی به فکر فرستادن دیتاسنترها به فضا افتادهاند، پروژههای عملی و واقعی مانند دیتاسنتر زیردریایی چین میتوانند به عنوان الگوهای آزمایشگاهی بسیار ارزشمندی عمل کنند. این پروژهها مشخص خواهند کرد که آیا انتقال زیرساختهای محاسباتی به محیطهای جدید میتواند مشکلات روی خشکی را حل کند یا خود چالشهای کاملاً جدیدی را به وجود میآورد.
منبع: newatlas
۵۸۳۲۳
نظر شما