ایمان گودرزی؛ سال ۱۴۰۴ برای دو تیم پرطرفدار پایتخت، سالی فراموششدنی و آکنده از تنشهای مدیریتی، تغییرات پیاپی سرمربیان و هزینههای سرسامآور بود. استقلال اگرچه با قهرمانی در جام حذفی به جمع پرافتخارترینهای این مسابقات پیوست، اما رتبه نهم در لیگ، بدترین عملکرد دهه اخیر آبیها را رقم زد. پرسپولیس نیز که سال را با بیماریهای گسترده در تیم و از دست دادن امتیازات حیاتی آغاز کرد، با رتبه سومی در لیگ به کار خود پایان داد و از سهمیه آسیایی نیز دور ماند. حالا در پایان سال، آبیها در دو جام مدعی قهرمانی هستند اما سرخها برای بازگشت به کورس لیگ برتر، راهی دشوار پیش رو دارند.
آغاز سال با تلخی و آشوب
پرسپولیس سال ۱۴۰۴ را با تلخی شروع کرد. بیماری چندین بازیکن و مربی در نخستین بازیهای سال، باعث از دست رفتن امتیازهای مهم و خروج از کورس قهرمانی شد. سپس تیم تحت هدایت اسماعیل کارتال با شکست برابر سپاهان، از قهرمانی و حتی سهمیه آسیایی دور افتاد و با رتبه سوم به کار خود پایان داد.
استقلال اما وضعیت بحرانیتری داشت. تغییرات پیاپی روی نیمکت با حضور موسیمانه، بختیاریزاده، بوژوویچ و نهایتاً مجتبی جباری، آبیها را به رتبه نهم و بدترین جایگاه در دهه اخیر رساند. عجیبتر اینکه جباری پس از قهرمانی در جام حذفی از باشگاه کنار گذاشته شد تا چشمهمچشمی در بستن تیمی پرهزینه، استقلال را از مسیر پرورش استعدادهای داخلی خارج کند.
نقل و انتقالات پرهزینه؛ اسمهای بزرگ بدون نتیجه
در نقل و انتقالات تابستانی، هر دو باشگاه هزینههای بیسابقهای را متحمل شدند. پرسپولیس با شوک جدایی کارتال و جنگ دوازدهروزه، دچار انفعال شد و در نهایت وحید هاشمیان به عنوان سرمربی انتخاب شد. استقلال اما تمام فعالیتها را به بعد از جنگ موکول کرد و با جذب چندین بازیکن داخلی و خارجی جدید، از جمله آسانی و منیر الحدادی، به دنبال ساختن تیمی تازه بود.
هزینههای دو تا سه هزار میلیاردی برای جذب ستارههای داخلی و خارجی، در حالی رقم خورد که فصول قبل این رقم بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلیارد بود. اما نتیجه این سرمایهگذاریهای کلان، نه موفقیت در لیگ بود و نه نمایشی درخور.
کارناوال تغییرات روی نیمکت
شروع هر دو تیم در فصل جدید پرنوسان بود. نتایج ضعیف و فوتبال ناامیدکننده، ابتدا به استعفای رضا درویش در پرسپولیس انجامید و سپس وحید هاشمیان تنها پس از شش بازی کنار گذاشته شد. پس از یک بازی با هدایت کریم باقری، اوسمار ویرا که خاطرات خوشی با هواداران داشت، به عنوان سرمربی انتخاب شد.
در استقلال اما ساپینتو که پیشتر تا آستانه قهرمانی لیگ پیش رفته بود، در میانه جنگ پذیرفت به ایران بازگردد. نتایج این تیم نیز پرنوسان بود و اگرچه شکل فوتبال تا حدودی امیدوارکننده به نظر میرسید، باخت ۷-۱ برابر الوصل امارات در آسیا و سپس حذف برابر الحسین اردن، فشارها را افزایش داد.
شروع امیدوارکننده و فروپاشی در ادامه
پرسپولیس با اوسمار شروع فوقالعادهای داشت. تیم او همه بازیها را با کمترین اختلاف میبرد و در پایان نیمفصل به رتبه دوم رسید. حتی باخت تلخ در ضربات پنالتی جام حذفی برابر تراکتور، هواداران را از اوسمار ناامید نکرد.
اما نیمفصل دوم به بدترین شکل ممکن آغاز شد. شکست در ۵ مسابقه از ۷ بازی، تیمی که میتوانست صدرنشین شود را به رتبه پنجم فرستاد. اختلاف ۷ امتیازی با صدر، بحث تغییرات در کادر فنی و حتی مدیریت را مطرح کرد، اما شروع جنگ و تعطیلی رقابتها همه چیز را مسکوت گذاشت.
در استقلال، برخورد با تیمهای دستههای پایینتر باعث پیشروی در جام حذفی شد، اما باخت برابر الحسین اردن در آسیا، سهراب بختیاریزاده را روی نیمکت نشاند. او با دو برد در لیگ و نتایج پرنوسان دیگر مدعیان، استقلال را به صدر رساند، اما با شروع جنگ، وضعیت این تیم نیز نامشخص شد.
سالی پرهزینه با دستاوردی مبهم
پرسپولیس و استقلال سال ۱۴۰۴ را با تفاوتی عمده نسبت به فصول قبل به پایان میرسانند: هزینههای سرسامآور. دو باشگاهی که فصل قبل بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ میلیارد هزینه کرده بودند، این بار بودجهای دو تا سه هزار میلیاردی را صرف جذب بازیکنان و مربیان داخلی و خارجی کردند که برخی ناکارآمد از آب درآمدند و کنار گذاشته شدند.
اگر این دو تیم در پایان فصل دستاوردی کسب نکنند، ۱۴۰۴ برای آنها سالی خواهد بود که بودجههای گزاف بدون نتیجه، تنها ناامیدی و بحرانهای مدیریتی را به یادگار گذاشته است.
257 251
نظر شما