در جهان معاصر، شکل و ماهیت جنگها دگرگون شده است. دیگر میدانهای نبرد صرفاً به حضور فیزیکی سربازان محدود نمیشود، بلکه فناوریهای پیشرفته، ابزارهای نوین و راهبردهای پیچیده، نقش تعیینکنندهای در معادلات قدرت ایفا میکنند. با این حال، آنچه همچنان بهعنوان عنصر اصلی پیروزی باقی مانده، «اراده ملتها» است.
جمهوری اسلامی ایران طی دهههای گذشته با انواع تحریمها و فشارهای بینالمللی مواجه بوده است. این محدودیتها، اگرچه موانع جدی ایجاد کردهاند، اما در عین حال زمینهساز شکوفایی توان داخلی، خودباوری و اتکا به ظرفیتهای بومی شدهاند. نتیجه این روند، دستیابی به فناوریهایی است که توانستهاند در برابر پیشرفتهترین تجهیزات و راهبردهای جهانی ایستادگی کنند.
با این وجود، فناوری بهتنهایی ضامن پیروزی نیست. آنچه این دستاوردها را معنا میبخشد، حضور آگاهانه و حمایت یکپارچه مردم است. انسجام ملی و همصدایی در پشتیبانی از نیروهای مدافع، عاملی تعیینکننده در تقویت روحیه و استمرار مقاومت به شمار میرود. این همراهی، ریشه در فرهنگی عمیق دارد که ایثار، فداکاری و دفاع از میهن را ارزشی والا میداند.
مردمی که سختیهای تحریم را تحمل کردهاند، نقش مهمی در شکلگیری این توانمندیها داشتهاند. آنان با صبر و پایداری، بستر لازم برای رشد نخبگان و توسعه فناوریهای بومی را فراهم کردهاند. این پیوند میان مردم و پیشرفت، یکی از مهمترین سرمایههای ملی محسوب میشود.
اگرچه جنگها امروز بیش از گذشته به عرصه فناوری منتقل شدهاند، اما روح فداکاری و آمادگی برای دفاع همچنان در میان مردم زنده است. این روحیه، که از باورهای فرهنگی و دینی نشأت میگیرد، پشتوانهای استوار برای پایداری و مقاومت در برابر تهدیدهاست.
در نهایت، میتوان گفت که پیروزی در چنین نبردهایی، بیش از آنکه وابسته به ابزارها باشد، به اراده و همبستگی ملتها بستگی دارد. پاسداری از این اراده، مهمترین وظیفهای است که میتواند ضامن تداوم امنیت، استقلال و پیشرفت کشور باشد.
* عضو هیئتعلمی جهاد دانشگاهی لرستان
نظر شما