دیدار با نوجوانی 13 ساله که به جنگ ناوهای آمریکایی رفت/چرا روحانی گردان می‌ترسید با من به دریا بیاید

جستجوی یک عکاس جنگ او را به بندرعباس کشاند تا پس از سه دهه بار دیگر از سوژه‌اش عکاسی کند و پای خاطرات او بنشیند.

مهدی یاورمنش: با این که ساعت پنج عصر بود، اما باز هم گرما و رطوبت هوا بیداد می‌کرد.

کولر ماشین روبه‌راه نبود و نمی‌توانست از پس هرم گرمای نیمه تیرماه بندر عباس برآید. سر و رویمان خیس عرق شده و پیراهن‌هایمان به تن‌مان چسبیده بود. بعد از آن که خیابان‌های خلوت شهر را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتیم، به چهار راه سازمان رسیدیم و به خیابان امام موسی صدر شمالی پیچیدیم.

آدرس به دست از ماشین پیاده شدیم تا پی کوچه سرور بگردیم. با آن که باد گرمی می‌وزید، اما غنیمتی بود که در هوای شرجی بندر عباس چون نعمتی بزرگ جلوه‌گر می‌شد. بعد از چند دقیقه پیاده روی، خودمان را پشت در خانه ای کوچک یافتیم. زنگ را به صدا در آوردیم و منتظر ماندیم تا با مجید دمادم که عکسی از 13 سالگی‌اش را در دست داشتیم، دیدار کنیم.


دیدار دوباره پس از 27 سال
در را که باز کرد، با مردی روبرو شدیم که به تازگی دهه چهارم زندگی‌اش را هم پشت سر گذاشته بود. با آن که چهره‌اش در گذر زمان تغییر کرده بود، اما چشمانش همان برق و حالت 13 سالگی‌اش را داشت. با خوش‌رویی ما را به داخل دعوت کرد. از حیاطی کوچک گذشتیم و پا به درون خانه ساده‌‌ای گذاشتیم.

عکس های سعید صادقی

خانه کوچک و ساده مجید دمادم

همان ابتدای ورود، از ما بابت این که خانه‌اش چندان خنک نیست، پوزش خواست. گفت که چند ساعتی برق قطع بوده است و علاوه بر آن کولر گازی‌ به دلیل کهنگی، جان آن را ندارد که گرما را از خانه‌اش براند. در آن شرایط نه چندان دلچسب، شربت‌های خنکی که خانمش برایمان آورد، بد جوری چسبید و لب مان را تر و جانمان را کمی خنک کرد.

بعد از آن که در و پنجره های خانه را گشودیم تا جریان باد کمی هوا را تلطیف کند، دور هم نشستیم و در حالی که سعید صادقی پس از 27 سال پشت سر هم داشت از سوژه قدیمی‌اش عکس می‌گرفت، از گذشته و امروز صحبت کردیم.


دو قلوهای افسانه ای
وقتی عکس بزرگ خودش و پسر خاله‌اش را در حال اعزام به جبهه دید، خیلی جا خورد. با این که چند وقت پیش آن عکس را در اندازه کوچک دیده بود، اما گفت که این قاب یک چیز دیگر است.

عکس های سعید صادقی

مجید دمادم  که با پسر خاله‌اش در 13 سالگی به جبهه رفت، سمت چپ عکس قدیمی دیده می‌شود

او در حالی که تاکید می‌کرد هیچ عکسی در لباس خاکی رزمندگان ندارد و نمی‌دانسته عکاسی تصویرش را حال اعزام به جبهه ثبت کرده، با تشکر از سعید صادقی که بعد از این همه سال به یادش بوده است، گفت: «چند هفته پیش، نسخه کوچکی از این عکس را در نمایشگاهی دیدم و فهمیدم که عکاسش دنبال من و پسر خاله‌ام می‌گردد. بعد هم یکی از هنرمندان تئاتر بندر عباس با من تماس گرفت و در خواست کرد یک قرار بگذاریم تا آقای صادقی به بندر بیاید تا دو باره از من عکاسی کند.»

