۰ نفر
۲ اردیبهشت ۱۳۹۲ - ۲۳:۳۰

نزهت بادی

حتی از میان آن‌هایی که انس دیرینه‌ای با سینما هم ندارند، کسی نیست که آنتونی کویین را که 21 آوریل سالروز تولد او بود، نشناسد و خاطره پرشور و حماسی حمزه (ع) در فیلم «محمد رسول الله (ص)» را به یاد نیاورد.
 
وقتی به آن صورت مستطیل‌شکل با استخوان‌بندی درشت، پیشانی بلند، ابروان پرپشت و لب‌های کلفت نگاه می‌کنیم، انگار در حال تماشای سرزمین قدیمی، کهنسال و پهناوری هستیم که هنوز کسی نتوانسته قدم در آن بگذارد و کشفش کند. نوعی اصالت بدوی در چهره‌اش نهفته است که آن را بکر و دست نخورده نشان می‌دهد که هیچ تمدنی قادر نیست خوی وحشی و غریزی جاری در آن را رام کند و به تسخیر خود درآورد.

به همین دلیل بیش از هر بازیگری او را در نقش آدم‌های تک‌افتاده، مطرود و حاشیه‌نشین دیده‌ایم که همچون بیگانه‌ای در میان جهان اطرافش به حساب می‌آید، مثل سرخ پوست، اسکیمو، مکزیکی، عرب، کوبایی، مراکشی، یونانی و... که در دل کوه و دشت و بیابان چنان یکه‌تازی می‌کند که انگار جزئی جدانشدنی از این طبیعت به حساب می‌آید و در دل آن ریشه گرفته است.

هر بار که او را در هر یک از این نقش‌ها می‌دیدیم، با غریبه‌ای خانه به دوش و آواره روبرو می‌شدیم که انگار از سرزمین‌های دور و ناشناخته می‌آمد ولی در او حس آشنایی و صمیمیت و نزدیکی موج می‌زد که گمان می‌کردیم روزگاری او را در جایی از زندگیمان ملاقات کرده‌ایم و حالا می‌توانیم به او اعتماد کنیم و همراهش شویم.

او تنها بازیگری بود که می‌توانست تمام این شخصیت‌های بیگانه را که غالبا به عنوان دشمنان و مهاجمانی خطرناک تصویر شده بودند، به انسان‌هایی دوست‌داشتنی و درک‌شدنی تبدیل کند و ما را مسحور‌‌ همان ویژگی‌های خاص و متفاوتی از آن‌ها بکند که پیش از این ما را از آن‌ها ترسانده بودند.


آنتونی کویین سر صحنه فیلم «محمد رسول الله (ص)»

آنتونی کویین نشانمان داد که خشونت و توحش بدوی موجود در رفتار زامپانوی کولی در «جاده»، اینوک اسکیمو در «بی‌گناهان وحشی»، یوفمیوی مکزیکی در «زنده باد زاپاتا»، شیخ تندخوی عرب در «لارنس عربستان»، باراباس برده در «باراباس»، رهبر انقلابی و حکیم در «عمرمختار» و زوربای عامی و قلندرماب در «زوربای یونانی» فقط بخاطر زندگی سخت و دشواری است که آن‌ها برای حفظ بقا در آن چاره‌ای جز سرسختی و سخت جانی ندارند.

به همین دلیل از زمانی که کویین جوانی‌اش را پشت سر نهاد و پا به سن گذاشت و پیر شد، جاذبه و شکوه افسانه‌ای‌اش شکل گرفت. انگار آن شیار‌ها و چروک‌های عمیق که چهره‌اش را زمخت‌تر و جاافتاده‌تر نشان می‌داد و صلابت و مردانگی و غرورش را بیشتر بازمی‌تاباند، مهم‌ترین اکسیر جاودانگی و ماندگاری او بود که بازیگر دیگری نمی‌توانست به آن دست یابد و به جایگاهش برسد.

