به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ حضور تیم ملی امید در بازیهای آسیایی ناگویا از مدتها قبل مورد تأکید وزارت ورزش و جوانان قرار داشت و فدراسیون فوتبال نیز در همین مسیر موفقیت در مسابقات، حسین عبدی را به عنوان سرمربی انتخاب کرد تا زمان کافی برای ساختن تیم در اختیار داشته باشد.
عبدی در خرداد و تیرماه اردوهای مستمری برگزار کرد و تلاش داشت تیمی را برای ناگویا آماده کند؛ اما در مردادماه خبری از اردو نبود. قرار بود این وقفه با همکاری سازمان لیگ و و در راستای تعامل با باشگاه ها باشد که عملی هم شد اما در شهریورماه بازیکنان بتوانند ۱۰ روززودتراز بازی ها وارد اردوشوند تا با توجه به مسافت طولانی تا ژاپن و سایر مشکلات به مسافرقیبان خود بروند.
اما حالا آنچه در عمل دیده میشود، فاصله زیادی با این وعده دارد.
برنامه هفتههای پنجم تا هفتم لیگ برتر به گونهای تنظیم شده که مسابقات تا تنها دو روز پیش از آغاز رقابتهای آسیایی ادامه خواهد داشت. یعنی تیم امید در حساسترین مقطع آمادهسازی، نه زمان کافی برای اردو دارد و نه اطمینان از اینکه تمام نفرات اصلی خود را در اختیار خواهد داشت.
در حقیقت تعاملی که خروجی آن، نبودن بازیکنان در اردوی تیم ملی باشد، عملاً معنای خود را از دست میدهد. باشگاهها طبیعتاً دغدغههای خود را دارند و نمیتوان شرایط آنها را نادیده گرفت، اما تیم ملی امید نیز نماینده فوتبال ایران در یک میدان بینالمللی است و انتظار میرود در چنین شرایطی، منافع ملی در اولویت قرار بگیرد.
موضوع وقتی جدیتر میشود که حتی پس از جلسه وزیر ورزش با فوتبالی ها نام باشگاههایی مانند استقلال و تراکتور همچنان در فهرست تیمهایی قرار دارد که برای در اختیار گذاشتن بازیکنان با تیم امید همکاری نکردهاند.
هفتمین اردوی تیم ملی امید قرار است از شب هفتم و پس از پایان هفته چهارم لیگ آغاز شود، اما هنوز ابهام درباره حضور برخی بازیکنان اصلی پابرجاست. حسین عبدی باید تیمی را آماده کند که شاید بخشی از مهرههای اصلیاش را در اختیار نداشته باشد.
سرمربی تیم امید در چهار ماه گذشته برای ساختن این تیم برنامهریزی کرده، اما حالا در فاصله چند روز تا آغاز اردوی نهایی، به جای دغدغه تاکتیک و ترکیب اصلی، باید منتظر بماند تا ببیند کدام باشگاه بازیکنش را میفرستد و کدام باشگاه نمیفرستد.
اگر قرار بود باشگاهها بازیکنان را در اختیار نگذارند، نقش سازمان لیگ و فدراسیون در ایجاد این «تعامل» چه بود؟
اکنون فرصت چندانی باقی نمانده است. فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ باید مشخص کنند که آیا برای اجرای توافقات قبلی و تشکیل یک اردوی نهایی با نفرات کامل اقدامی خواهند کرد یا نه.
در کنار همه این ابهامات، یک سؤال مهمتر هم وجود دارد: حسین عبدی تا کجا حاضر است با این شرایط ادامه دهد؟
ناگویا نزدیک است؛ اما امید ایران هنوز حتی برای جمع کردن تمام بازیکنانش دور یکدیگر، با مانعی بزرگتر از رقبای آسیایی روبهروست: نبود تعامل واقعی.
۲۵۸ ۲۵۸
نظر شما