شخصا به دار مکافات، کارما،آه مردم یا هر چیزی که می شود اسمش را گذاشت اعتقاد دارم؛ به اینکه باید یک جایی دلت را صاف کنی و از همه کسانی که در زندگی رنجاندهای شان حداقل یک عذرخواهی ساده کنی! کاری که شجاع خلیل زاده هرگز آن را بلد نبود!
وقتی توپ وارد دروازه مصر شد نا خودآگاه مشت را گره کرده و صبح اول وقت، شاید مثل خیلی از ایرانیها برای ثانیه هایی موهای بدنم سیخ شد! حتی وقتی گلزن، یکی مثل شجاع خلیل زاده بود؛ به هر حال ایران است دیگر، نمی شود از پیروزی اش خوشحال نشد.
گل اما آفساید شد، ایران نبرد و شجاع؛ شد بازیکنی که برای یک شادی گل نزده! کارت زرد گرفت.
خوشحالی پس از گلاش که احتمالا بارها و بارها تمرینش کرده بودند پر پر شد و تابلوی نتیجه همان نتیجه قبل بود؛ یک بر یک.
اینجا نظر شخصی ام را می گویم، حسی که دارم و حالا اینجا پیاده اش کرده ام.
به ماه های قبل بر می گردم، جایی که شجاع، بازیکنی که از لحاظ فنی و کیفی چیزی کم ندارد و در این سن و سال در سطح اول فوتبال ایران بازی می کند احتمالا دل خیلی از مردم کشورش را شکاند!
او پس از انتقادهایی که خیلی از مردم یا بهتر بگویم مردم کف خیابان در فضای مجازی از او مرده بودند بک استوری گذاشت و نوشت:«بیشتر مردم خیلی از مغزشون استفاده نمیکنن!»
جملهای که واکنشهای زیادی را به همراه داشت.
شجاع پس از بالا گرفتن حاشیهها، متن اولیه را پاک کرد اما پس از چند ساعت احتمالا پشیمان شد و یک بار دیگر در اینستاگرامش به نحو توهین آمیزی نوشت: «کلاغ تنها پرنده ایه که به عقاب حمله می کنه اما جالبه بدونید که عقاب هیچ حمله متقابلی انجام نمیده!» در افکار عمومی این طور برداشت شد که شجاع با این کنایه در واقع خودش را عقاب و منتقدانش را کلاغ خطاب کرد.»
این ها را نگفتم تا یکی مثل خلیل زاده را سینه دیوار قرار بدهم؛ باز هم می گویم، نظر کاملا شخصی است و از دید من؛ شاید اگر بازیکن دیگری در آن موقعیت بود هم توپش گل می شد و هم آفساید لعنتی پیروزی را از ایران نمی گرفت چرا که انرژی مثبت و دعای خیر مردمی که شاید خیلی های شان دل شان شکسته باشد(از نظر من) پشت شجاع نبود!
تکمله: خلیل زاده ساعاتی پس از این بازی در اینستاگرامش از این نوشت که شاید خیر باشد و تو ندانی؛ شاید آقای خلیل زاده، شاید!
نظر شما