بعد از این صحبت‌ها وقتی مجید دمادم در کنار همسرش، قاب عکس قدیمی مربوط به 27 سال پیش را در دست گرفت، یک باره در زمان سفر کرد و با بیان خاطراتش، ما را هم به سال‌های جنگ برد.

او به یاد آورد: «سال 1365 هر که را نگاه می‌کردی، عشق جبهه داشت و من هم که کلاس اول راهنمایی بودم، همراه پسر خاله‌ام داوطلب جنگیدن شدیم. من و حسین (مرادی) مثل خیلی‌های دیگر با دست بردن در فتوکپی شناسنامه، خودمان را بزرگ‌تر معرفی کردیم و با این که تنها 13 سال داشتیم، راهی آب‌های خلیج فارس شدیم که آن دوره شاهد جنگ نفت کش‌ها بود.»

این رزمنده قدیمی با اشاره به این که او و پسرخاله‌اش به دوقلوهای افسانه ای شهرت داشته‌اند، افزود: «من و حسین (مرادی) هم بازی و هم مدرسه‌ای بودیم و هیچ گاه از هم جدا نمی‌شدیم. برای رفتن به جبهه هم در کنار هم بودیم و اما چون من تک فرزند خانواده بودم، راضی کردن مادر و پدرم خیلی سخت از پسر خاله‌ام بود.»


شلیک آرپی‌جی و پرت شدن به دریا
مجید دمادم در باره یگان محل خدمت و مسئولیت خود در زمان جنگ توضیح داد: «چون ما بچه بندر بودیم و شنا و راندن قایق تو خون‌مان بود، بعد از یک آموزش کوتاه مدت، سکان دار قایق‌های جنگی عاشورا شدیم. در این قایق‌های مسلح به مینی کاتیوشا یا مسلسل سنگین دوشکا، چند نفر مسوول این ادوات جنگی بودند و ما هم به عنوان سکان‌دار، کلاشینکف و در بعضی وقت‌ها آرپی‌جی‌هفت داشتیم.»

 

عکس های سعید صادقی

مجید دمادم در کنار پسر خاله و شوهر خاله اش در حال اعزام به جنگ / پاییز 1365

او ادامه داد: «چون جثه کوچکی داشتم، خیلی وقت‌ها دچار دردسر می‌شدم. برای مثال یک بار قرار شد روحانی گردان 422 تیپ ذوالفقار را از بندر به جزیره لارک ببرم که وقتی او مرا دید گفت می‌ترسد با من هم‌سفر شود. هر چه هم فرمانده مان می‌گفت که من در کارم وارد هستم، آن حاج آقا تاکید می‌کرد جرئت نمی‌کند سوار قایق شود. حتی تاکید آن فرمانده که شب‌های تاریک با سکان داری من به دل دریا زده است، نتوانست روحانی گردان 422 یا زهرا (س) را راضی به آمدن با من کند.»

دمادم با یاد آوری روزهای اوج جنگ نفت کش‌ها در سال‌های 1365 و 1366 گفت: «من و پسر خاله‌ام چند نوبت در منطقه جنگی خلیج فارس خدمت کردیم. ما سکان دار قایق‌های عاشورا بودیم و بیشتر مأموریت های ما اسکورت شناورها و کشتی‌های خودی بود. با این حال چند بار هم با دشمن درگیر شدیم که یک بار آن رویارویی با ناوهای آمریکایی بود. در آن درگیری، وقتی آرپی‌جی را شلیک کردم، چون کمک من کمرم را نگرفته بود، به دریا پرت شدم که البته به خیر گذشت و سالم از آب بیرون کشیده شدم.».


گذران زندگی با حقوق 600 هزار تومانی
بعد از مرور خاطرات سه دهه پیش، وقت آن رسید تا جویای زندگی امروز مجید دمادم شویم. او با بیان این تازگی 40 سالگی را پشت سر گذاشته، گفت: «کارم توزیع روزنامه و مجله است. هر روز از هفت صبح تا سه بعد از ظهر با موتور چند بار به فرودگاه می‌روم و پس از گرفتن نشریات، آن‌ها را بین دکه‌ها پخش می‌کنم. برای این کار 600 هزار تومان حقوق می‌گیرم که با آن امورات خانواده 5 نفره ام را به سختی می‌گذرانم.»

