به گزارش خبرآنلاین، نتایج رسمی انتخابات میاندورهای میکرفیلد نشان میدهد که اندی برنهام با کسب ۲۴ هزار و ۹۲۷ رأی، معادل ۵۴.۸ درصد آرا، پیروز شده و پس از ۹ سال به مجلس عوام بازگشته است.
به روایت ایرنا، او پس از اعلام نتیجه، این پیروزی را «نقطه عطفی» در سیاست انگلیس توصیف کرد و با لحنی که مخاطب اصلی آن بیش از رقبای انتخاباتی، رهبران حزب کارگر در لندن بودند، گفت که حزب اکنون «آخرین فرصت برای تغییر» را در اختیار دارد.
او هشدار داد که حزب کارگر باید پیام رأیدهندگان را بشنود و بر اساس آن عمل کند، زیرا فرصت دومی وجود نخواهد داشت.
این نتیجه در ظاهر پیروزی حزب کارگر بر حزب راستگرای اصلاح انگلیس در یکی از حوزههای سنتی شمال این کشور است، اما وزن سیاسی آن بسیار فراتر از حفظ یک کرسی پارلمانی ارزیابی میشود.
برنهام اکنون مانع اصلی ورود به رقابت رهبری حزب را پشت سر گذاشته و بهعنوان نماینده مجلس میتواند برای کنار زدن استارمر و رسیدن به نخستوزیری اقدام کند.
برنهام پیش از برگزاری انتخابات نیز تأیید کرده بود که در صورت آغاز رقابت رهبری حزب کارگر، برای جانشینی استارمر نامزد خواهد شد.
او در جریان کارزار انتخاباتی، رأی به خود را رأی برای تغییر حزب کارگر معرفی و تصریح کرده بود که قصد دارد در بالاترین سطح ممکن از حوزه میکرفیلد نمایندگی کند.
با این حال، پیروزی برنهام بهطور خودکار به برگزاری انتخابات درونحزبی منجر نمیشود.
براساس مقررات حزب کارگر، رقابت رهبری زمانی آغاز خواهد شد که استارمر استعفا دهد یا یک نامزد بتواند حمایت دستکم ۲۰ درصد نمایندگان حزب در مجلس عوام را به دست آورد.
این حد نصاب در شرایط کنونی ۸۱ نماینده است و نامزدی که قصد به چالش کشیدن رهبر مستقر را دارد، باید اسامی حامیان خود را بهصورت کتبی به دبیرکل حزب ارائه کند.
از این رو، نبرد اصلی پس از اعلام نتیجه میکرفیلد نه در میان رأیدهندگان، بلکه در میان نمایندگان حزب کارگر آغاز شده است.
برنهام باید میان پذیرش پیشنهاد ورود به دولت، فشار برای تعیین جدول زمانی کنارهگیری استارمر یا حرکت مستقیم برای گردآوری حمایت ۸۱ نماینده یکی را انتخاب کند.
استارمر پیش از انتخابات کوشید با پیشنهاد نقشی مهم در دولت، تهدید ناشی از بازگشت برنهام را مهار کند.
نخستوزیر انگلیس در حاشیه نشست گروه هفت، برنهام را دارایی بزرگی برای حزب توصیف کرد و گفت که امیدوار است او پس از پیروزی، نقشی بزرگ در دولت حزب کارگر ایفا کند.
استارمر هممچنین تأکید کرد که در صورت به چالش کشیده شدن، برای حفظ رهبری حزب مبارزه خواهد کرد.
منابع نزدیک به نخستوزیر پس از اعلام نتیجه نیز گفتهاند که پیشنهاد ورود برنهام به دولت همچنان پابرجاست و استارمر قصد ندارد داوطلبانه از مقام خود کنار برود.
واکنش رسمی نخستوزیر به پیروزی رقیبش نیز کوتاه و حسابشده بود؛ او با تبریک به برنهام مدعی شد که رأیدهندگان، کارزار امید و خوشبینی حزب کارگر را بر تفرقه و نفرت ترجیح دادند.
این در حالی است که متحدان برنهام پیش از انتخابات گفته بودند او علاقهای به خدمت در کابینه استارمر ندارد.
پذیرش مقام دولتی میتواند برنهام را برای مدتی به ساختار دولت پیوند دهد و مسئولیت تصمیمها و ناکامیهای آن را نیز متوجه او کند.
در مقابل، ورود به دولت میتواند فرصتی برای گسترش شبکه حامیان و نمایش توانایی اجرایی او در سطح ملی باشد، اما خطر از دست رفتن تصویر نامزد تغییر را نیز به همراه دارد.
نشانههای اولیه حاکی است که اردوگاه برنهام در مرحله نخست ترجیح میدهد استارمر را به پذیرش انتقالی مدیریتشده وادار کند.
لوئیز هیگ، از چهرههای اصلی کارزار انتخاباتی برنهام، گفته است که حامیان او در پی یک چالش تهاجمی نیستند و انتظار دارند دو طرف درباره انتقال منظم قدرت گفتوگو کنند.
