به گزارش خبرآنلاین، سایمون اسپیکمن کوردال در الجزیره نوشت: کمتر از یک هفته پس از آنکه امضای تفاهمنامه میان تهران و واشنگتن به جنگِ لرزان و سهماهه آمریکا-اسرائیل علیه ایران (دستکم در حال حاضر) پایان داد، رای و نظر متحد اصلی واشنگتن، یعنی اسرائیل، مشخص شد.
بر اساس یک نظرسنجی جدید، اکثریت قاطع ۹۲ درصدی اسرائیلیها احساس میکردند که ایالات متحده با امضای خود، پیروزی آنها بر یک دشمن دیرینه را پیشفروش کرده و از دست داده است؛ به طوری که تقریباً نیمی از نظرسنجیشدگان معتقد بودند اسرائیل باید بدون توجه به اصرارهای واشنگتن (به عنوان متحد و حامی اصلیاش)، به حملات خود به لبنان و گروه همسو با ایران، یعنی حزبالله، ادامه دهد.
همه نامزدهای اصلی نخستوزیری – نتانیاهو، بنت و آیزنکوت – دارای یک دکترین دفاعی هستند که معتقد است هر تهدیدی باید پیش از شکلگیری در نطفه خفه و نابود شود و هیچ بازدارندگی یا توافق دیپلماتیکی نمیتواند وجود داشته باشداسرائیل سالهای پس از حمله غافلگیرانه ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به رهبری حماس در اسرائیل را که به کشته شدن ۱۱۳۹ نفر منجر شد، صرف جنگهای مداوم در سراسر منطقه کرده است.
این کشور در غزه دست به نسلکشی زده، بیش از ۷۳۰۰۰ فلسطینی را کشته و بخشهای وسیعی از این باریکه را با خاک یکسان کرده است. اسرائیل دو بار به ایران حمله کرده، هزاران نفر را در لبنان در جریان نبرد با حزبالله (متحد ایران) به قتل رسانده، چندین تهاجم زمینی به سوریه انجام داده و حملات پراکندهای را نیز علیه حوثیها در یمن (که آنها نیز متحد تهران هستند) هدایت کرده است.
در پارلمان پر از مرزبندی و اختلاف اسرائیل، حمایت از جنگهای این کشور یکی از معدود نقاط توافق و اجماع است، حتی اگر سیاستمداران به طور انفرادی بر سر نحوه پیشبرد این جنگها با یکدیگر اختلاف داشته باشند.
در آستانه ورود به جنگ علیه ایران، گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش اسرائیل و یکی از مدعیان جانشینی بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر، مواضع تندی اتخاذ کرد. او در مصاحبهای در اوایل ماه مارس، کمی پس از آغاز حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به ایران، این حملات بیدلیل و پیشدستانه به تهران را «عادلانهترین جنگ در دهههای اخیر علیه سرسختترین دشمن» توصیف کرد.
یائیر لاپید، رهبر اپوزیسیون نیز به همان اندازه از این حملات حمایت کرد؛ اشتیاق او برای تجدید درگیری علیه ایران و حزبالله تنها تحتالشعاع خشمش از تصمیم واشنگتن برای توافق با تهران قرار گرفت. او تصمیم ایالات متحده را «یکی از تکاندهندهترین شکستهای سیاست خارجی و امنیتی اسرائیل» خواند و تأکید کرد که «مسئولیت آن کاملاً متوجه نتانیاهو است».
دانیل بار-تال، جامعهشناس اسرائیلی از دانشگاه تلآویو، میگوید که بخش کوچکی از این واکنشها در اسرائیل مایه تعجب است. به گفته او، این وضعیت برایند فرآیندی در پهنه سیاست، رسانه و جامعه اسرائیل است که حمله ۲۰۲۳ حماس را به «لنگر اصلی» هویت اسرائیلی، یعنی هولوکاست، پیوند داد. با این دیدگاه، آن حمله «نه صرفاً به عنوان یک رویداد هولناکِ مستقل، بلکه به عنوان جدیدترین فصل از یک داستان بسیار قدیمیتر از ترومای تاریخی یهودیان» قاببندی شد.