اما پشت آن ابروان درهم و اخم‌آلود، سر و صورت کثیف و ژولیده و صدای کلفت و خشن، روح بی‌پروا و مهارنشدنی جنگجویی نهفته بود که به زندگی با همه تحقیر‌ها و شکست‌ها و ناکامی‌هایش عشق می‌ورزید و از مبارزه با رنج‌ها، سختی‌ها و مصائب آن لذت می‌برد. انگار شور زندگی از دل‌‌ همان جنگیدن و سخت‌کوشی برای حفظ فردیت بدوی و بومی‌اش به دست می‌آمد و تنها از راه اثبات و قبولاندن تفاوتهای خود به دنیایی که او را پس می‌زد و از خود می‌راند، حاصل می‌شد.

پس وقتی در فیلم «مرثیه‌ای برای یک مشت‌زن سنگین‌وزن» خطاب به محبوبش گفت که «می‌دانم چهره زشتی دارم، اما فراموش نکن که روزی قهرمان دنیا بودم»، احساس کردیم که گویی همین زشتی و زمختی است که به او نوعی آزادگی و وارستگی و سرخوشی بخشیده که می‌توانست دنیا را به هیچ بگیرد و در برابر جنبه‌های تراژیک زندگی دوام بیاورد، طوری که انگار حمایت خدا را در پشت سر خویش دارد.
 

5858

کد خبر 288430

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 6 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 11
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • بدون نام IR ۲۳:۵۵ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۲
    98 36
    خدا رحمتش کند با اجرای نقش حمزه سیدالشهدا و عمر مختار و دوبلورهای ان فیلمها که زیبایی کار این هنرمند فقید را برای ایرانیان دلنشین تر میکردند
  • بهروز US ۰۰:۰۴ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۳
    77 30
    ممنون از این یاد نامه زیبا و خواندنی
  • محمود PL ۰۸:۱۰ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۳
    21 1
    بازي او در فيلم باراباس بي نظير بود .
  • مریم سپاسی IR ۰۸:۱۹ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۳
    23 3
    سرکار خانم بادی، خیلی زیبا و با نثر عاشقانه ای نوشنید. البته وقتی اتوبیوگرافی کویین را در کتاب" تانگوی بک نفره " می خوانیم بر دیدگاه و احساس ما تاثیر می گذارد اما به قول شما بسیاری از کنش ها فقط واکنش است و ناگزیر و هنرمند را باید از هنرش جدا کرد.باز هم برای این یادداشت زیبا و دلنشین سپاسگزاری می کنم. قلمتان برقرار
  • sama IR ۰۸:۵۲ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۳
    17 4
    سلام . چقدر خوب توصيفش كرديد . ممنون از اينكه ياد هنر مندان قديمي رو زنده نگه ميداريد.
  • علی IR ۲۲:۴۸ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۳
    7 2
    خیلی لذت بردم که دیدم مطلبتان را با یادآوری نقش حمزه (ع) در میان نقش های آنتونی کویین شروع کردید. چون این نقش در میان مردم جایگاه مهمی دارد و واقعا همه آنتونی کویین را با این نقش می شناسند و به یاد می اورند. ممنون از این نکته سنجی تان.
  • الی IR ۰۱:۳۵ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۴
    4 6
    اونوقت مناسبت این مطلب چی بود؟!!!!!!!!!!!!!!!
    • بدون نام IR ۱۱:۱۵ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۴
      3 6
      دقیقا!!!!
    • بدون نام IR ۲۰:۴۴ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۴
      2 5
      کلا ایشون بی مناسبت مینویسه! هر فیلمی دید فرداش درباره اش مینویسه فرقی نداره مال سال1755باه یا 2013!
    • مریم IR ۱۵:۵۵ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۵
      5 2
      اصلا اینطور نیست. اتفاقا خانم بادی همیشه مناسبتهای خوبی برای نوشتن پیدا می کنه و مرتبط با آن می نویسه. این مطلب هم به مناسبت سالروز تولد آنتونی کویین است که اول از همه به تاریخ آن اشاره کرده : 21 آوریل یا همون اول اردیبهشت.
    • بدون نام IR ۱۵:۵۶ - ۱۳۹۲/۰۲/۰۵
      5 2
      حالا کی گفته حتما مناسبت می خواد؟؟؟؟