شارون گراهام، دبیرکل اتحادیه کارگری یونایت نیز پس از اعلام نتیجه خواستار تعیین جدول زمانی منظم برای انتخابات رهبری و کنارهگیری استارمر شده است.
این رویکرد میتواند استارمر را در برابر انتخابی دشوار قرار دهد. پذیرش جدول زمانی خروج، عملاً قدرت او را از همان لحظه کاهش میدهد و دولت را وارد دورهای از انتظار برای جانشین میکند.
مقاومت هم خطر استعفای مقامهای دولتی، تشدید شورش نمایندگان و آغاز یک رقابت طولانی و فرسایشی را افزایش خواهد داد.
برنهام در صورت پیروزی در انتخابات رهبری حزب کارگر، بدون نیاز قانونی به برگزاری فوری انتخابات سراسری میتواند نخستوزیر شود، زیرا رهبر حزبی که اکثریت مجلس عوام را در اختیار دارد، قادر به تشکیل دولت است.
پادشاه نیز براساس عرف قانون اساسی، فردی را به نخستوزیری منصوب میکند که بتواند اعتماد مجلس عوام را حفظ کند.
با این حال، رسیدن برنهام به داونینگاستریت از مسیر رأی اعضای حزب، دور تازهای از مناقشه بر سر مشروعیت سیاسی دولت را آغاز خواهد کرد.
مایک تپ، معاون وزیر کشور انگلیس و از حامیان استارمر، هشدار داده است که جایگزینی نخستوزیر بدون مراجعه به آرای عمومی، درخواستهای معتبر برای برگزاری انتخابات سراسری را به همراه خواهد داشت.
برنهام نیز پیشتر اعلام کرده است که در صورت رسیدن به نخستوزیری قصد برگزاری انتخابات زودهنگام ندارد و میخواهد تا موعد انتخابات سال ۲۰۲۹ در قدرت بماند.
این همان تناقضی است که حزب کارگر در سالهای گذشته دولتهای محافظهکار را بهدلیل آن مورد انتقاد قرار میداد.
استارمر پس از جایگزینی بوریس جانسون با لیز تراس و سپس ریشی سوناک، تأکید داشت که نخستوزیر تازه باید برای کسب مأموریت عمومی انتخابات برگزار کند.
اکنون همان مطالبه میتواند علیه جانشین احتمالی استارمر مطرح شود.
احتمال کنار رفتن استارمر تنها دو سال پس از پیروزی قاطع حزب کارگر در انتخابات سراسری، بار دیگر شکنندگی ساختار سیاسی انگلیس را آشکار کرده است.
دولت استارمر با مجموعهای از عقبنشینیهای سیاسی، اختلافات داخلی، استعفای مقامهای ارشد و کاهش شدید محبوبیت روبهرو شده و بخشی از نمایندگان حزب اکنون او را مانعی در مسیر جلوگیری از پیشروی حزب اصلاحات انگلیس و سبزها میدانند.
برنهام در نظرسنجیهای درونحزبی از محبوبترین چهرههای حزب کارگر محسوب میشود و بسیاری از اعضا او را گزینهای مناسبتر برای مقابله با نایجل فاراژ میدانند.
سابقه مدیریت منچستر و تأکید او بر انتقال قدرت و منابع از لندن به مناطق شمالی نیز به وی امکان داده است تا خود را در برابر ساختار متمرکز وستمینستر تعریف کند.
پیروزی برنهام هنوز به معنای پایان قطعی نخستوزیری استارمر نیست، اما توازن قدرت در حزب کارگر را تغییر داده است.
پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا استارمر با چالش روبهرو خواهد شد، بلکه این است که این چالش چه زمانی و از کدام مسیر آغاز میشود؟
در صورت رسیدن برنهام به داونینگاستریت، انگلیس در فاصلهای حدود یک دهه شاهد هفتمین نخستوزیر خود خواهد بود.
دیوید کامرون پس از همهپرسی برگزیت کنار رفت و ترزا می، بوریس جانسون، لیز تراس، ریشی سوناک و کییر استارمر یکی پس از دیگری سکان دولت را در دست گرفتند.
در واقع روی کار آمدن برنهام، سریعترین گردش نخستوزیران در انگلیس طی نزدیک به دو قرن را رقم خواهد زد.
از این منظر، انتخابات میکرفیلد فقط آغاز رقابت دو سیاستمدار برای رهبری حزب کارگر نیست.
این تحول میتواند حلقه تازهای از چرخهای باشد که پس از برگزیت، دولتها و نخستوزیران را یکی پس از دیگری کنار زده، بیآنکه شکافهای اقتصادی، اجتماعی و منطقهای انگلیس ترمیم شود.
تحلیلگران بر این باورند که بازگشت برنهام به مجلس عوام، بیش از آنکه پاسخی به بحران حکمرانی باشد، ممکن است بار دیگر تصویر کشوری را تقویت کند که برای فرار از مشکلات ساختاری، پیوسته رهبران خود را تغییر میدهد.
315
نظر شما