«نتانیاهو معتقد است تا زمانی که جنگی در جریان دارد، میتواند از پاسخگویی در قبال اتهامات فساد خود و نیز مسئولیتش در قبال ۷ اکتبر و ناتوانیاش در جلوگیری از آن شانه خالی کندبار-تال افزود که «عادلانه بودن اهداف ملی، شکوه و جلال بخشیدن به ملت یهود، [و] حس قربانیشدنِ جمعی» و همچنین «مشروعیتزدایی از فلسطینیها»، در آگاهی و ذهنیت بیشتر اسرائیلیها نهادینه شده و از این رو، در حمایت از جنگهای اسرائیل نقش داشته است.
دستاوردها و باختها
با وجود نزدیک به سه سال جنگ مداوم و بیچونوچرا، افراد کمی در اسرائیل بر این باورند که امنیت این کشور به طور چشمگیری بیشتر از دوران قبل از ۷ اکتبر شده است.
در غزه، حماس همچنان کنترل بخشهای وسیعی از این قلمرو را در دست دارد، در حالی که در ایران، حکومتی که گفته میشود نتانیاهو به متحدان آمریکایی خود وعده داده بود ظرف چند روز پس از شروع جنگ سقوط خواهد کرد، همچنان استوار بر جای خود باقی مانده است.
شائیل بن-افریم، تحلیلگر و دانشگاهی اسرائیلی در این باره گفت: «هیچ دستاورد خاصی وجود ندارد که این جنگ ابدی را متوقف کند.»
او با تشریح کاتالیزورهای این تمایلِ به ظاهر بیپایان برای جنگ، گفت: «دو موتور اصلی پشت این قضیه وجود دارد.» به گفته او، یکی از این موتورها بازتابی از شرایط فوری و کنونی اسرائیل است، در حالی که موتور دیگر، بازتابی از تغییر بنیادین در آگاهی و روان اسرائیلیها پس از حمله ۷ اکتبر است.
با نزدیک شدن به انتخابات در اواخر امسال، نتانیاهو در حالی وارد کارزار انتخاباتی میشود که هنوز بار سنگین حمله ۷ اکتبر، محاکمه جاریاش به اتهام پروندههای متعدد فساد مالی، و شکست ظاهریاش در تمام کردن کار در ایران و حزبالله را به دوش میکشد.
بن-افریم درباره پیامدهای سیاسی فوری حمله ۲۰۲۳ گفت: «نتانیاهو معتقد است تا زمانی که جنگی در جریان دارد، میتواند از پاسخگویی در قبال اتهامات فساد خود و نیز مسئولیتش در قبال ۷ اکتبر و ناتوانیاش در جلوگیری از آن شانه خالی کند.» این در حالی است که هیچیک از رقبای نتانیاهو برای تصدی دولت، جایگزین معناداری برای درگیریهای متعددی که دولت اسرائیل از آن زمان به راه انداخته، ارائه نمیدهند.
او افزود: «ارتش اسرائیل و همه نامزدهای اصلی نخستوزیری – نتانیاهو، [نخستوزیر سابق، نفتالی] بنت و آیزنکوت – دارای یک دکترین دفاعی هستند که معتقد است هر تهدیدی باید پیش از شکلگیری در نطفه خفه و نابود شود و هیچ بازدارندگی یا توافق دیپلماتیکی نمیتواند وجود داشته باشد. این نتیجه ۷ اکتبر است؛ زمانی که از نگاه اسرائیل، تمام این تدابیر شکست خوردند. پیامد این نگاه، نه تنها تمایل به نابودی کامل غزه و جنوب لبنان، بلکه از بین بردن کامل و غیرقابل بازگشت ایران، [ترکیه] و هر تهدید بالقوه دیگری است.»
بن-افریم در پایان اشاره کرد که اسرائیل هر دستاوردی را هم که در لبنان ادعا کند، چشمانداز یک تهدید در آینده – از هر کجا که نشأت بگیرد – احتمال وقوع یک جنگ دیگر را تقریباً قطعی میسازد: «هیچ دستاورد بالقوه یا ممکنی جلو این روند را نخواهد گرفت. این یک آسیبشناسی ناشی از تروما و نیاز سیاسی است. در آینده تنها یک دگرگونی و چرخش کامل در بخت و موقعیت استراتژیک اسرائیل میتواند آن را تغییر دهد.»
۴۲/۴۲
نظر شما