 

عکس های سعید صادقی

این رزمنده قدیمی که به کار توزیع روزنامه اشتغال دارد، ماهی 600 هزار تومان حقوق می گیرد

وقتی از مجید دمادم سراغ فرزندانش را گرفتیم، پاسخ داد: «دو پسر 13 و 6 ساله به نام‌های محمد امین و مهرشاد و یک دختر 12 ساله دارم که اسمش منصوره است. آنان چند روز است که به خانه عمه‌شان در جزیره قشم رفته‌اند و چون شما یک باره به بندر عباس آمدید، متأسفانه با این که خیلی دوست داشتند این جا باشند، نتوانستند خودشان را برسانند.»

این رزمنده جنگ ادامه داد: «خوشبختانه بچه‌ها درس‌خوان هستند و هر سال با معدل خوب قبول می‌شوند. دست مادرشان درد نکند که علاوه بر کار خانه، به درس و مشق بچه‌ها هم می‌رسد. من که به جنگ رفتم، متأسفانه دیگر درسم را ادامه ندادم که حالا می‌فهمم چقدر ضرر کرده‌ام. آن زمان تو بندر کار زیاد بود و برای همین فکر می‌کردم بدون تحصیل هم می‌توان خوب زندگی کرد، اما حالا پیدا کردن کار خیلی سخت شده است و تنها با تحصیلات دانشگاهی شاید بتوان شغل مناسبی دست و پا کرد.»


زنی که نمی‌دانست همسرش رزمنده بوده است
زمانی که بحث به این جا کشیده شد، همسر مجید دمادم (خدیجه بلالی‌پور بندری) که در طول دیدارمان ساکت مانده بود، با بیان این که از زندگی‌اش راضی است، گفت: «خدا را شکر می‌کنم که همسر و فرزندانی خوب و سالم دارم. فکر می‌کنم گذشتن از سد مشکلات و موانع زندگی سخت‌تر از جنگیدن نیست و برای همین به آینده امید زیادی دارم.»

عکس های سعید صادقی

مجید دمادم در کنار همسرش

وقتی از او پرسیدیم با دیدن عکس نوجوانی همسرش در لباس رزمندگان چه حسی دارد، پاسخ داد: «شاید تعجب کنید تا چند سال پیش نمی‌دانستم همسرم به جبهه رفته بوده است. بعداً هم که فهمیدم، فکر می‌کردم چون سن او کم بوده، احتمالاً در عملیات جنگی شرکت نداشته است. خودش هم خیلی در این باره صحبت نمی‌کرد و من هم پیگیر نبودم.»

خدیجه بلالی‌پور بندری که از همان ابتدا با دیدن عکس همسرش شگفت زده شده بود، ادامه داد: «حالا که تصویر نوجوانی‌اش را می‌بینم و خاطراتش را می‌شنوم، خیلی برایم عجیب و غیرمنتظره است. چهره‌اش به نسبت عکس 13 سالگی اش کمی فرق کرده اما به نظر می‌رسد آن زمان هم مثل حالا آدمی ساکت و آرام بوده است.»

با گذر زمان، چون نور طبیعی محیط به تدریج کم شد، سعید صادقی هم بعد از مدتی دیگر عکس نگرفت و یک گوشه نشست و به حرف‌های میزبانان ما گوش می‌کرد.


وقتی هوای بیرون رو به تاریکی رفت، به قصد خدا حافظی از جا بر‌خاستیم که با اصرار مجید دمادم و همسرش روبرو شدیم که می‌خواستند شام را مهمانشان باشیم (این دیدار قبل از ماه رمضان انجام شده است). به دلیل مشغله زیاد و وقت تنگ، پاسخ به این دعوت صمیمانه را به زمانی مناسب موکول کردیم و با بدرقه میزبانان خود پا در کوچه گذاشتیم.


در حالی که با غروب آفتاب، از گرمای هوا کاسته شده بود و نسیمی ملایم از سوی دریا می‌وزید، ما ضمن آن که حاصل این دیدار را در ذهن و جانمان مزه مزه می کردیم، به سمت ماشین خود به راه افتادیم.

