اول ایمنی!

ایمنی در تمام عرصه های زندگی ما از خانه گرفته تا کوچه و خیابان، محل کار تا سالن سینما، داخل ماشین، اتوبوس، بقالی، ایستگاه مترو، مدرسه در همه جا کنار ما و با ما حضور دارد و ما همیشه مواظب هستیم تا آسیبی به خود و دیگران نرسانیم چون به یک عبارت ساده می خواهیم سالم و زنده بمانیم.
به همین منظور در جوامع امروزی برای هر فرایند و فعالیت اجتماعی و فردی قوانین و مقررات عمومی یا ویژه وجود دارند تا در حد امکان از ایجاد حادثه و خسارات مالی و جانی جلوگیری شود. یک مثال: کارگران مشغول کارند آهسته برانید!
 ایمنی در کارگاه های ساختمانی امروز یک ضرورت غیر قابل انکار است که استاندارد آن در هر شرکت پیمانکاری می تواند تعیین کننده میزان توانمندی آن شرکت باشد که آیا قابلیت انجام یک پروژه را دارد یا نه؟
البته این در نگاه اول شاید عجیب به نظر بیاید اما دور از واقعیت نیست اگر بگوییم میزان استاندارد ایمنی در هر شرکتی نسبت مستقیم  دارد با توانایی آن مجموعه در اجرای طرح های بزرگ و پر خطر. استاندارد در یک بیان ساده  توضیح دهنده ی میزان توقع ما از روش انجام یک کار و حاصل آن است.  در گذشته در هر پروژه ی راه سازی، راه آهن، سد سازی، بندر سازی و... شاید ده ها نفر برای همیشه سلامتی خود را از دست می دادند یا حتی حوادث مختلف به قیمت جان آنها تمام می شد اما با رشد فناوری، تجهیزات و گسترش امکانات و بالا رفتن استاندارد های ایمنی میزان تلفات جانی و مالی در پروژه ها ی بزرگ بسیار کمتر از گذشته است چون میزان توقع بالا رفته است.
این افزایش استاندارد فقط مربوط به کشور های توسعه یافته ی جهان امروز نیست که حتی در کشور های همسایه ی ما نیز با قوت و شدت تمام دنبال می شود.
برای نمونه شما را دعوت می کنم این عکس ها را ببینید که از پروژه های ساختمانی کشور عمان گرفته شده. در این کشور میزان توقع کار فرمایان از پیمانکاران در مورد رعایت اصول و قوانین ایمنی در اندازه های بالایی است به همین منظور گذاشتن کلاه ایمنی در گرمای طاقت فرسای این همسایه ی جنوبی خلیج فارس موضوعی است کاملا جا افتاده که هیچ بهانه ای نمی تواند آن را تعطیل کند! 

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
6 + 8 =

نظرات

  • نظرات منتشر شده: 9
  • نظرات در صف انتشار: 0
  • نظرات غیرقابل انتشار: 0
  • hassan SG ۰۳:۴۳ - ۱۳۹۱/۰۸/۲۳
    7
    عکس دوم مربوط به قوانین ۱۲ گانه شرکت شل هست که هر کسی در پروژه هست اول باید دوره هاش رو بگذرونه. اعمال این قوانین هزینه بر و گاهی اوقات باعث قطع تولید هم می شه که اپراتورها بجهت پایین نگه داشتن نرخ صدمات (محیط زیست و جان انسانها) باهم رقابت دارند. حتما نشت سکوی شرکت بی پی رو بیاد دارین که چقدر ارزش اسهام شو پایین اورد
  • ک مینایی IR ۲۳:۱۸ - ۱۳۹۱/۰۸/۲۳
    8
    از نویسنده محترم متشکرم. بله صحبت کاملاً درستی است. اولین و دومین روز بنده در هنگام ورود به کشور استرالیا در سال 2005 با ایمنی گذشت! در واقع مسئولان ایمنی بهداشتی موسسه ای که قرار بود در آنجا کار کنم اولین افرادی بودند که با آنان آشنا شدم. بعد از اونهم، یک نفر مسئول بود ماهی یکبار صندلی اتاقها را چک میکرد!
  • عباس OM ۰۸:۱۲ - ۱۳۹۱/۰۸/۲۴
    8
    بسیار مطلب بجا و مهمی را مطرح کردید. به عنوان کسی که خود سالهاست دستی در صنایع ساختمانی دارم بسیار به اهمیت این موضوع واقفم . شکی نیست که فرهنگ ایمنی در کشور ما آنچنان که باید رشد نکرده و جا نیافتاده است. و البته این را هم باید گفت که این فرهنگ از کشورهای توسعه یافته به مناطقی که در ان فعالیت دارند برده شده. نبود فرهنگ بومی ایمنی و کمبود تماس کافی با دنیای پیشرفته متاسفانه ایران را در پایینترین مراتب در مقایسه با دیگر کشورهای در حال توسعه قرار داده است. آموزش فرهنگی اولین قدم در راه حفظ جان کارگران و دست اندرکاران صنایع ماست. و به طور قطع ، در زمان باید به عموم مردم و در تمام زمینه ها گسترش پیدا کند.
  • راضیه IR ۱۱:۲۰ - ۱۳۹۱/۰۸/۲۴
    7
    ایمنی و سلامتی چه جسمی و روحی باید رکن اول باشه ، چرا که بازدهی کار زمانی بالا میره که انسان در محل کارش احساس امنیت کنه .
  • علی OM ۱۹:۲۷ - ۱۳۹۱/۰۸/۲۴
    6
    و البته اول ایمنی، بعد کار!
  • رضا A1 ۱۶:۰۴ - ۱۳۹۲/۰۴/۱۷
    1
    امروز گير دادين به عمان...از طبيعتش گرفته تاايمني مقدم بر كار:))
  • بهزاذ A1 ۰۲:۲۷ - ۱۳۹۲/۰۴/۲۸
    0
    البته این شرکت عمانی نیست که نشون دهنده فرهنگ ایمنی در عمان باشه! این شرکت فرانسوی هست که در عمان کار می کنه.
  • بی نام A1 ۲۰:۱۶ - ۱۳۹۲/۰۵/۰۵
    2
    کاش ایمنی در ایران رو هم میگذاشتید همین امروز یه ساختمان تو مشهد اومد پایین
  • یوسف A1 ۰۵:۴۱ - ۱۳۹۶/۰۲/۲۶
    0
    متاسفانه در کشور ما حتی شرکت های خارجی هم یاد گرفتند بجای ان فرهنگ ایمنی کار واقعی از ان نو ع ساده وبدون قید وزند قانونی استفاده کننن که نشان ضعف فرهنگ مدیریتی ماست