عکس‌ها: سعید صادقی

58245

کد خبر 304604

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 8 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 26
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 1
  • سمیعی IR ۱۱:۳۶ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    195 2
    آقا مجید مخلص شما و دیگر رزمندگان هستیم
  • amir DE ۱۱:۵۰ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    197 0
    خیلی جالب بود. من یه جوون 23 سال هستم،امروز داشتم یادی میکردم ازجانبازهای شیمیایی و اعصاب و روان،کسانی که بنظر من از شهیدان هم عزیزترند چرا که آنها هر روز دارن شهید میشن و 20 و چند ساله که دارن برای وطن جون میدن. کاش و ای کاش به این عزیزان هم که تعدادشان زیاد نیست رسیدگی بیشتری میشد... ضمنا این آقای دمادم هم جبهه رفته و کسی خبر نداره! اینها همون مردان بی ادعایند که سال ها صدا میزنیم کجایند آن مردان بی ادعا...
  • بی نام IR ۱۱:۵۱ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    144 0
    یاد دلاوران نیروی دریایی ارتش و سپاه که در جنگ تحمیلی به شهادت رسیدند، زنده باد
  • بی نام IR ۱۲:۰۳ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    132 1
    نوشته اید خانه ای کوچک و ساده اما آن طور که عکس نشان می دهد امکانات آن بسیار کم است. واقعاً آدم از این وضع ناراحت میشه
  • بی نام IR ۱۲:۱۳ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    82 0
    واقعا باید به امثال آقی دمادم درود فرستاد که بی ادعا برای خاکشون جنگیدن و الان هم زندگی ساده ای دارن اما در عوض کسایی بودن که یه مدت کوتاه رفتن به جبهه تا نامی برای خودشون درست کنن و الان هم با مزایای اون به چه جاهایی رسیدن و کلی هم ادعا دارن......کاش به امثال این عزیز بیشتر رسیدگی میشد.
  • adel IR ۱۲:۱۳ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    72 0
    آقای صادقی و آقای یاورمنش خسته نباشید .تشکر ویژه از شما که در ماه مبارک رمضان ما را با این رزمندگان گمنام آشنا می کنید
  • یک معلم CZ ۱۲:۲۶ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    72 0
    بیش از 30 هزار دانش آموز در جریان جنگ تحمیلی به شهادت رسیدند. این عکس ها من را یاد شاگردان شهیدم انداخت . اگر زنده بودند الان برای خودشان خانواده تشکیل داده بودند. یادشان گرامی
  • البرز A1 ۱۲:۴۳ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    93 0
    چرا تمام این بزرگ مردانی که تا به حال با آنها مصاحبه کرده اید از نظر وضعیت اقتصادی در شرایط مناسبی به سر نمی برند؟ همه ترکه ای و استخوانی هستند. چرا هیچکدام از این وکیل و وزیر و کارخانه دارهایی که از برآمدگی شکم و کلفتی گردن در عذابند در این عکس ها جایی ندارند؟ درود به شرف این مردان بزرگ که شرافت خود را به بهای اندک نفروختند.
  • محمد A1 ۱۳:۰۶ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    81 0
    واقعا حق امثال این آقا اینه که اینجوری زندگی کنند ؟ واقعا حیفه
  • بی نام IR ۱۳:۲۱ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    65 0
    امیدوارم برای سال های طولانی در کنار خانواده ات زنده و پاینده باشی
  • یوسف IR ۱۳:۳۹ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    65 0
    مطعمن باشید چهل سالگی که هیچ انشاالله اقا مجید را جوانترها در 80 سالگی هم خواهند دید که هیچ تغییری در زندگیش حاصل نخواهد شد چون در دنیای نامردی زندگی میکنیم و سهم زندگی راحت مال پر رویان است و انان که حیایی دارند باید تمام عمرشان خون دل بخورند.
  • محمد هادی A1 ۱۳:۴۲ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    49 0
    یعنی دمتون گرم، عالی بود.
    • کریمی IR ۱۴:۲۲ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
      27 0
      موافقم
  • سیدمصطفی جزایری IR ۱۳:۵۷ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    67 0
    تمام گزارش شما را که میخواندم همراه بااشک بود واقعا چرا این برادررزمنده بایستی اینجوری ودرشرایط فقر زندگی کند آخه باحقوق ماهیانه 600 هزارتومان آنهم با 5سرعایله بااین شرایط اقتصادی میشود زندگی کرد. چرا هیچکس پاسخگوی این ولی نعمتان ما نیست. منظورم آندسته از آقایانی است که الان ژست ریاست بخود میگیرند . وگذشته نه چندان دورخود ووابستگانشان را فراموش کرده اند. براستی ماراچه شده؟ درتمام دنیا برای قهرمانان جنگ قدر ومنزلتی قایل هستند که تحسین برانگیز است بجز کشور ما. سلام ودرود خدا براین رزمنده وخانواده صبورووفادار ایشان . از آقایان صادقی ویاورمنش که یاد این عزیزان وافتخار آفرینان واقعی کشورمان راکه با تحمل مشقت زنده می کنند صمیمانه سپاسگزارم ودستبوس ایشان وتمام رزمنده ها هستم تاابد.
  • رامین IR ۱۴:۲۲ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    46 0
    به عنوان یک ایرانی به داشتن اینچنین هموطنانی میبالم اینها از جنس دنیا نیستند بوی ملکوت و لاهوت میدهند ای کاش مردم و مسئولین قدر این عزیزان را میدانستند هر چند کار انها ان زمان برای خدا بود و خودش نیز جزای خیر انها را میدهد
  • امیر حسین IR ۱۴:۳۴ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    32 0
    عالی بود
  • بی نام A1 ۱۴:۳۷ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    60 0
    چه کسانی جانفشانی کردند..... چه کسانی درو میکنند!!!!!
  • بی نام IR ۱۴:۵۹ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    48 0
    چه کسانی میراث خوار شما شده اند...
  • محمد سلامی کردستان IR ۱۶:۱۷ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    23 0
    آقای عکاس نمیتونستی حقیقت زندگی ای عزیز را به تصویر بکشی؟پنهان کاری چرا؟ این مبلمان بسیار قدیمی که پوشوندی خودش گویای همه چیزه وضعش از سادگی گذشته تازه هیچ گونه توقعی هم نداره حداقل تا الان مسیولان نفهمیدن از این به بعد عذری ندارن بهش رسیدگی نکنند
  • بی نام IR ۱۶:۱۹ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    22 0
    چه کسایی که جانشون رو کف دستشون گذاشتند و چه کسایی که میراث خوار اونها شدند و الان پرمدعی هستند .
  • بی نام A1 ۱۷:۵۱ - ۱۳۹۲/۰۴/۳۰
    24 0
    اینا همون بسیجیهای بی ادعا بودن که بعد جنگ هم رفتن دنبال کار وزندگی قبلیشون و چه بسا از قبل هم زندگیشون سختتر شد در حالیکه بعضیا ....
  • ناشناس IR ۱۶:۵۸ - ۱۳۹۲/۰۵/۰۴
    8 1
    خب حالاکه چی ؟ هروقت تونستید برای این بندگان خدا کاری انجام دهید دهید حرفه
  • محسن A1 ۰۵:۵۷ - ۱۳۹۲/۰۵/۰۵
    17 0
    ای آب ندیده ها و آبی شده ها .... بی جبهه و جنگ انقلابی شده ها مدیون شب حمله جانبازانید .... ای بر سر سفره آفتابی شده ها
  • رضا IR ۰۹:۵۹ - ۱۳۹۲/۰۵/۰۵
    10 0
    در حالی که خبرنگاران دیگر به قاف زدن مشغولند آقای یاور منش رنج سفر تا بندر عباس را به خود تحمل کرده و چنین گزارش زیبایی تهیه می کند. آفرین
  • مهدی A1 ۲۲:۳۶ - ۱۳۹۲/۰۵/۱۹
    3 0
    واقعا خیلی جالبه که تقریبا همه پست ها امتیاز منفی نداشتند و این نشون میده که مردم و ملت ایران عاشق رزمنده های از جان گذشته هستند
  • بی نام A1 ۰۸:۰۱ - ۱۳۹۲/۰۶/۱۰
    1 0
    بابا رزمنده حدای جیگری تو 13 سالگی رفتی جنگ. ایول ایشالا همیشه سالم باشی محتاج نامرد نشی.